Dikdörtgen

Daha kaç yazı gerek bana?

Evet aralık 14. Çkys düşme bekleyişleri. Son 6 aydır sadece bekleyiş içinde geçti. İnsan bu kadar beklememeli. Hep farklı birşeyi bekledim kabul. Ama bu süre içinde yaptığım tek eylem beklemekti. Artık beklemeyi keser misin? Lütfen?

Mast qalandar mast mast dam mast qalandar mast mast

Mast hücrelerine söyleniyormuş gibi dinleyelim hocam.

Bugünn lahmacun çiğ köfte günü. Öznurkuş yapçek inşallah. Heyecanlıyız efendim. Ben de tatlıcı oldum bakalım inş güzel olur.

Artık yeni insanlarla tanışmaya gönülsüz olmak diyebilirim tam olarak tanımı bu

Gönülsüzüm. Yaşlandım diye mi bilmem. Ama hiç olmayacak bi zamanda geldi bu özellik. Belki geçicidir. İnşallah öyledir. Cidden yaşlandım diye mi ya?

Kitabın etkisinde kaldığımdan değil. Ama gerçek dünya da Alice in harikalar diyarından farklı değil. Büyüyüp küçüldüğümüz durumlar sürekli. Ya da büyüyüp küçülmek zorunda kaldığımız durumlar. Saçma sorulara verilen saçma cevaplara artık şaşıramayacak kadar yıpranmamız mesela. Karşımızdakini anlayamamak bir türlü. Aynı dili konuşamamak. Böyle böyle.

Niye okuruz? Ya da bu sorunun çoğullu bi cevabı var mı ki? Ben niye okuyorum olmalı belki. Niye okuyorum sahiden?

Öğrenmek için mi? Tı. Ne öğreniyorum ki? Hiç. Değişmek için mi? Belki. Hiç değiştim mi ki? Hayır. Konuşmak için mi? Hmm.

Mast qalandar mast mast dam mast qalandar mast mast

Mast hücrelerine söyleniyormuş gibi dinleyelim hocam.

Bugünn lahmacun çiğ köfte günü. Öznurkuş yapçek inşallah. Heyecanlıyız efendim. Ben de tatlıcı oldum bakalım inş güzel olur.

yazmak ihtiyacının hasıl olduğu o anlardan bir an. çoğunlukla reddetmeyi seçsem de bugün klavye başına oturup akışına bırakasım geldi. bilgisayar kullanmayı seviyorum. ama kullanabileceğim o kadar az alan var ki sadece sosyal medyaya bakmak için kullanıyorum gibi bir şey. veya alışveriş yapmak için. veya film izlemek için. youtube da gezmek için. oysa ben saatlerce yazı yazabilirdim bilgisayar başında. aktif faal bir eylemi gerçekleştirmeyi yeğlerdim tüm bunların yerine. belki bir alan açabilirim kendime bir şekilde.

evet nerde kalmıştık? her zamanki yerimizde değil mi, ben hep ordayım zaten ne bir adım ileri ne geri. hakkımı yemiyim geri gittiğim oluyor. ama artık bundan yakınmaktan çok sıkıldım. bu konuyu kapatıyorum.

bir yazı insanın neresinden doğar dersiniz? şükrü erbaştan yardım alalım. dilinden mi aklından mı yüreğinden mi düşlerinden mi yoksa gerçeğinden mi? birkaç ilave de benden olsun. keşkelerinden mi iyi kilerinden mi, geçmişinden mi gelecek hayallerinden mi, yalnızlığından mı kalabalıklarından mı, özleminden mi yanılsamasından mı? bazen biliyorum bazen bilmiyorum cevabı. benimkiler genelde keşke lerimden doğuyor. içime bakıp iyi bir şey gördüğüm onu kaçırmadan aceleyle yazmak istediğim hiç olmuyor. içime bakıp bir karanlığı görüp onu dağıtma arzusuyla yazıyorum genelde. bugüne kadar işe yaramadı ama.

Tam anlayamadım ama oldu.

Sebebini bilmiyorum ama ani bir mutsuzluk/

Düşünsem düşünmesem yazsam yazmasam bandında.

Evet gönlümün gördüğüyle içimin bildiği bir değil bu kez

Kendimi kandırmaktan korkuyorum

Başkalarının beni kandırmasından

Onları kandırmaktan sonra onların kandırmasına kanmaktan kendimle ilgili.

Anlaması zor olabilir ama son zamanlarda yaptığım bu sanırım

Başka insanlarla iletişimde bu. Peki kendimle konuşmalarımda, susmayan iç sesimi ne yapalım? Devamlı bir azar yeme hali, düşünce de değil. Aşağılama, küçümseme. Sırf bunlardan dolayı bi gururun yok işte. Hemen gözlerin doluyor, gözlerin dolduğu için utanıyorsun, utandığın için kendini aşağılıyorsun, kendinden nefret ediyorsun. Kendinde sevdiğin bir özellik sorulduğunda bir tane dahi sayamayacak hale geliyorsun. Kimsenin gözlerine bakamıyorsun, içinş ısıtacak bir gülüşle gülemiyorsun. Kendini savunamıyorsun. SEVEMİYORSUN. Ve bunun tek sebebi yine sensin.

Bir nöbet sabahı saat 7:45. Dönüş yolu.