Önemli talihsizliklerin ülke gündemini meşgul ettiği anlardan nefret ediyorum. Böyle dönemlerde birbirini yiyen kesimlerin saçmalıklarından bunalıyor ve pasifliğe bürünüyorum.
Pasifliğe bürünmenin duyarsızlık olarak addedildiği bu tip süreçlerde “duyarlılığın” aslında ne olmadığını daha iyi görme fırsatı da yakalıyorum. Örneğin “ormanlar cayır cayır yanarken keyfi story paylaşan kişileri teker teker sileceğim” diyen onnnlarca tanıdığım, on gündür beni benden almakla meşguldüler. Bu dönem boyunca ben de pek paylaşım yapmadım, aman sebebi duyarlılık sanılmasın! Tüm bu saçmalıkları görmemek için az kullandım sosyal medyayı, sebebi alenen budur, duyarlılık falan değil.
Manavgat’taki ilk yangın biz yoldayken, hatta Antalya’ya bir - iki saatimiz kalmışken çıktı. Ne yazık ki tatil amaçlı gittiğimiz yerde ilk iki gün, yok olduğuna üzüldüğünüz her şeyi bizzat soluyarak tecrübe etmek zorunda kaldık.
Dumanların dağıldığı ilk akşam canlı müzik dinlemeye gittim. Düşünsenize, bulduğum ilk fırsatta sahilde bir bara iniyorum ama bunu story olarak paylaşmadığım için “duyarlı” sayılıyorum. O sırada kardeşimle HAYTAP’a bağış falan yapıyoruz, bunu paylaşmadığım için “duyarsız” da sanılabilirim. Hayatımı, sosyal medyadaki paylaşımlarımı, her hareketimi sırf kendisi beni Instagram’dan silmesin diye idame ettirdiğimi sanan egosantrik tanıdıklarım ne idiğimi* asla bilemiyor dolayısıyla. Çünkü bilemezsiniz, bir insanın bir olaya ne kadar üzüldüğünü / sevindiğini / umursadığını, o kişinin sosyal medya paylaşımlarını baz alarak bilemezsiniz. Bilmeniz de gerekmez, size ne ulan?
Nasıl ki “çalkala yavrum çalkala” bir ortamda g*t baş sallarken orman yangını görselli, “içim kavruluyor” notlu bir gönderi paylaşmak üç saniyelik bir işse, sizin kimseyi tehdit etmeden, kafayı bu denli yediğinizi kimseye çaktırmadan rahatsızlık duyduğunuz insanı silmeniz de üç saniyelik bir iş; “duyarlılık” adı altında dayatmada bulunmaya, şov yapmaya hiç lüzum yok, yoktu, inanın. Yine de önemli talihsizlikler söz konusu olduğunda herkesin birbirine hayat ve ahlak dersi verme, başkasını yererek kendisini daha hassas gösterme çabasının kolay yok olabilecek bir dürtü olduğuna inanmıyorum, fuzuli harf harcıyorum şu an.
Çünkü bir eşiğiniz var, herhangi bir insan o konuda sizin eşiğinize yakın tutumlar sergilemediğinde onu suçlu psikolojisine sokabilecek kadar ileri gidiyor, tek doğrunun kendi eşiğiniz olduğunu sanıyor ve kavram kaosu yaratıyorsunuz. Karakterlerin, mizaçların biricikliği umurunuzda bile değil; kişi olumsuzlukları nasıl algılar, nasıl değerlendirir, nasıl tecrübe eder, nasıl tepki gösterir önemsemiyor, her yere soktuğunuz dilinizi hiç düşünmeden bir kere daha, bir kere daha yafta amacıyla kullanıyorsunuz. Kimse neye ne kadar üzüldüğünü, ne için ne kadar çabaladığını sizlere kanıtlamak zorunda değil. Hepiniz şekerle kaplanmış, tatlı küçük faşistlersiniz.
Kendimi yeterince tuttuğumu, bu noktaya kadar muazzam pasifliğim sayesinde beni “silmemiş” olan aşırı duyarlı kimselerin artık gerekeni yapabileceğini düşünüyorum. Çünkü sizin birilerini silmeniz, birilerinin içinden geldiği gibi davranmasına engel olmanız, çemkirmeniz vb. önemli talihsizlikleri bir çırpıda ortadan kaldırabilecek, mükemmel akılcı çözüm yolları sahiden. Dünyayı böyle yöntemlerle kurtaracaksınız, şimdiden tebrikler. <3
*Halk arasında “ne idüğü” olarak bilinen ifademiz, TDK’ye göre “idiği”dir aslında. “Di’li geçmiş zaman”dan gelir, “Selcan da çok duyarsız bir kız idi”deki “idi” o işte.
discoholicmusic
origamiaround
snowghoul
2087
turnnoffyourmind
kaledo-art
jacobvanloon
andulkaphoto
