Bir Adam Varmış

Ben ise kendime…

Zaman bir yerden sonra çok mu hızlı aktı, yoksa ben mi uyuya kaldım?

Bilmiyorum.

İşe geç kalmak kadar basit olsaydı keşke herşey.

Gördüğüm tek şey, içimdeki takvimin halıya dökülmüş sarı yaprakları.

Hepsini topladım, bir ateş yaktım. Ateşe attım geç kalmış şıkları.

O ateşi yakmasaydım ben yanacaktım.

Başına oturdum ve düşündüm:

Belki başka türlü yaşardık. Hiç biz olmasaydık.

Belki aynı kışın içinde iki ayrı mevsim olmazdık.

Belki ben, seni kaybettiğim gün kendime dönmek zorunda kalmazdım. Bu beni de tanımazdım.

Saat durdu.

Ateş söndü.

Küllerin arasında bir yaprak daha vardı.

Üzerinde tarih yoktu.

Sadece,

"Bugün"

yazıyordu.

Onu da attım ateşe.

Çünkü insan bazen geçmişi yakarken

geleceğini de yanlışlıkla yakıyor.

Sonra sabah oldu.

Saatler yeniden çalıştı.

Bir yokluk buldum bugün, oldukça eksiksizdi.

Masaya koydum. Masa taşıdı. Ben taşıyamadım.

Çünkü bazı şeyler ağırlığından değil, anlamından ağırdır.

Duvara bir çivi çaktım, duvar kendini astı.

O günden beri evde hiçbir şey asılı değil, ama her şey bir yere bağlı.

Saat üçü gösteriyordu. Üç, saate bakıyordu.

Zamanın da kendine yetişemediğini ilk kez o gün anladım.

Sonra aynaya baktım.

Ayna beni tanımadı.

Tanımaması normaldi; ben de yıllardır kendimi başkasının yüzünden hatırlıyordum.

Adımı bir kâğıda yazdım.

Kâğıt sustu.

Bir daha yazdım.

Bu kez ben sustum.

Sustuk beraber.

Gece pencereyi açtım.

Dışarıda hiçbir şey yoktu.

Hiçbir şey öyle güzel görünüyordu ki bir süre kendimi orada sandım.

Sonra kapıyı kapattım.

İçeride yine ben vardım.

Dışarıda yine hiç kimse.

Ve anladım:

İnsan kendini kaybettiğinde bulunmaz.

Çünkü kaybolan şey insan değildir.

İnsanın, kendisine verdiği addır.

adımı kapının dışında unuttum,

içeri girince kim olduğumu sordular ben yok dedim yokluk kendini gösterdi.

bir sandalye vardı oturmadım çünkü oturmak biraz kalmaktır ben kalınca ev gitti...

duvarın kulağı vardı benim sesim yoktu.

duvar dinledi ben sustukça büyüdü

bir kelime söyledim anlamı başka şehirde kaldı ben peşinden gittim şehir yer değiştirdi

saat durmuştu zaman devam ediyordu ikisini barıştırmak için kendimi araya koydum...

kendimden çıktım kendime varamadım,

yolda bir ayna gördüm içinde bir yabancı

yabancı bana baktı ben onu tanıdım

demek ki insan en çok tanımadığı yerden kendine benziyor...

sonra gece oldu gece zaten hep olmuştu pencereyi açtım dışarıda dört yön vardı hiçbiri eve çıkmıyordu,

kuzey beni hatırladı güney unuttu doğu sustu batı dönmedi ben ortada kaldım ortası olmayan bir dünyanın merkeziydim...

Sana “gel” demedim, çünkü gelişin bir fiile sığmayacak kadar geçmişti.

Kapının önünde bir ayakkabı bıraktım, öteki ayağım zaten başka bir yerdeydi.

Beni sorma.

Ben kendime çoktan cevap verdim, ama cevabın altında küçük bir dipnot vardı:

Bu cevap, soruyu değiştirebilir.

Geceyi ikiye böldüm, yarısı sabaha çıktı, yarısı bende kaldı.

Sabah olan kısmını kimse görmedi.

Çünkü bazı aydınlıklar ışık vermez, sadece karanlığın yerini değiştirir.

Sonra adını düşündüm.

Bir isimdi önce. Sonra bir ses. Sonra sesin içindeki harflerden birini kaybettim.

Adın eksildi.

Ben çoğaldım.

Garip değil mi?

İnsan bazen birini unuttukça hatırlanacak birine dönüşüyor.

Ve şimdi sen yoksun.

Bu yüzden her şey yerli yerinde.

Masa masada, duvar duvarda, saat saatinde.

Sadece ben—

kendime göre biraz yanlış yerdeyim.

Belki de mesele bu:

Bir insan kaybolduğunda onu aramayın.

Belki kaybolan insan değildir.

Kazanmanın karşısına koydular onu.

Ben kaybettim.

Bunu inkâr edecek değilim.

Ama bazen,

yenilgi de insanın yüzüne yakışan tek elbisedir.

Çok da zarar etmiş sayılmam.

Yeter ki,

iyilik,

yalnızca yapanın üzerinde kalan bir şey olmasın.

Çünkü eğer merhamet,

kendisine inananları hiçbir yerde beklemiyorsa,

o zaman dünyanın en büyük yetimi,

Belki de uyanmak,

her gün yeni birini devralmaktır.

Rüyalar gece boyunca bize başka bir geçmiş yazar.

Başka bir çocukluk.

Başka bir anne.

Başka bir pişmanlık.

Biz gözlerimizi açınca,

o geçmiş silinir sanıyoruz.

Peki ya silinmıyorsa?

Ya yalnızca

bu hayatın gürültüsü altında konuşamaz hâle geliyorsa?

Belki de bu yüzden bazı insanlara ilk görüşte yakın hissederiz.

Belki onları bu hayatta değil,

hatırlayamadığımız bir rüyada yıllarca tanımışızdır.

Bazen de sebepsiz yere ağlarız.

Çünkü içinde yaşamadığımız bir hayat,

yasını bizden istemektedir.

Ve insan,

her sabah aynaya baktığında

kendisini tanıdığını sanır.

Oysa belki de

aynadaki kişi,

dün gece gördüğü son rüyanın

Demek ki unutmaya başlamış beni.

Eskiden ismimi biliyordu.

Şimdi yüzümü karıştırıyor.

Biraz daha geç kalırsam,

beni hiç görmediğine inanacak.

Belki de bu yüzden bazı sabahlar içimizde açıklayamadığımız bir hüzün olur.

Bizi seven son rüya da

hafızasını kaybetmeye başlamıştır.

Ve insan,

bir gün bütün rüyaları tarafından unutulursa,

uykusu yine aynı uyku olur mu,

Dosya No: YA-019

Konu: Kayıp Zamanın İfadesi

Şüpheli ifadeye kendi isteğiyle gelmiştir.

Kimlik tespiti yapılamamıştır.

Yaşı soruldu.

Uzun süre sustu.

"Takvimde yazan mı, içimde kalan mı?" dedi.

Tutanağa aynen geçirilmiştir.

...

Şüpheliye, hayatının en mutlu günü soruldu.

Bir tarih vermedi.

"Bazı günler yaşanırken değil, yıllar sonra mutlu oluyor."

dedi.

İfade kesilmemiştir.

...

Şüpheli, çocukluğunun kayıp olduğunu iddia etmedi.

"Yerini biliyorum."

dedi.

"Nerede?"

sorusuna,

"Benden sonraki bütün kararlarımın altında."

cevabını verdi.

Arama kararı çıkarılmadı.

...

Dosyaya eklenen son delil:

Şüphelinin cebinden küçük bir pusula çıkmıştır.

Kuzeyi göstermemektedir.

Sürekli,

"İlk kez kendin olduğun günü bul."

yazılı, görünmeyen bir yönü işaret etmektedir.

Pusulanın çalışıp çalışmadığı tespit edilememiştir.

Ancak incelemeyi yapan memur,

aynı gece

işe gitmemiştir.

Gerekçe kısmına yalnızca şu not düşülmüştür:

"Yıllardır yanlış yöne gidiyormuşum."

İnsan, kendi hayatından çıkıp gidebilir mi?

Yoksa yalnızca bir gün dönüp baktığında çoktan gitmiş olduğunu mu anlar?

Ben bazen,

çocukluğumun beni hâlâ beklediğini düşünüyorum.

Eski bir evin önünde değil.

Eski bir ihtimalin içinde.

Sanki biri bana,

"Buradan sonra büyüme."

demiş de,

ben yanlışlıkla duymamışım.

O günden beri

hangi aynaya baksam,

yüzüm geliyor.

Ben gelmiyorum.

Belki de insan,

bir ömür boyunca

kendisi olmaya çalışmıyor.

Kendisine geri dönmeye çalışıyor.

Çünkü hiçbir çocuk,

büyüyünce kendine yabancı olacağını hayal etmez.

Biz sadece

yarın biraz daha uzun olacağız sanırız.

Oysa yıllar,

boyumuzu uzatırken

içimizdeki evi küçültüyor.

Sonra bir gün,

hiç tanımadığımız bir şehirde,

tanımadığımız bir sokaktan geçerken,

ansızın duruyoruz.

Çünkü rüzgâr,

çocukluğumuzun sesine benziyor.

İnsan,

bazen bir kokuyla,

bazen bir şarkıyla,

bazen de sebepsiz yere

eski bir "ben"e çarpıyor.

Ve o eski ben,

hiç sitem etmiyor.

Hiç hesap sormuyor.

Yalnızca bakıyor.

Sanki bütün bu yıllar boyunca

aynı yerde oturmuş,

beni beklemiş gibi.

İşte o an düşündüm.

Belki de insan,

hayatı boyunca

kendini aramıyor.

Kendisini,

en son bıraktığı yere

geri dönmeye çalışıyor.

Ama en çok da şu ihtimal korkuttu beni:

Ya hiçbirimiz kaybolmadıysak...

Ya sadece

yanlış hayatlarımızı

Sanki canın sıkkın gibi, nasılsın?

~🫆

Merhaba,İçimdeki dünya ile yaşadığım dünya arasındaki uçurumu aşamıyorum. İçimde bir yerde her şey mümkün gibi geliyor bazen. Sonra gerçeğin kıyılarına çarpıp parçalanıyor. Bir şey bekliyor gibiyim.

Bunun üzerine uzun uzun düşündüm.

Sonra,

varlığımın da bir yanlış anlaşılmadan ibaret olabileceği ihtimali geldi aklıma.

Belki de ben,

kalabalığın yaptığı küçük bir yazım hatasıydım.

Kimsenin fark etmediği,

ama kimsenin de düzeltmeye gerek duymadığı.

Bir süre daha yaşadım.

Uzun süre hiçbir şey dilemedi.

Sonra usulca,"Ben artık hiçbir dünü değiştirmek istemiyorum.

Bana, yarın sabah pişmanlık duymadan uyanabileceğim küçücük bir kalp ver."