İnsanlar bayıyor beni

Yaşarken anlamadım ama şimdi bakınca kendime,diyorum ki;”sen bu kadar şeye nasıl sabrettin.”

Bir intihar mektubu okumuştum sonunda şey yaziyodu “ Tanrım kollarını açar mısın ? Sarılacak kimsem kalmadı , kollarına geliyorum ”

Sen öldürüyorken de vururken de güzelsin …

zaman ne çok şeyin katiliymiş meğerse. ne çok şeyi koparıp almış bizden. çocukluğumuzdan başladı önce,sonra insanları, sonra inançları, sonra umutları.. vedalar acıtmıyor artık ve gözünden yaşlar akmıyor. zaman çok şeyi alıyor ve biliyor musun? aldığı hiçbir şeyi geri vermiyor. şimdi korkmalıyız, çünkü zamana yenildik küçüğüm, artık bizden hiçbir bok olmaz.

İç sesim var , hiç sesim yok

Bizim mantığımızla , hayatın mantığı asla birbirine uymuyordu .

bilirsin, bazı insanlar düştüğü yerden sadece kendi elini tutarak kalkar

Birine “sana ihtiyacım var” demeyi unutmuşum. Her şeyi kendi halleden güçlü biri olmak yalnızlaştırıyormuş insanı.

bir sızı var içimde, ölesim tuttu

Momo'dan çok sevdiğim bir alıntı var içime işliyor: “Onu bir daha görmeyi umuyordu. Her şeye razıydı. Eskisi gibi olmayacak bile olsa onunla oturmaya, onu dinlemeye ve onunla konuşmaya can atıyordu, fakat kapı bir daha açılmadı.”

“dertler delirtir derler.”

bana çok geç kaldın. bir yol kadar değil, bir dağ, bir şehir, bir ülke kadar değil, bana bir ölüm kadar geç kaldın. şimdi istediğin yere sür atları, ben toprağına çiçek bırakılacak kadın değilim.