gülümse katerina!

ab la nız size

kur

ban

bizim gözümüzde küçük olsun büyük olsun, biz kullar olarak değerinin farkında olalım ya da olmayalım bize verilen her nimetle beraber, nimetin şükrünü Allah'a güzelce, layıkıyla kulluk ederek yerine getirmek sorumluluğu yükleniyor omuzlarımıza. nimetlerle donandıkça ve bunları veren Allah'a kulluğu ihmal ettikçe "ne az şükrediyorsunuz!" hitabının daha çok muhatabı oluyoruz. şükretmemek, nankörlüğe götürür. şeytanın en bilindik özelliği de nankörlük. lanetlenmiş şeytanla ortaklaşa bir özelliğimiz olsun istemeyiz. şükrünü eda edemeyiz öyle çok nimetler istemeyelim demek istemiyorum. şükür nedir, nimet nedir bilincinde olmamız gerektiğinin altını çiziyorum. bol bol nimet istemeye devam. daha önce verilmiş olanları, anlık olarak verilenleri bilmek, görmek, bunları sindirmek güzel kullanmak başkasının elindekileri bakmamakla mümkün. çocuksun ve diğer bir sürü çocukla bir parktasın mesela. herkese çok güzel oyuncaklar dağıtılıyor. irili ufaklı sevimli. rengarenk. dağıtım sonunda herkesin elinde keyifli vakit geçirebileceği, oyuncakları verene çok çok teşekkür edeceği cinsten eğlenceli oyuncaklar bunlar. ben de parktayım. ben de çocuğum. oyuncaklar dağıtılıyor. bana da veriliyor ama oyuncaklar dağıtılmaya başlandığı andan itibaren başlıyorum millete ne verildiğini incelemeye. oyuncağın ne kadar güzel olduğuna bakıyorum, oyuncağı alanın onunla ne çok eğlendiğine bakıyorum. sonra bir başkasına bakıyorum. öbürüne bakıyorum. berikine ötekine bakıp bakıp duruyorum. kimi oyuncağı yutup Hakkın rahmetine kavuşuyor, oyuncakla vakit geçiremiyor bile. kimi verene bir teşekkür etmiyor, oyuncağı dağa taşa sürtüyor, kırıyor, zarar veriyor. kimi oyuncağıyla eğlenirken altına kaçırıyor, üstü başı kirleniyor kokuyor farkına varmıyor. kimi oyuncağı vereni reddediyor. yok sayıyor. kimi oyuncağını ona buna gösteriyor göstermekten hava atmaktan başka bir şey yapmıyor. kimi eeen küçük oyuncak denk gelmesine rağmen o kadar müteşekkir oluyor ki gözlerinden yaşlar geliyor. bir sürü çocuk var işte herkese değişik değişik şeyler verilmiş. ama başkasınınkine odaklandığım içim kendimde olanın keyfine varamıyorum. mırın kırın ediyorum. elimdekinin de fırsatlarını yakalayamıyorum. hatta elime ikinci bir oyuncak veriliyor, üç, dört... ama hâlâ gözüm başkasınınkinde. ben böyle bir bakış açısıyla hiçbir şeyden tat alamam. kıskançlık olur, haset olur, kem gözle bakma olur, nazar ederim. benden her şey beklenir. bilerek veya bilmeyerek hoş olmayan şeyler hasıl olabilir kendime bi türlü dönemediğim için. peygamberimiz nur Muhammed Mustafa sallallahu aleyhi ve sellem de buyurmuş ya mealen nimet bakımından kendimizden daha düşüklere bakmamızın daha iyi olduğunu.

hatta alıntılayayım birkaç rivayeti:

1 - “Hayat şartları sizinkinden daha aşağı olanlara bakınız; sizden daha iyi olanlara bakmayınız. Bu, Allah’ın üzerinizdeki nimetini hor görmemenize daha uygun bir davranıştır.” (Müslim, Zühd 9)

2- “Sizden biriniz mal ve yaratılış itibariyle kendisinden üstün olan kimseye bakarsa, ardından kendinden daha düşük derecede olana baksın.” (Buhari, Rikak 30; Müslim, Zühd 8)

3- “Her kimde şu iki özellik bulunursa, Allah o kimseyi şükreden ve sabreden bir kul olarak yazar, kimde de bu iki özellik bulunmazsa Allah o kimseyi şükreden ve sabreden olarak yazmaz.

Kim din konusunda kendisinden üstün kimselere bakar ve onlar gibi olmaya çalışırsa, dünyalık konusunda da kendisinden aşağılık olanlara bakıp Allah’ın kendisine verdiği nimete hamdederse, Allah bu kimseyi şükredici ve sabredici olarak yazar.

Kim de din konusunda kendisinden aşağı olan kimseye bakar ve kendisini ondan iyi görüp kulluğunu artırmaz dünyalık konusunda da kendisinden üstün olan kimselere bakarak elinden kaçan şeylere üzülürse, Allah’ta o kimseyi ne şükreden ne de sabreden olarak (şükretmeyen ve nankör olarak) yazar.” (Tirmizî, Kıyamet 58)

çok teşekkür ederim 🫂

bir noktada Allah böyle olsun istedi deyip geçebiliyordum. şimdi pislik şeytan diyor ki 'Allah niye böyle olsun istedi' ona cevaben çünkü hayırlısı bu diyorum. o da diyor ki 'bunda nasıl bir hayır olabilir' bakacaz görecez diyorum, 'niye hepsi bir anda oldu, Allah seni sevmiyor' diyor. Resulullahın fetret döneminde neler yaşadığını biliyorum, evet Rabbim bana küsmedi belki ama neden her şey bu kadar üst üste geldi bilmiyorum. bilmek zorunda olmadığımın farkındayım. vesvese için ayetleri okuyorum ama yok. susmuyor içim.

bu öyle bir girdap ki sonu da gelmiyor. tavsiyen var mı bana? dua eder dua beklerim

Allah razı olsun

Allah'ın, bizim "standart", "herkese verilebilir, verilmesi kolay, verilmelidir," olarak gördüğümüz nimetleri, bize bizim beklediğimiz zamanda ve istediğimiz zamanlamada vermek gibi bir zorunluluğu yok estağfirullah. mekke'den medine'ye göç eden müslümanların yaşadığı türlü güçlükler üzerine inen şöyle bir ayet var ve bizi de yaşadığımız bütün güçlükler açısından ilgilendiriyor.

Bakara 155 (mealen):

Andolsun ki sizi biraz korku ve açlıkla; mallardan, canlardan ve ürünlerden eksiltmekle sınayacağız. Sabredenleri müjdele!

bu çok net ve direkt bir vaad, uyarı, hatırlatma. biz halihazırda elimizde olan nimetleri o kadar bizim olarak görüyoruz ki. mesela elimizin kusursuz çalışıyor olması, parmaklarımızı büküp bir şeyleri tutmak, bütün işlerde kullanmak. daha bir sürü şey kusursuz çalışıyor bunun gibi. gözümüz, dizlerimiz, ayak parmaklarımız, beynimiz. bunlar halihazırda çalışıyor. konuşuyor, düşünebiliyoruz, anlayabiliyoruz. elma, armut, mandalina, meyveler sebzeler şunlar bunlar maliyetler belirlenmiş olsa da bize nimet olarak verilmiş şeyler. çok fazla nimet var. bunları saymak genelde işimize gelmez çünkü bunları saymanın, hatırlamanın Yaratanını hatırlatma ve şükrünü eda etme sorumluluğunu beraberinde getirdiğini biliyoruz. ana baba kardeş, üzerimize doğan güneş. hepsi nimettendir. biz bunları bize vererek ne kadar Rahman ve Rahim olduğunu göstermesine rağmen ısrarla elimizde olmayanın hesabını yapıyoruz. hatta bazen haddimizi bilmeyerek Allah'tan hesabını sorduğumuz da oluyor. biraz isyanla şeytanla birleşince hadsizliğimiz iyice boyumuzu aşıyor.

ne az şükrediyorsunuz! hep bize söyleniyor. şükretmemek nankörlük ve aynı zamanda vaktinizin boş kalmasına sebep oluyor. şükretmediğimiz her an şikayetleneceğimiz boşluk anlarımız artıyor. zihnimizde nankörlüğün yerleşeceği odalar açılıyor. gözlerimiz şükredeceğimiz onca nimetten başkasında bulunan nimetlere yönelince işler iyice sarpa sarıyor. başkasının kaderinde olan bizi kendi kaderimizde yoldan çıkarıyor. belki başkasının kaderinde olan bizim ulan şunun kaderine bak dediğimiz şeyin açısı belki sadece bizim baktığımız noktadan iyi görünüyor. elin her şeyi her zaman tatlı gelir çünkü.

her şey üst üste de gelebilir, alt alta da gelebilir. bize neyin ne zaman geleceğinin bir vaadi yok. o yüzden Allah bir beni sınıyormuş, bütün kötü şeyler benim başıma geliyormuş psikolojisinden çıkalım. bu psikoloji üst üste iyi bir şeyler yaşayınca şükretmek yerine korkmayı beraberinde getiriyor. bu kadar üst üste yaşadım şimdi sırada kötü bir şey olsa gerek. yok gerek değil. hayatta böyle sıralamalar yok. biz başımıza gelene nasıl tepki vereceğiz ve bu tepkiler Allah rızasına yakışacak tepkiler mi olacak ona bakacağız. ben mesela tepkilerimi çok iyi verebildiğimi sanmıyorum. hâlâ bazı tepkilerim şımarıklık bazıları sabırsızlık bazıları nankörlük kokuyor. hâlâ mızmızım. hâlâ yetmiyor bazı şeyler. yetmez daha iyisini istiyorum diyorum. hâle şükretmedikçe boşluklar açılıyor. o boşluklara nefis de doluyor, şeytan da doluyor. e dolar. neden dolmasın.

Allah bir şeylerin zorunda olan bir Rab değil. onun bir sıfatı var ki irade dilediğini yapar, dilediğini yapmaz. dilerse bize bir eş verir dilerse vermez. dilerse ekmek verir dilerse vermez. canı verir, dilerse alır. ne yaşarsak yaşayalım hasbinallah o ne güzel vekildir diyebilene kadar mızmızlık, şımarıklık, bana hiçbir şey verilmedi nankörlüğü, melankoliklik, hiçbir şeyden keyif almama, elinde olanın kaçacağından korkarak ona da kaygıyla eşlik etme, evhamlarla sarılma peşimizi bırakmayacak gibi Allah muhafaza.

Allah görmemize, şükretmemize yardımcı olsun. pürüzsüz bir iyimserlik yok hayatta üzülmek görevimiz, bazen hakkımız, bazen yoldaşımız, bazen düşmanımız. tepkimizle yakınlığını biz belirliyoruz. yokluk da aynı şekilde, görevimiz, bazen hakkımız, bazen yoldaşımız, bazen düşmanımız. tepkiyi biz vereceğiz.

mahrum mu edildim muhafaza mı? sorusuna "sadece verilmedi" cevabı vermek güzel olurdu. verilebilirdi, verilmeyebilirdi. Rabbimin iradesi vermemek yönünde tahakkuk etti. vermediğine sabır verdiğine şükredilir. sabır da oturup beklemek değildir, Rabbimizin diğer nimetlerine ulaşmakla meşgul olmak zihni verilmeyenle meşgul etmemek gibi bir şey bana göre. ne zaman verilmeyenin peşine düşsem hayattan nefret ediyorum.