BLIKOPENERS

Het is weer tijd om je kunstkennis te testen! Hebben we deze beweringen uit onze duim gezogen, of zit er toch wat van waarheid in? 🤔

1. Rajiv Surendra, die de rappende mathlete Kevin G speelde in Mean Girls, is nu een gewilde kalligraaf

2. Het Stedelijk Museum Amsterdam opende in 1865 3. Gustav Klimt bedekte de pagina’s van zijn schetsboeken met hondenurine  4. De achtergronden in de originele Star Wars films zijn eigenlijk gedetailleerde olieverfschilderijen  5. Er bestaat een ‘Museum of Broken Relationships’, waar je anoniem spullen kan droppen die je aan je ex herinneren, die vervolgens tentoongesteld worden 6. Rembrandt was stinkend rijk toen hij doodging 7. Leonardo da Vinci’s favoriete maaltijd was een broodje worst

Benieuwd hoeveel je er goed hebt? Je vindt de antwoorden onder de ‘lees verder’!

Vandaag hebben we verschillende feitjes over ieders favoriet Bob Ross, én vertellen we je alles over de mysterieuze Pierre Brassau, die in 1964 in een galerij in Zweden ontdekt werd. 

🎨Bob Ross filmde iedere aflevering van zijn serie ‘The Joy of Painting’ (en dat waren er 403!!) gratis. Hij verdiende zijn geld met het verkopen van zijn eigen merk schilderbenodigdheden en lesgeven.

🎨Bob Ross was ook erg toegewijd aan zijn fans. Hij ontving 200 brieven per dag, en als mensen die hem regelmatig schreven opeens niets meer van zich lieten horen, belde hij ze om te kijken of het wel goed met ze ging. 

🎨En het laatste Bob Ross feitje van deze post: een fan zei een keer tegen hem dat hij nooit zou kunnen schilderen, omdat hij kleurenblind was en alleen maar grijstinten zag. Ross maakte daarop een hele aflevering waarin hij alleen maar schilderde met grijstinten.

🎨In 1964 toonde een Zweedse galerij vier schilderijen van de onbekende kunstenaar Pierre Brassau. Critici prezen de werken, op eentje na, die vond dat ‘een aap had dit gekund’. En hij had gelijk, een aap had dit inderdaad gekund. Sterker nog, een aap had dit gedaan. Pierre Brassau bestond helemaal niet, en was eigenlijk Peter de chimpansee. Journalist Åke "Dacke" Axelsson wilde testen of critici het verschil tussen echte avant-garde moderne kunst en het werk van een chimpansee konden zien. Nou, niet dus! Een critici schreef zelfs: ‘’Brassau schildert met krachtige lijnen, maar ook met duidelijke vastberadenheid. Zijn penseelstreken draaien met woedende precisie. Pierre is een kunstenaar die presteert met de delicatesse van een balletdanser.’’ Nadat de hoax was onthuld, stond Rolf Anderberg erop dat het werk van Peter 'nog steeds het beste schilderij in de tentoonstelling was. Een particuliere verzamelaar kocht een van de werken voor 90 dollar (gelijk aan $742 in 2019).

Het einde van de tentoonstelling ‘Chagall, Picasso, Mondriaan e.a.: Migranten in Parijs’ is in zicht, en daarmee ook van de Salon. Tijdens de laatste vrijdagavond van de tentoonstelling blikken we daarom terug.

Massih Hutak. Foto: Ilja Meefout.

Wat was de Salon ook alweer?

De Salon is het publieksprogramma rondom de tentoonstelling, bedacht door rapper en schrijver Massih Hutak. Bij de ingang van de Salon aan het einde van de tentoonstelling vind je formulieren met een vraag erop, die iedere maand veranderde. De antwoorden van bezoekers op deze vragen worden verzameld, krijgen een plek op de muur en worden aan het eind van de maand door verschillende kunstenaars (Gershwin Bonevacia, Massih Hutak, Rachel Rumai en Ikram El Messaoudi) verwerkt tot de Salonsessies. De finissage gaat in op die vragen en de meest opvallende antwoorden. 

De avond begint met een welkom door Massih Hutak in het Teijin Auditorium, gevolgd door een presentatie van Maurice Rummens, de bedenker en samensteller van de tentoonstelling. Daarna volgen twee interviews: Maurice Rummens met Massih Hutak; en Maurice Rummens, Gershwin Bonevacia, Rachel Rumai en Ikram El Messaoudi met Massih Hutak. Het programma in het Teijin Auditorium eindigt met twee mini-colleges waarin Massih Hutak praat over het Franse rapduo PNL en Najiba Yasmin over de Salon. 

Vanaf 20:00 kun je ook speedtours door Blikopeners volgen, of naar het Zadelhoff Café waar Jasmine Perez dj’t en je de Sef & het Stedelijk podcast kan beluisteren

Praktische informatie

Welkom iedereen. Ik ben Mary-Anne en ik ben een Blikopener. We hebben het jaar 2019 gehaald en nu is het verwachte 2020 hier. Dit jaar is leuk begonnen en ik ga ervan uit dat jullie je ook verheugen op dit jaar, toch? Waar ik mij aanstaande zondag op verheug is onze “Maak het met...Ikram El Messaoudi” workshop. In 2019 hebben de Blikopeners geholpen met onze “Maak het met...” workshops.

Angelique Hoorn Management, Ikram el Messaoudi ‘Fashion’ 

‘Maak het met ... ‘ zijn workshops gegeven door kunstenaars. Deze workshop vind ik persoonlijk geweldig want we werken met kinderen van 6-12 jaar oud. De kinderen worden meegenomen naar een tentoonstelling en maken samen met de kunstenaar hun eigen art piece. 

Of deze kunstwerken nu een gedicht of een schilderij zijn, ben ik nog steeds verbijsterd over hun talent. 

Ikram El Messaoudi

Deze zondag is de laatste workshop van Ikram.  Ikram is een getalenteerde Nederlandse illustrator. Ze tekent waar mensen liever willen schrijven. Ze opende de ogen van sommige de kinderen, maar ik zou een leugenaar zijn om te zeggen dat deze kinderen onze ogen ook niet openden. Met hun perspectieven en kindergeest was ik onder de indruk van deze kinderen. 

Ik kan zeker zeggen dat ik nieuwsgierig en opgewonden ben om Ilona West en Melanie Bonajo volgende maand te zien terwijl ze hun workshops geven. Ook zou ik graag willen weten wat je wilt zien in Stedelijk. Als je suggesties hebt, willen we dat graag weten. Alle ideeën kunnen worden verzonden naar ons e-mailadres [email protected]

Videokunst-fans opgelet! Jeff Preiss’ ‘More Than I Looked For’ mag dan gesloten zijn, maar niet getreurd: deze week opent er een nieuwe tentoonstelling, namelijk Dana Lixenbergs ‘Imperial Courts’! 

Dana Lixenberg, 'Imperial Courts', 2015. Synchronised 3 channel HD video 1080 p 23.98 colour, 3.0 L,C,R surround sound 69 minutes. Met dank aan de kunstenaar en GRIMM Amsterdam / New York

De tentoonstelling

‘Imperial Courts’ is een video-installatie bestaande uit drie schermen. Het werk valt onder het project met dezelfde naam waarin Lixenberg tussen 1993 en 2015 aan de hand van foto’s, een webdocumentaire en audio opnames het dagelijkse leven vastlegde van de bewoners in de wijk Imperial Courts in South Central Los Angeles. Benieuwd naar de rest van het project? Neem dan een kijkje op de site!

De kunstenaar

Dana Lixenberg (1964, Amsterdam) is een fotograaf die zich in haar projecten focust op individuen en gemeenschappen die leven aan de rafelranden in de maatschappij. Zo fotografeerde ze eerder al de dakloze bevolking in Jeffersonville, Indiana en de Inupiaq (een van de inheemse volkeren van Alaska), wiens bestaan bedreigd wordt door klimaatsverandering. De kracht van haar werk ligt in de intimiteit en afwezigheid van sociale stereotypering. 

Deze week opent de perfecte kunstinstallatie voor de donkere winterdagen: de audiovisuele bewegende SKALAR, van lichtkunstenaar Christopher Bauder en muzikant Kangding Ray. 

Met de effecten van licht en geluid speelt het werk in op de menselijke perceptie, waarbij er een verhaal verteld wordt door middel van lichtstralen, bewegende spiegels en surround sound die op elkaar reageren. Je kunt de tentoonstelling iedere dag in de middag en avond bezoeken. Daarbij kun je het natuurlijk staand bekijken, maar ook liggend of dansend. 

De installatie loopt door, dus je kunt zo lang blijven als je wil. Tijdens twee weekenden (17/18 en 24/25 januari) geven Bauder en Ray exclusieve live shows. Die shows zijn een ‘uitgebreide en geïntensiveerde versie van de cyclus, (...) waarbij de artiesten gechoreografeerd licht en elektronische muziek in real-time tot leven brengen.’ Dat moet je zien, toch? 🤔

Praktische informatie

De kerstvakantie is eindelijk begonnen, wat betekent dat je ook eindelijk weer eens tijd hebt om de musea langs te gaan. Maar waar moet je beginnen? Naast de vele tentoonstellingen in het Stedelijk (Kleurrijk Japan; Chagall, Picasso, Mondriaan e.a. - Migranten in Parijs; Wim Crouwel: Mr. Gridnik; Jeff Preiss: More Than I Looked For; Prix de Rome 2019 en Carlos Amorales - The Factory) hebben wij nog vijf andere tentoonstellingen voor je op een rijtje gezet.

Drag Power – Gender, pride & glamour

Vijf drag queens vertellen in ‘Drag Power - Gender, pride & glamour’ hun verhaal: waarom zijn zij met drag begonnen? En wat zijn hun ervaringen? De tentoonstelling gaat in op zowel de drag scene van nu als de geschiedenis van drag aan de hand van beeldende kunst, historische objecten, fotografie, video’s en outfits. 

Waar: CODA Museum, Apeldoorn Wanneer: t/m 29 februari

Line by Line – Lu Luo

‘Line by Line’ is de eerste solo-expositie van de Chinese Lu Luo. De tentoonstelling toont recent werk, dat gekenmerkt wordt door het terugkerende motief van klassieke Chinese kimono’s en theaterkostuums uit Chinese theaterstukken en opera’s. 

Waar: MPV Gallery, Den Bosch Wanneer: t/m 25 januari

Eric Gyamfi – Fixing Shadows

Untitled, from the series Fixing shadows; Julius and I, 2018 © Eric Gyamfi

De Ghanese Eric Gyamfi kreeg dit jaar de Foam Paul Huf Award, een prijs die jaarlijks door Foam wordt uitgereikt aan fotografen jonger dan 35 jaar. Nu kun je zelf zijn werk bewonderen in Foam. Gyamfi’s werk bestaat uit collages, tekst, geluid en foto’s die werden ontwikkeld volgens uiteenlopende methodes, zoals cyanotypie (een fotografisch proces waarbij na ontwikkeling een cyaan-blauwe afdruk ontstaat) en zeefdruk. De tentoonstelling toont twee van zijn meest recente series: ‘A Certain Bed’ en ‘Fixing Shadows; Julius and I’. ‘A Certain Bed’ is een semi-autobiografisch beeldverhaal over Gyamfi’s omzwervingen na hij zijn thuis verliet, terwijl ‘Fixing Shadows: Julius and I’ een vormonderzoek naar het fotografisch portret is, waarbij Gyamfi zijn eigen portret combineerde met een portret van componist Julius Eastman. 

Waar: Foam, Amsterdam Wanneer: t/m 11 maart

Francis Alÿs – Children’s Games

Francis Alÿs, Children’s Game 11 / Wolf and Lamb, Yamgun, Afghanistan, 2011 © Francis Alÿs Courtesy the artist and David Zwirner, New York

De Belgisch-Mexicaanse kunstenaar Francis Alÿs is vooral bekend geworden om zijn oeuvre dat zowel speels als geëngageerd en poëtisch is. Zijn werken bestaan uit ‘fantasievolle en rijke observaties van het dagelijkse leven op vaak politiek-geladen momenten en plekken’. Eén van de werken die tijdens de tentoonstelling te zien is is ‘Children’s Games’, een serie over kinderspellen die over de hele wereld worden gespeeld. 

Waar: Eye Filmmuseum, Amsterdam Wanneer: t/m 7 maart

Adrián Villar Rojas – Poems for Earthlings

Adrián Villar Rojas, Credits: Panos Kokkinias

Laat je in de Oude Kerk meenemen door de Argentijnse kunstenaar Adrián Villar Rojas op een ‘wonderlijke en verontrustende reis in een reflectie die alle tijden omvat’. Het werk is een grote installatie die specifiek voor de Oude Kerk is gemaakt. 

Kerst staat alweer bijna voor de deur, maar wat geef je nou aan die Art Hoe in je leven? 🤔Of misschien ben je zelf de Art Hoe, maar heb je geen idee wat je op je wish list moet zetten. Welke van de twee het ook is, we got you.

Frida Kahlo Plantenbak

Met dit schattige Frida Kahlo plantenbakje fleur je je kamer op.

Bob Ross mok

Fan van Bob Ross? Dan moet je deze mok natuurlijk hebben!

Schilderij

Wist je dat je zelfs bij bol.com voor redelijke prijzen schilderijen kan kopen? Je kunt natuurlijk niet het echte ‘Meisje met de parel’ voor 12,95 kopen, maar het staat wel leuk aan je muur 😉Of wat dacht je van zelf een schilderij maken? 

Kunsttijdschrift abonnement

Heb jij (of de Art Hoe voor wie je deze guide leest) al een abonnement op een kunsttijdschrift? Zo nee (of als je maar op één geabonneerd bent), is dit misschien wel het perfecte cadeau! Denk bijvoorbeeld aan Museumtijdschrift of See All This.

Kleding

Bij Uniqlo vind je nu bijvoorbeeld een collectie T-shirts met Japanse blokdruk uit het Museum of Fine Arts in boston. De ontwerpen werden gemaakt door ukiyo-e-kunstenaars* die floreerden tijdens de late Edo-periode (begin 1600 tot eind 1800) in Japan. 

* ukiyo-e is een Japanse vorm van houtsnede 

Hopelijk hebben we je een beetje op weg geholpen! Zo niet, dan hebben we hier de guide van vorig jaar

Het is weer tijd voor een quiz! Dit keer hebben we een aantal gifs voor je uitgezocht. Weet jij welke kunstwerken ze moeten voorstellen? 🤔

1.

2.

3.

4.

5.

Benieuwd hoeveel je er goed hebt? Je vindt de antwoorden hieronder!

Kunst saai? Als echte Art Hoe weet jij natuurlijk dat dat ver van waar is, maar als je nog wat mensen van het tegendeel moet overtuigen, hebben wij weer wat leuke feitjes voor je 😉

🎨Justin, een Fries paard, maakt zijn eigen abstracte schilderijen. Hoe hij begon met schilderen? Hij greep de zweep van zijn baasje met zijn mond en tekende ermee in het zand. Volgens zijn baasje leek het alsof hij penseelstreken maakte. Nu gebruikt Justin in plaats van een zweep een kwast en maakt hij schilderijen die verkocht worden voor prijzen tussen de 75 en 2500 (!) dollar. Misschien is het tijd om onze huisdieren te leren schilderen? 🤔

Justin met een van zijn schilderijen

🎨Ben jij het schilderen met je handen ook zo zat? Wat dacht je ervan om je handen in te ruilen voor je lippen, zoals Natalie Irish? We horen je al denken: maar hoe dan? Kijk zelf maar: 

🎨Als je deze installatie van Michael Kalish van dichtbij bekijkt lijkt er niet veel bijzonders aan te zijn: gewoon een paar honderd (1300!) boksballen. Maar als je wat stappen naar achteren zet zie je dat het niet zomaar boksballen zijn: nee, ze vormen samen het gezicht van Muhammad Ali!

Was de tentoonstelling ‘Spirits of the Soil’ van Raquel van Haver jouw favoriete tentoonstelling in het Stedelijk vorig jaar? Dan moet je zeker op 17 december naar Pakhuis De Zwijger!

Foto: Martijn van Nieuwenhuyzen

Eerst nog even kort op een rijtje wie Raquel van Haver ook alweer is, mocht je dat vergeten zijn: 

🎨Geboren in Colombia 🎨Eén van de winnaars van de Koninklijke Prijs voor Vrije Schilderkunst van 2018 🎨Geïnteresseerd in de wisselwerking en schuring tussen identiteit, achtergrond en etniciteit 🎨Terugkerende thema’s in haar werk zijn ‘ik en de ander’, verbondenheid en vervreemding, verandering, uitwisseling en het zoeken naar identiteit 🎨Haar schilderijen zijn snapshots van het dagelijkse leven in haar eigen buurt in het Zuidoosten van Amsterdam 🎨Gebruikt niet alleen olieverf, maar ook bijvoorbeeld haar en sigaretten 

In Pakhuis De Zwijger zal ze niet alleen meer vertellen over haar werk, maar gaat ze ook in gesprek met een Charl Landvreugd en Bibi Fadlalla over de kunstsector en thema’s als vrouwelijke kunstenaars, representatie, en de positie van werk van kunstenaars in de ‘canon’ van de Nederlandse of West-Europese geschiedenis. 

Charl Landvreugd - beeldend kunstenaar, curator, schrijver en onderzoeker

Charl Landvreugd schept met zijn sculpturen, installaties, video’s, performances, fotografie, tentoonstellingen én geschreven werk nieuwe kaders voor hoe we denken over migratiegeschiedenis, cultuur en historische machtsrelaties. Dit jaar rondde hij zijn promotieonderzoek ‘Locating Afro artists as culturally native to the Dutch art world’ af waarin hij onderzoekt of het mogelijk is om kunstenaars met een migratieachtergrond als cultuureigen te beschouwen in het Nederlandse kunstlandschap. 

Bibi Fadlalla - documentairemaker 

Bibi Fadlalla debuteerde in 2012 met haar documentaire ‘Zwarte Piet en Ik’ en haar documentaire ‘Dat Haar!’ (2016) werd geselecteerd voor het Nederlands film Festival in 2017. Ook haar documentaire ‘Kendis’ (2017) over de vijftienjarige Lavanya Raghoenandan die dj wil worden had veel succes: de film werd namelijk onder andere geselecteerd voor IDFA’s Kids & Docs competition, TIFF Kids Film Festival, Chicago International Children’s Film Festival en Thessaloniki Int Film Festival. Haar meest recente film ‘Father Figure’ volgt leden van The Kiki House of Angels, een Vogue-dansgroep waarvan de meeste leden jonge zwarte homoseksuele jongens zijn die in hun alledaagse leven racisme en marginalisatie ervaren. 

Praktische informatie

Stedelijk Base vanuit een ander perspectief bekijken? Kom dan op dertien december naar de Gallery Talks, waar je de ‘Icons of Modern Art’ niet vanuit één, niet twee, maar drie verschillende perspectieven kan bekijken met drie verschillende sprekers.

Emmy Andriesse, ‘Parijs’, ca. 1950

Tatjana Macic - Artistiek perspectief

Kunstenaar en docent onderzoek aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten (KABK) in Den Haag Tatjana Macic ziet de Stedelijk collectie als een ‘ecosysteem’ van kunstwerken. Met haar performance ‘Intergalactic Pollinators’, die opgevoerd zal worden door studenten van de KABK, wil ze ‘onverwachte verbindingen tot stand brengen tussen artistieke en culturele praktijken van verschillende tijden, en zo de ‘biodiversiteit’ van de collectie vergroten’.

Maurice Rummens - Kunsthistorisch perspectief

Maurice Rummens is onderzoeker en museumconservator van het Stedelijk en spreekt over het aanbrengen van verscheidenheid in de canon* vanuit de eigen museumcollectie. Maurice zal tijdens zijn tour door ‘Chagall, Picasso, Mondriaan e.a.: Migranten in Parijs’ enkele ‘nieuwe hoogtepunten’ bespreken. Deze tentoonstelling geeft een andere kijk op de werken in de collectie afkomstig uit de eerste helft van de 20e eeuw en vertelt een verhaal over ‘het vinden van je weg in een gepolariseerde samenleving en kunstwereld’.

* Het geheel van de zaken, werken, personen enz. die in een vakgebied algemeen als belangrijk worden erkend, zodat iedereen ze eigenlijk zou moeten kennen

Rosa Wevers - Intersectioneel feministisch perspectief

Rosa Wevers is promovendus* Genderstudies Universiteit Utrecht en lid van het collectief Museum of Equality and Difference (MOED), een online museum en onderzoeksproject dat zich richt op de verbeelding van gelijkheid en verschil. Rosa zal je meenemen door Stedelijk Base en vragen over (on)zichtbaarheid aankaarten. Wat is bijvoorbeeld de rol van representatie in musea? En hoe kunnen we kritisch omgaan met gevestigde canons? 

* Iemand die door een geaccrediteerde instelling (meestal universiteit) formeel erkend is als iemand die uitzicht heeft op een promotie tot de academische graad van doctor

Praktische informatie

Deze laatste week van november, en dus Native American Heritage Month, hebben we weer drie Native American kunstenaars voor je! Eerdere delen gemist? Hier vind je deel 1 en 2

David Bradley

American Gothic

David Bradley staat bekend om zijn sociopolitieke kritiek op hedendaagse inheemse kunst en als een kunstenaar-activist die onder andere kunstfraude bestrijdt. Bradleys levendige, kleurrijke kunst herinterpreteert vaak beroemde schilderijen vanuit een inheems perspectief. Zo beeldt hij in plaats van een norse boer en zijn zus figuren als Sitting Bull, Tonto, en de Lone Ranger af. 

‘To be an artist from the Indian world carries with it certain responsibilities. We have an opportunity to promote Indian truths and at the same time help dispel the myths and stereotypes that are projected upon us. I consider myself an at-large representative and advocate of the Chippewa people and American Indians in general. It is a responsibility which I do not take lightly.’

— David Bradley

Roxanne Swentzell

Ancestors

Roxanne Swentzell is een beeldhouwer, keramisch kunstenaar en inheemse voedselactivist. Swentzells werk richt zich op persoonlijk en sociaal commentaar, dat respect voor familie, cultureel erfgoed en voor de aarde weerspiegelt. Haar sculpturen tonen emotionele uitbeeldingen van haar eigen persoonlijke ervaringen uit. Ze nemen voornamelijk de vorm aan van vrouwelijke figuren en richten zich op kwesties zoals genderrollen, identiteit, politiek, familie, en het verleden. 

Edgar Heap of Birds

Dead Indian Stories

Er is weer een nieuwe tentoonstelling geopend, en niet zomaar eentje! Het is de eerste Europese overzichtstentoonstelling van Carlos Amorales!

Carlos Amorales, Black Cloud, 2007 (installatie). Collectie Diane and Bruce Halle

Carlos Amorales is een van de belangrijkste Mexicaanse kunstenaars van nu. Zijn carrière begon in de jaren ‘90 in Amsterdam als student aan de Rietveld Academie en de Rijksakademie. De tentoonstelling ‘Carlos Amorales - The Factory’ toont werk vanaf die periode tot zijn meeste recente werk dat Amorales speciaal voor de tentoonstelling heeft gemaakt. Je bent wel een tijdje zoet, want de tentoonstelling neemt maar liefst veertien zalen in beslag! Wat voor werk kun je verwachten? Ruimtelijk werk, installaties, schilderingen, tekeningen, video’s, druksels, weefsels, animaties en geluidswerken die Amorales vaak combineert in grote ruimtelijke installaties in een open route zonder een vaste volgorde. Dus: voor ieder wat wils én je kan zelf helemaal bepalen hoe je loopt!

Carlos Amorales, Peep Show, 2019. Editie geproduceerd door Galería Albarrán Bourdais, met dank aan de kunstenaar.

We hebben deze week weer drie Native American kunstenaars voor je! Deel 1 gemist? Klik dan hier

Melanie Yazzie

© Glenn Green Galleries

Melanie Yazzies werk verwijst naar de inheemse postkoloniale dilemma’s en brengt vaak vrouwen uit vele inheemse culturen naar voren. Met haar kunst wil ze mensen informeren over de hedendaagse status van een inheemse vrouw en hoopt ze dat mensen kunnen leren van haar ervaringen. Haar werk print ze vaak met op soja gebaseerde inkt (Akua inkt), wat veilig is voor zowel de kunstenaar als het milieu.

Bob Haozous

Cultural Crossroads of the Americas © Bob Haozous

Bob Haozous verbindt inheemse en vooral Apache-beeldspraak met een krachtige vorm en scherpe, onmiskenbare humor, gericht op het hedendaagse Amerikaanse leven, tegen ‘’the white man in all of us’’. Samen met zijn vader, de kunstenaar Allan Houser, heeft hij het bereik van de Native American beeldhouwkunst gedefinieerd. Zijn werk gaat over zijn Apache-erfgoed, het milieu - vooral klimaatverandering - en institutioneel racisme.

Dugan Aguilar

Cousin Fred, Truckee, 1982 © Dugan Aguilar

Goed nieuws voor liefhebbers van de tentoonstelling ‘Jeff Preiss: More Than I Looked For’: de Stedelijk Video Club staat dit keer namelijk in het teken van zijn werk!

Naast fragmenten van Preiss’ werken ‘STOP’ en ‘14 REELS’ worden ook selecties uit de Time-based Media collectie van het Stedelijk getoond. De werken laten zien hoe kunstenaars ‘spontane en openhartige persoonlijke momenten vastleggen en hun eigen persoonlijke archieven opnieuw interpreteren voor artistiek en openbaar gebruik’. Tijdens de avond zal curator Karen Archery in gesprek gaan met Preiss en Deniz Eroglu, een Turks-Deense kunstenaar die video’s en sculpturen maakt over zijn dubbele culturele identiteit en zijn kijk op het leven als kind van een immigrant. Uiteraard is er ook ruimte om zelf met de kunstenaars in gesprek te gaan tijdens de Q&A! Die kans moet je grijpen, toch? 

Praktische informatie

Wanneer: 29 november 19:00 - 21:00 Waar: Teijin Auditorium Prijs: €3,- (excl. toegang tot het museum)

Het is weer november, en dat betekent weer Native American Heritage Month! Net als vorig jaar zullen we deze maand een aantal Native American kunstenaars uitlichten. Benieuwd naar de kunstenaars van vorig jaar? Hier vind je deel 1, 2 en 3

Natalie Ball

When I Go Missing, Compass 2019 © Natalie Ball

Natalie Balls portfolio omvat installatiekunst, performance kunst, mixed-media textielkunst, beeldhouwkunst, schilderijen en prentkunst. In haar oeuvre gebruikt Ball hergebruikte gevonden voorwerpen gemengd met materialen die traditioneel geassocieerd worden met Native kunst om nieuwe, genuanceerde betekenissen te geven aan zowel de objecten als de materialen. Ze speelt vaak met de veronderstellingen die niet-Native Americans hebben over de Native American identiteit en wijst op de absurditeit ervan.

 “I make art as proposals of refusal to complicate an easily affirmed and consumed narrative and identity without absolutes.” - Natalie Ball

Margarete Bagshaw

My World is Not Flat, 2011 © Margarete Bagshaw

Margarete Bagshaw zag haarzelf niet als een Native kunstenaar, maar als een modernist wier werk doordrongen was van elementen uit de Native American iconografie. Zowel haar moeder als overgrootmoeder waren ook kunstenaars. Volgens Bagshaw zelf was haar eerste herinnering dan ook de geur van verse verf. Zelf begon ze echter pas in 1990 met schilderen, toen ze door slapeloosheid geïnspireerd werd om een schetsboek te openen. In haar werken mengde ze wiskunde en het mystieke, waardoor er werelden van katsinas (vergoddelijkte vooroudergeesten), avanyus (de bewaker van water), farao’s, veren, en een een koor van vrouwen, hun mond geopend in gebed, gezang of lied.

Marcus Amerman

The Gathering, 1997 © Marcus Amerman