Öyle normal

Bekleyip de bir türlü göremediğim bir şey var fakat. Sevilmek. Bugünlerde sosyal medyada dönen "sınavı yok ki kazanasın, ders değil ki çalışasın sevilmek de bir rızık" sözüne imza kaşe mühür ne varsa getirin basayım.

Elbette kimse tarafından sevilmeyen biri değilim.

Bahsettiğim sevilmek başka türlü bir sevilmek. Küçücük şeylerde birinin aklına gelmek mesela, sesini duyayım, günüm güzel geçsin diyen birinin hayatında olmak, dünyanın tüm kötülükleriyle- ne yazık ki oldukça çoklar- ve iyilikleriyle birlikte yaşamayı öğrenmek gibi gibi.

Ee o iş öyle tek taraflı olmaz hocam, edilgen cümleleri bir tarafa bırakın siz öyle sevebilecek misiniz derseniz ona da cevabım evet. Denendi, onaylandı.

Birisi çıktı karşıma, tamam dedim işte buldum aradığımı. Yanlış alarmmış. O kişi "o kişi" olmak istemiyormuş. Olsun. E o zaman yanlış kişiyi bile bu kadar çok sevebilen ben doğru kişi karşıma çıkınca nasıl severim öff.

Bir de "önce kendinizi sevin" furyası var. Kendimi oldukça seviyorum zaten, iyi kötü çirkin yanlarımla da tanışığım, daha iyi bir insan olmak için de çabalıyorum. Peki ben daha ne yapayım? En beklemediğin anda olur böyle şeyler demeyin lütfen. Beklemekten vazgeçemiyorum, sigara gibi bir kere başlayınca bırakılmayan bir alışkanlık maalesef.

i gave you all my best me's, my endless empathy and all I did was bleed as I tried to be the bravest soldier fighting in only your army.

.

.

.