zımbırtılar

“Ey insan! Seni yaratıp seni düzgün ve dengeli kılan, seni istediği bir şekilde birleştiren, ihsanı bol Rabbine karşı seni aldatan nedir?” ( İnfitar Suresi, 6. ayet-i kerîme)

“Kullarım, beni senden sorarlarsa, (de ki), ben (onlara çok) yakınım. Dua edince, duacının duasına icabet ederim.” (Bakara Suresi, 186. ayet-i kerîme) 

“Şüphesiz ki iyilikler kötülükleri yok eder.” (Hud Suresi, 114. ayet-i kerîme)

“Kim iyilikle gelirse ona getirdiğinin on katı vardır; kim de kötülükle gelirse o sadece getirdiğinin dengiyle cezalandırılır. Onlar haksızlığa uğratılmazlar.” (Enam Suresi, 160. ayet-i kerîme)

“Kalbini bizi anmaktan alıkoyduğumuz ve hevesine uyarak işlerini karıştıran kimseleri izleme..” ( Kehf,Suresi, 28. ayet-i kerîme) 

“Nice küçük topluluklar, Allah'ın izniyle büyük kalabalıklara üstün gelmiştir!..” ( Bakara ,Suresi, 249. ayet-i kerîme) 

“Kim zerre miktarı hayır yapmışsa onu (karşılığını) görür.” (Zilzâl Suresi, 7. ayet-i kerîme)

“Sakın dünya hayatı sizi aldatmasın.” (Lokman Suresi, 33. ayet-i kerîme)

“Eğer şükrederseniz size (olan nimetimi) artırırım…” ( İbrahim Suresi, 7. ayet-i kerîme) 

“Olur ki Allah arkasından bir iş çıkarır (birtakım yeni ve hayırlı gelişmelere kapı açabilir).” ( Talak Suresi, 1. ayet-i kerîme)

“Kör olanla (basiretle) gören bir değildir.” ( Fatır Suresi, 19. ayet-i kerîme)

“Rabbimiz! Bizden öncekilere yüklediğin gibi bize de ağır yük yükleme!” (Bakara Suresi, 286. ayet-i kerîme)

“Bir şeyi dilediğinde ona sadece «Ol!» der, o da hemen oluverir.” ( Bakara Suresi, 117. ayet-i kerîme)

“Ancak Allah'a selim bir kalp ile gelenler başka.”   ( Şuara Suresi, 89. ayet-i kerîme)

“Artık bana düşen güzel bir sabırdır.” (Yusuf Suresi, 83. ayet-i kerîme)

يَا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ ثَبِّتْ قَلْب۪ي عَلَى د۪ينِكَ

Ya mukallibel kulûb! Sebbit kalbî ‘alâ dînike.

Öncelikle size Mektubu okutmadan önce biraz onla ilgili bir şey anlatacağım. Benim ilk Müslümanlık şuuruna, erdemine ve özelliğine sahip olduğum yıllar. Afganistan’da bulunmuştum, kısa bir süre… Orada hastanede bir genç kız tanıdım, adı Rüveyda… Babası Çeçenistan’da Şamil Basayev ile yan yana çarpışırken şehit düşmüş. Annesi İngiliz Askerlerle bir caminin boşaltılması ile ilgili tartışırken, İngiliz Askerin kurşununa kurban olmuş ve şehit düşmüş. Kendisi tek kalmış ve Afganistan’da yetim çocuklara yardım etmek için hastanede çalışmaya başlamış. O zamanlar İslam’la ilgili az ve gayri meşru bilgilere sahiptim. Rüveyda Riyazüs salihini ezbere biliyordu. Kur’an hafızı olmak içinde çabalıyordu. Onunla orada El-Kaide’den yeni ayrılmış bir arkadaşım neticesi ile orada bulunduğum süre içinde muhabbet etme şansı bulmuştum.  Onun yüzünden Türkiye’ye dönünce Hemen riyazüs salihin setini alıp hatmetmiştim. O zamanlar Afganistan’dan ayrılıp ihvani Müslimin kadınlarına katılmak için Mısır’a gitmek istiyordu. Benimde orada bulunan daha sonra Meydanda şehit düşen bir arkadaşım vardı, onu onunla irtibata soktum ve gitmesine yardımcı oldum. Rüveyda’yı Esma gibi veya diğerleri gibi duymadınız. Duyamazsınız, çünkü Afganistan’da Hem İran hem de Amerikan askerleri tarafından çok dehşet işkencelere maruz kalmıştı ve ondan dolayı Mısırda Kanserden vefat etmişti. Bu Küçük ve cesur kızın ölmeden önce bana yazdığı ilk ve son mektubunu dün akşam kitaplarımın arasında buldum ve sizinle paylaşma gereği hissettim. Onun nasıl biri olduğunu anlatamayacağım çünkü yüzünde peçe vardı ve elbisesi fizikini tahmin edemeyeceğim derecede boldu, bana namahrem ve mahrem kurallarını öğreten ilk kişide o oldu, ondan beridir hiçbir kızın peçeli dahi olsa yüzüne ve gözlerine bakmamam gerektiğini öğrendim.

Ve bana yazdığı mektup;

Es-Selamu Aleykum ve rahmetullahi ve berakatuhü… Çok değerli yeni Müslüman olmuş ve fedakâr abim. Allah için seni hep düşünür ve hep dua ederim. Sen beni Müslüman kardeşlere sokarak benim şehadet yolunda olmama gayret göstermiş, bana ağabeylik yapmış abimsin. Eğer babam yaşasaydı seni kesinlikle Şamil Basayevin yanına götürürdü. Şamil Basayevi çok azda olsa hatırlıyorum, çünkü o zaman çok küçüktüm. Babam onu çok severdi, bizim oradan babamla gitmek isteyen çok genç olurdu ama babam hepsini seçip öyle götürürdü. Eğer yaşasaydı sende o seçtiği gençlerden olurdun. Orhan Abim. Sen tanıdığım iyi Türk’lerden birisin. Allah ailene hidayet versin inşallah. Senin gönlün ve iman şuurun çok güzel. Biliyorum ki, o gönül ve şuur çok işler yapacaktır. İlla herkesin seni tanıması gerekmez, gökte ki melekler tanısa yeter. Abim! Senden ayrılalı bir yıl oldu ve sana hiç yazmadım çünkü utandım. Eğer evlendiysen, eşin görürde, sürekli yazdığımı hissederse yuvan bozulur diye… Ama biliyorum ki sen artık daha hayâlı ve edep sahibi birisin, çünkü çok dua ettim. Şimdi diyorsun ki; Bu mektubu neden yazdın o zaman. Çünkü bu ilk ve son mektubum. Nedenini söylemeden önce sana bir şeyler söylemek istiyorum. Burada bir yılda çok güzel insanlar ile tanıştım, hepsi İslam için çok büyük gayretler gösteriyorlar. Bende naçizane elimden geldikçe bir şeyler yapmaya çalıştım. Çok evlenmek istedim abi, evlenip evimde mücahit yetiştirmek istedim. Ama Allah beni böyle görmek istiyor demek ki… Kur’an hafızı oldum abi, hafız olur olmaz ilk sana dua ettim. Çocuklara Kur’an öğretiyorum burada ve Riyazüs Salihin dersleri veriyorum. Dediğini yapıyorum evlenene kadar Pazartesi ve Perşembe oruçlarını tutuyorum. Rabbim bana güzel bir eş nasip etmedi inşallah sana hayırlı ve iffet sahibi birini verir. Bir yılın öncesinde hatırlıyor musun çok öksürüyordum ve sen bana hep ballı süt içmemi söylüyordun. Son anıma kadar onu yaptım abim. Ve biliyor musun o sayede enerjim hep yüksek oldu… Artık uykumu yedi saatten üç saatte indirdim, çünkü dediğin gibi “Dinç insan az uyur” Kuran okuyor, dersler veriyor ve kız çocuklarına nasıl bir kadın olmaları gerektiğini anlatıyorum.  Afganistan’da seni tanıdığım için o kadar mutluyum ki, sen olmasaydın belkide buraya gelmekte bu kadar inatçı olmayabilirdim. Ama keşke senin ikinci teklifin olan Türkiye’ye gelmeyi de düşünseydim. Ama hayırlı olan buymuş abim. Hatırlıyor musun? Sen orada bir çocuğu nato askerlerinden kurtarmıştın, hani o onlara su fırlatmıştı ya… O çocuk abim ismini değişip senin adını koymuş kendine ve kâfirler ile savaşırken şehit düşmüş. Seninle namahrem usulleri gereği çok sohbet edemedim ama senin şiirlerini ve yazılarını okumayı çok isterdim. İnşaAllah rabbim cennette bizi beraber haşr etsin. Çünkü abim Afganistan’da çektiğim işkencelerden dolayı kanser oldum. Sana bu mektubu hasta yatağından yazıyorum. Sakın ağlama abim. Biliyorum hemen ağlarsın sen ama ağlama. Hatırla ben şehit oldum. Senin duan kabul oldu. Umuyorum ki, Allah sana da şehadeti nasip eder. Kanser son üç aydır bende ağır oldu ve çok kötü oldum.  Sen çok iyi bir insansın abim. Belki evlenmişsindir, eğer bunu karın görürse durumu anlat. İnanıyorum ki oda bana kızmayacaktır. Eğer evlenmemişsen, hayırlı bir eş için dua ederim. Abi ben ölüyorum, seni hayatımın her anında düşündüm. Bana Fatiha oku olur mu? Ama Türkçe harflerle ezberlemiş şekilde değil. İlim öğren ve Kur’an okumayı öğrenince bana Yasin oku hep… Umuyorum ki Annen senin hürmetine affedilir ama öyle değilse de üzülme… Allah âlimdir ve kudret sahibidir.   Hani ne diyordun sen; “Yolcudur orhan, bağlasan durmaz” aynen o şekilde abim, artık duramam. Duam ve gönlüm seninle… Allah’ın dini üzere kal ve can ver. Cennette buluşmak üzere…

Âlemlerin Rabbine hamd olsun.

Rüveyda…

İşte böyle… Sizinle paylaştım çünkü şu garip, bozguncu ve boş dünyanın güzelliği olmanıza sebep olur belki diye… Hayat bazı yerlerde zor ve imanlı olmak kolay bir iş değil. Ne olur İslam üzerine olun ve bu yoldan zerre kadar olsa dahi ayrılmayın.

Annesi olmayan çocukları sevmezler sandım. Mahallenin çocukları bir daha beni ve kardeşlerimi oyunlarına almazlar diye çok korkmuştum. Annesizdim artık. Yetmezdim, yetişemezdim. Bir mevsim geçmeden taşındık o mahalleden. Yeni arkadaşlarıma hiçbir şey anlatmadım eksik olduğuma dair. Bilmesinler istedim. Oyunlarında kalmak istedim. Ama bir daha hiç kaleye geçmedim. Susmak o zamanlar da en çok sevdiğim şeydi. Bazı zamanlar özlediğim bayram sabahları namazdan sonra, evde hep birlikte yapılan kahvaltı bile öz değildi. Üveydi. Bir daha hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Yeni yollardan geçtim. Beslenme çantası taşımıyordum artık. Her sabah tarhana çorbası içiyordum. Okul çantamda bir poşete sarılı ayva reçelli ekmeğim mutlaka oluyordu. Onu her gün başka bir yere bırakıyordum. Çocuk değildim artık. Büyük adamlar gibi üzülmek istiyordum. İçinde anne geçen bir şiiri okuduktan sonra şiiri sevdim. İçinden anne, tren ve çocuk geçen filmleri izledim, kitapları okudum. O zaman anladım. İnsanlar hep bir şeylerin eksikliği ile yaşıyor. Ah! Saçları toka tutmayan kızlar, ayaklarını bir kaba sığdırmadan koşan çocuklar. Bu dünyada hiçbir yere sığmadan ve kimseye tutunmadan yaşamak mümkün müdür?

Yeni tanıştığım çocuklara annesinin ve babasının ne iş yaptığını hiç soramam. Üzüleceğim cevapları duymak istemem. Annesi yoksa ,babasının bir işi yoksa? ‘Benim babam işsiz’, ‘benim annem yok’ dediğinde ona yaşatacağım duygunun sebebi olmak kötü. Öksüz ve yetim kime denir? Diye düşündüğüm günler oldu. Bir yerinde tıkanıp uzunca uzaklara dalıp, kapı önündeki merdivende otururdum. Şimdi ben hangisi oluyorum Allah’ım? Peygamberimizin de annesi ölmüş. Annem demişti bunu bana bir keresinde. O da çocuk yaşındaymış annesi gittiğinde. Peygamberlerin de annesi ölür mü anne? O zaman öğrendim annesiz yaşanabileceğini. Allah’a, Peygambere ve kuşlara inanmayı da. Yetim değil de annesi ölen kuşlara nasıl sesleniliyorsa bana da öyle seslenilsin istedim. Kuşkuluydum… Vakitsizdim…”