"seni ürkütmek istemezdim ama benim bir yanım o kuyu kadar derin, üstelik sen yusuf değilsin."

Işığa aitiz, gök gürültüsüne aitiz. İkimiz de altına düştüğümüz kelimelerin sesine aitiz.

"Adını söylemek, bağımızı sonsuz kılmak için ihtiyacım olan tek şey."

bir aralar yazıyordum, anlatıyordum, konuşuyordum. öyle geçer sanıyordum galiba. baktım olmuyor teker teker bıraktım hepsini. teker teker döndüm yüzümü hepsine. şimdiyse kendimle bile konuşmuyorum. insanın en azından kendiyle konuşmaması ne acı. insanın sahip olduğu belki de tek şeye sırtını çevirmesi ne acı.

ben bu dünyayı yaşayamıyorum.

“sonra içime ve hatta dışıma kapandım. küsmek gibi bir şey. bir çeşit gölge fesleğeni. bir çeşit olmayan hayat. zaten hiçbir şeyi kararında bırakamamak ve ortasını bulamamak gibi bir sorunum var benim. epeyce göçebe yaşadım, sadece iki valizim oldu. bir yığın insan tanıdım. ama hep yalnızdım.”

"camı çerçeveyi indirip kırık parçaları benim toplamamı istersin. sen hep benden beklersin, çünkü yerinden eminsin."

Kalp kırığı önemli değil, nasıl olsa alıştım. İnsana olan inanç yitimi önemli.

“İnsan içinde bulunduğu umutsuz koşullarda bazen bir zinciri bir saç teliyle koparabileceğini sanır.”

sadece biraz yorgunum, inan artık fazlası değil.

“eğer bir seçim yapılacaksa ellerin hep önceliğim olacak.”

“İnsan başkalarına yardım ettiği, başkalarını sevdiği kadar yükselir. Dünyada hayatın bir tek manası varsa o da sevmektir. Hatta mukabele edilmesini bile beklemeden sadece sevmek. Başka bir insanı bahtiyar edebilmek, kendini bahtiyar edebilmekten daha güç fakat daha insancadır. Bugün böyle düşünenlere saf, hatta enayi derler. Fakat ne derlerse desinler, biz kalbimizin ve kafamızın doğru bulduğu şeyleri etrafın ne dediğine bakmadan yapmalıyız.”