Beyaz

Hayatıma birçok insan girdi… Hepsi ‘farklısın’ dedi, ama hiçbiri bu farkın ne anlama geldiğini gerçekten görmedi. Tanıdıkça anladılar; belki onların vazgeçilmeziydim, belki de sessiz şifacısı… Kim bilir? Yine de günün sonunda yalnız kaldım. Çünkü ne kadar farklı olduğumu bilsem de iyileşmem gerekiyordu. Ve sonunda anladım: Şifacılar iyileştirilmez… Şifacılar kendi yarasını da kendi sarardı.

Bir insanı tanımak, onun en sevdiği rengi ya da çok sevdiği yemeği bilmekle olmaz. Gerçek tanıma; ruhunu anlamaktan, benliğine dokunabilmekten, sessiz kaldığı anlarda bile ne hissettiğini görebilmekten geçer. Çünkü insan, küçük tercihlerinden ibaret değildir; asıl olan içindeki dünyayı fark edebilmektir.

Sevdiği insanın nankörlüğüyle yıkanmış bir beden