Sevdiği insanın nankörlüğüyle yıkanmış bir beden

Bazı insanlar hayatına sessizce girer ve en büyük huzurun olur

Aylar sonra özlediğin o hissi damarlarında hissetmek...

Birinden hoşlanmak gerçekten bu kadar zor mu, yoksa aslında korkuyor muyuz? Belki reddedilmekten, belki hislerimizin karşılıksız kalmasından ya da doğru kişi olup olmadığını bilememekten. İnsan bazen kalbinin ne istediğini bilir ama o hislerin peşinden gitmeye cesaret edemez. Çünkü birine yaklaşmak sadece onu tanımak değil aynı zamanda kendi duygularını da açmak demektir. En çok da bu belirsizlik yoruyor insanı. “Ya olmazsa?” düşüncesi, “Ya olursa?” ihtimalinden daha ağır geliyor bazen. Ama yine de içimizde bir yerde bu hislerin boşuna olmadığına inanmak istiyoruz.

Sana bakınca cehennemin 7 katını birden görüyorum

Aklım hâlâ sende, alışkanlıklarım bile seni arıyor.

Es hora de renacer.

Patika bir yol ve sonunda sen

Bazı insanlara kuduz aşısını öneririm

Sen gittin, hayat devam ediyor diyorlar ama içimde bir şey hep eksik.