BLABLA

Najwięcej razy w życiu powiedziałem „nigdy więcej

Ludzie udają. Wpierw udają, aby kogoś poznać. Później udają, aby z kimś być.

Dzisiejsze związki mają w sobie od początku podskórne, bezczelne, skrywane poczucie tymczasowości.

Najgorszą samotnością nie jest ta, która otacza człowieka, ale ta pustka w nim samym.

Bywają wielkie zbrodnie na świecie, ale chyba największą jest zabić miłość.

Co słyszała od swojej matki? “Dlaczego ubierasz tę kieckę? Przecież jesteś gruba. No, spójrz jak to wygląda, przecież masz taką grubą dupę. Załóż coś innego.”  Co słyszy od swojego ojca? “Jakie ty masz krzywe nogi!”

Jej niepewność widać w pracy, bo laska nigdy nie wie, czy to co zrobiła  jest naprawdę dobre. A nawet jeśli jest dobre, to  lekceważy to. Można jej więc założyć chomąto, podstawić pług i wzmacniając jej kompleksy, orać od świtu do nocy.

Zawsze jest coś. Kobieta stoi przed lustrem i myśli, że ma za krótkie nogi. Albo za grube nogi. Złe kostki. Złe palce. Złe dłonie.

Kobiety zrobią bardzo dużo dla mężczyzny, jeśli wypowie on magiczne zdanie. A do niej po raz pierwszy w życiu ktoś powiedział, że ma coś ładnego.

Bardzo wyraźnie słyszałem twoje milczenie.

Każdy z nas ma kogoś, kto mu przypomina, jak potrafi boleć miłość.

- Czym różni się miłość twojego życia od twojej bratniej duszy? - Jedną wybierasz, a drugiej nie.

(...) opuszczam ludzi, zanim oni zdążą opuścić mnie.

Ktoś uznał, że jesteś nikim, zakładasz więc, że inni też tak pomyślą.

Cały ten proces przekonywania samego siebie, że ci nie zależy, pokazuje ci jednak coś więcej niż tylko to, że jest odwrotnie.

- Dlaczego tu jesteś? - Bo ty tu jesteś.

Poproszenie o pomoc wymagało ode mnie wszystkich sił.