Ufuk Çizgisi

İnsanların arasında birazda olsa huzurla yaşayabilmek için kendimden ne kadar çok şey verdiğimi fark ettim …

Kendinizi bulmaya çalışırken bir bakmışsınız ki olmaktan en çok korktuğunuz insana dönüşmüşsünüz…Yıllarca kendi kendinizden bile reddettiğiniz gerçekler bakmışsınız sizi bulmuş hatta siz bile kabullenmişsiniz hayat böyle bir şeydi işte sanırsam.Olmaktan en çok korktuğunuz yolda bulurdunuz kendinizi…Aklınızın ucundan bile geçmemiştir belki önceden o yola doğru bir adım dahi atacağınız sonra bakmışsınız ki o yolda dört nala özgürlüğünüzü, mutluluğunuzu,Umutlarınıza sıkı sıkı sarılmışsınız.Rüzgar saçlarınızı tarıyor, uzun zaman sonra hissettiğiniz ümit içinize koca koca çiçekler yeşertiyor.Umuyorum ki bir gün herkes kendi yolunu bulabilir…

Bazen o yıllarda yaşanan şeyler bir 20-30 yıl sonrasında ki geleceği etkilemez sanıyoruz ama hiçte düşündüğümüz gibi olmuyor... Bazen durdurmadığınız bir orman yangının dur demediğiniz katillerin ve barışçıl şekilde engelleyemediğiniz savaşların sonuçlarını gelecek Dünya Ülkesi vatandaşları olarak oksijeni ufak şişelerde suya benzer şekilde alıyoruz ne gece ne gündüz korkusuz bir şekilde dışarı çıkabiliyoruz nede her şeyin yok oluşunun sonucu olan enkazları hala kaldırabilecek donanıma ulaşabiliyoruz. Geçmişe dipnot: Alacağınız Dünya Hakkında ki kararlarınızı bir kaç yıl refah için değil çok uzun süreli olarak alın

Öyle bir histiki sanki Ankara’nın hiçbir sokağı denize çıkmazken o an bir sokaktan Kadıköy sahiline çıkacaktım.Ortalıkta dolanan güvercinler martılara dönüşecekti sanki…

Aşk bir yıl önce,sizi yarım yamalak tanıyan bir insanın yanından geçerken bile nefesiniz kesen bir histen şimdi onun gözünün içine baksanız dahi hiçbir şey hissedemediğiniz bir boşluğa dönüşebilirmiş

Yaşamak için müzik dinlemeyi ve arada da nefes alıp vermeyi unutmayınnnn

Bir şeyler sürekli batıyor,düzeliyor.Bizi böyle sonu görünmeyen ufuk çizgisinin bile kayıp olduğu umutsuzluk denizlerine sürüklüyor.Düzelir mi diyoruz,karayı bulur muyuz diyoruz.Tam düzeldi derken ,tam karayı bulduk derken yürürürken bir anda o kara parçasının içinde başka denizlerde boğuluyoruz.Bu sefer çıkabilir miyiz? Diyoruz

Yanlızlığa sığınıyorum kimi zaman ama bu sırada kaçıp giden dünyayı görmezden gelemiyorum.Bırakayım gitsin diyorum ama öylede olmuyor..

Bazen birileri sizi duysun isterseniz,görsün istersiniz nefes almanın buna bağlı olduğunu düşünürsünüz ama kimse duymaz görmez...Gördüklerini duyduklarını iddea ederler ama duymazlar sizi anlamazlar. Her şey öylesineymiş gibi hissettiriler. Dinlenmiş olmak için dinlerler, kendi dertlerini anlatmak için sizinle yan yana gelirler. Yine de yanlız kalmamak için bunları umursamazsınız. Herkesin yada her şeyin böyle olduğunu düşünürsünüz. Halbuki öyle değildir.Bir gün belki sizi gerçekten dinlemiş gibi hissettirecek birine rastlarsınız ama belki işte... Koskocaman bir belki

Ömrümüzü anlam arayışı ile geçirirken tam bulduk derken ölümün bizi bulduğu gerçeği ile iyi geceler

 İnsanlar ne kadar uğraşırsa uğraşsın ilham olamazken senin varlığını düşünmek bile yetiyor bana...

Sevmek aslında zor değildi sadece bir zorlaştırdık. Çeşit çeşit bahane ekledik sevmemek için uğraşmışız oysa...