Uzaklara, bilinmeyene ve sessizliğe talibim…

yalnız bir insanı, gitmekle manipüle edemezsin.

ne değişti hayatında?

unut gitsin ne önemi vardı ki?

birbirinde bir iz bırakan insanlar birbirini asla unutamazlar. Unutmuş gibi yaparlar sadece. Ama içindeki kopan kıyametten kimseye bahsedemezler.

eğer başarabilirsem yaşamak istiyorum. yaşamam gerektiği gibi değil, yaşamak istediğim gibi.

"insan ne zaman vaz geçmeli?" sorusunun cevabı Şükrü Erbaş'tan: "durduğun yerde değersiz bir bütün olarak kalmaktansa, parçalana parçalana gitmenin büyük doğruluğuna inanmak."

görmek ilk defadır, sonrası hep bakmak.

acılar beni daha iyi bir insan yapmadı. Bana hiçbir şeyi çantada keklik saymamayı öğretmedi. Ve birine aşık olmaya korkmaktan başka bir şey vermedi.

Allah'ım, ölmek için illa kalbimiz mi durmalı? Ben umutlarımı defnettim, bu kâfi olmaz mı?

ne oldu? hoşçakalamadın değil mi?

bir şeyin yeşermesini haddinden fazla beklemek de solmaktır.