Zeynebce

Katlanmazdım diyebiliyorum rahatlıkla çünkü katlanmadım. Burası bana zamanında çok iyi geliyordu. Fenomenlik kavramı yoktu. İnsanların bildiği, takip ettiği bir mecra değildi. Biri beni takip etmişse gerçekten ilgisini çektiği, kendisine bir şeyler katacağımdan emin olduğu için yapıyordu bunu. Sorular geldiğinde içtenlikle zaman ayırıp adını bile göremediğim birine uzun uzun yanıtlar veriyordum. Sonra bir şey oldu. Burası bana iyi gelmeyeye başladı. İnsanlar ‘fenomenlik’ kavramıyla tanıştı. Haksız kazançlar, tepeden konuşmalar, kibirli tavırlar zamanla sosyal medyada bulunan herkese karşı bir önyargıya sebep oldu. Bundan bizlerde nasibimizi aldık bence. Verdiğim her yanıtta bir kibir bulanlar, daha evvel yol göstermek için kullandığım cümleleri dahi cımbızlayanlar gün geçtikçe arttı ve ben anladım ki burası artık bana iyi gelmeyeye başladı. Takipçi kitlem kontrolümden çıktı.

Uzaklaştım bende. Çünkü insanın kendini yok sayması, kendini bazı durumlarda konfor alanının dışına çıkmaya zorlaması da bence bir kul hakkıdır. Arka planda ne savaşlar verdiğini bilmediğimiz birine küstahça yorumlar yapmayı hak sayıyoruz bir zaman sonra kendimize. “O zaman sende göstermeseydin hayatını, sende paylaşmasaydın özelini, sende kamuya açık alanda akıl vermeseydin kardeşim” oluyor bahanesi de.

Ezcümle, kendinizi koruyun kardeşim. Zira kimse sizi, sizin kendinizi düşündüğünüz gibi düşünmeyecek. Siz yoran, üzen, yıpratan ortamlardan uzaklaşın. Gündüz yaptığınız hayır işleri gece döktüğünüz gözyaşlarının telafisi olamıyor maalesef. Bunu söylüyorum çünkü bilmenizi istiyorum ki bazen yanlış topraklara tutunmaya çalışıyoruz. Çiçek açmak istiyorsak belki de toprağımızı değiştirmemiz gerekiyordur 🥰

siyah kadının oğlu" diyen

Ebu Zer'in,

Üzüntüden gece

boyunca

Hz. Bilal'in kapısında

yatmasını bizim

kalplerimiz

Peki Anadolu’nun icra köşelerinde eşini aldatan kadınları hatırlıyor musunuz? Üstü örtülür, kapatılır, duyurulmazdı. Sonra ne oldu?

Esra Erollar, Müge Anlılar çıktı ortaya. Hepsi bir bir ifşalanır oldu. Kocasını ve çocuklarını bırakıp başka birine kaçan kadın bir hafta sonra kocasına geri dönmeye niyetlenir oldu. Bizler de ekran başından güzel güzel izledik bunları. Şimdi, şimdi ne durumdayız? Okullardan her gün bir haber geliyor. Eline silahını almış arkadaşlarının üstüne ateş saçan çocukların videoları çarşaf çarşaf sosyal medyada sergileniyor. Kendi akranları arasında kahraman ilan ediliyorlar. Peki üç-beş öğretmenin iş bırakmasıyla düzelecek mi bu kanayan yara. Günü kurtarmak adına iş bırakmak mı mesele? Sosyal medyada, dizilerde, oyunlarda yüceltilen şiddet gelir bizi bulmaz mı sanmışlardı?

Öğretmen olanlar zaten biliyor ama bilmeyenler için işin arka planı o kadar çetrefilli ki, öğrencilerin öğretmenleri ‘sizi CİMER‘e şikayet ederiz’ tehditleriyle işledikleri dersler, kaldıklarında her türlü o dersten geçirileceklerine olan inançları, AVM kapilarinda bile olupta okulların girişlerinde olmayan o güvenlikler ve daha nicesi