(...).

Şimdi kapalı cezaevinde 5 psikolog var, açık cezaevinde de 1 psikolog var. Biz kapalıda iki psikolog izne çıkmıştık. O tarihte açıktaki psikolog da izne çıkmış. Geriye kalan 3 psikolog hem açığın hem kapanın işlerini ortak yapmış, açıkta kurul da almışlar. Normal şartlarda hepimiz kurumda olduğumuzda ve açığın psikoloğu olmadığında açıkta kurul aldığımız zaman kapalının kurulundan muaf oluyorduk. Onlar biz izindeyiz, bize haksızlık olmasın diye kapalının kurulundan da muaf olmamışlar, orada da kurul almışlar. Neyse işte şimdi hepimiz kurumdayız ve açığın psikoloğu izne çıkacakmış. Açıkta kurulun alınması gerekiyor. Onlar diyor ki, biz siz izindeyken zaten açık kapalı tüm işleri üçümüz yaptık, şimdi siz yapacaksınız diyorlar. Bunu da geçtim diyorlar ki, açıkta kurul alsanız bile kapalının kurulundan muaf olamazsınız diyorlar. Çünkü aksi halde onlara haksızlık olurmuş.

Bunu öyle bir söylüyorlar ki suçlu hissediyorsun borçlu hissediyorsun ve tamam diyorsun kabul ediyorsun. Bana sonradan arkadaşım dedi biz izinde olduğumuz zaman yapılan her neyse sonrasında niye o işten sorumlu tutuluyoruz ki

Sorun işte değil, kandırılmak istemiyorum, onlar izindeyken de biz her şeyi yapıyoruz ve onlara bunun lafını etmiyoruz

Çok üzülüyorum, yardımcı olmak istiyorum, elimden daha çok şey gelsin istiyorum

Mesela babası onu evlerinde ilk defa uyuşturucu içerken görmüş ama hiçbir şey yapmamış, sadece bir kaç cümle bir şey söylemiş, buna da çok içerlemiş.. görüşmede diyor ki, keşke babam beni o gün dövseydi,hastanelik etseydi, sonra başımda bekleseydi, birlikte hastaneden çıksaydık da ben de uyuşturucudan kurtulsaydım diyor.. Peki babanın bir şey yapmaması nasıl hissettirdi dedim duygusunu söylemesi için, görmezden gelinmiş hissettim dedi, görmezden gelinmek nasıl hissettirdi dedim şemasına ulaşabilmek için, değersiz hissettim dedi..

Ufacık bir kuş. Tellere konup görür hayatı. Onun hayatı gökyüzü kadardır. Görür gökyüzünü.

Allah'ım sen bizi koru.

Görememekten koru. Gökyüzüne bakamamaktan, yemin ettiğin güneşe, yıldıza, aya hayran olamamaktan, hayatı duyamamaktan, durup da bir bankta dinlenememekten, duyguları yaşayamaktan koru..

Kalkışı olmayan düşüşlerden, düşmesi olmayan koşmalardan, sınırsız sorumluluk yanılgısından, kontrolsüz kontrol çılgınlığından, beklenti çölünden koru.

"Güzel neymiş?

Allah gideceğimiz yerleri kapıları çoğaltsın, ve bize gitmek için güzel sebepler, vesileler nasip etsin

Saat 15.00, Ankara otogarındayım. Alperimi askerden önce son defa daha gördüm onu havaalanına götürdüm, uğurladım, şimdi de 5 otobüsünü bekliyorum.. Alperim Van'a çoktan uçmuş olduğunda, ben hala otogarda otobüsümü bekliyor olacağım

Oradan Hakkari'ye gidecek, 8 ay birbirimizden uzaktayız, insan ilk duyunca idrak edemiyor bu durumu, kalıyor bir süre o bilgiyle, sonra farkına varınca yoğun bir kaygı yükleniyor, uzaklığı filan düşünmüyorsun, ya ona bir şey olursa diye derinden endişeleniyorsun, sonra o da yerini teslimiyete bırakıyor, duaya bırakıyor, Allah'a emanet ediyorsun, içine su serpiyorsun. Bu 8 ay boyunca mecbur bekleyeceksin, ya çok kaygıyla korkuyla bekleyeceksin, ya da umut ederek, her geçen gün kavuşma gününe daha da yaklaşmış olduğunu düşünerek bekleyeceksin, biz ikincisini tercih ettik. Biliyorum, özlemin ağrılığı sık sık oturacak kalbimize, biliyorum başta çok zorlanıcaz, ama sonra alışıcaz, iyice alışınca da çıkıp gelecek Allah'ın izniyle, her zaman su gibi akıp geçen zaman bu sefer de aynı hızda geçecek, değil mi

Düşüncelerimi toparlayamıyorum, aklımdan uçuşanları yakalayamıyorum, sadece biraz içimi göreyim diye yazdım. Bazen aynı anda üst üste içimde öyle farklı farklı duygular birikiyor ki, o yoğunlukta yıkılıyorum eziliyorum

Sonra kalbimin soğuduğu insanlara nasıl yaklaşmak gerekir, ve onlar tüm gün iş yerinde aynı odayı paylaştığın kişilerse. Bir şeyleri içimden gelmese bile nazeket olsun diye sormak yapmak bir süre sonra beni ne kadar yoruyor. Nazeket olsun diye yaptığım ikiyüzlülük mü Allah'ım, yapmazsam bu kabalık mı olur, bazen o kadar çok şeyi bilemiyorum ki, insan ilişkileri beni çok yıpratıyor, kırılınca sesim titriyor, halbuki bunun da bir formülü olsaydı, kırılacak odun taşınacak su bana verilseydi. Arkadaşlık ilişkilerine istikrarlı bir şekilde ait hissedemeyişimi bir anlasaydım, hangi suyun sakasıysam bunu bilseydim

Bilmiyorum ki. İnsanlar birden oluyorlar. Birden haşır neşir oluyorlar, fısır fısır bir şeyler konuşuyorlar, fısır fısır bir şeylere gülüyorlar. Bazen bulunduğum yeri o kadar sorguluyorum ki. Güldükleri şeyler beni güldüren şeyler değil, konuştukları konular zaman zaman bana uymuyor, bazı davranışlarını yadırgıyorum. Ama onları her şeyiyle seviyorum, sadece ben onlara az aitim.

Peki benim tamamıyla ait olduğum bir dostluk var mı bu hayatta. Çok arkadaşım var ama en yakın sırlarım bende. Anlattığım paylaştığım da çok oldu, ama o duygular hiç paylaşılmamış gibi hala bende. Çok mu şey bekliyoruz acaba insanlardan, ya da hiçbir şey beklemiyoruz da ondan mı böyle oluyor. Mizaç deyip geçelim mi, uymuyor mu mizaçlarımız birbirine, benim kime uyuyor ki mizacım

Kendim gibi bir arkadaşım olsun ister miydim, çok isterdim. Bu kibir gibi gelmesin. Başlarda zorlanırdım, biraz çekinirdim, bazen soğuk ve uzak bulurdum, ona ait hissetmem biraz zaman alırdı, anlamam zaman alırdı, ama sonra onu çok severdim

Bilmiyorum, bazen en iyisi, kimsenin kimsenin kalbini görmediği yüzeysel ilişkiler gibi geliyor, çünkü karşıdakinin kalbini daha çok görebilmeye başladığında ilişki de yıpranıyor, herkesi az görmek en iyisi

Yaklaşık 11 gündür yıllık izindeyim. O 11 günün her gününde öyle farklı duygular içinde oldum ki. Sanki hayatımda işe gitmek diye bir şey yokmuş gibi hissettim. Gerede'de bir evim olmamış gibi hissettim

Benim içimde vermek var, fazla bir merhamet var, iyilik var, ve insan ayırt etmeksizin var, herkese var. Öyle olunca herkese çok veriyorum. Çok fazla iyilik yapıyorum, çok koşuyorum. Ve yaptığım iyiliği 'bir elin verdiğini diğer elin duymasın' gibi yapıyorum. Bunu o kadar doğal yapıyorum ki, karşıdaki kişi de duymuyor, kıymetin bilinmiyor. Çünkü o kadar iyilik yaparsan görmezler. Büyük olan şeyler görülmez. Sonra karşına çıkıp derler ki, ne yaptın sanki derler, bunu en yakınların der, içinde derinlerinde bir şeyler çatırdar. İşte onun için iyilik yaparken lütuf gibi yapmak gerekiyor, az az vermek gerekiyor. Çünkü iyilik bir cevher. Cevherler nadir olunca değerli olur. Zamansız, hesapsız verdiğinde, hep verdiğinde o kömür olur, biraz zaman geçse, arada bir olsa, nadiren olsa, o zaman elmasa dönüşür, kıymeti bilinir

Ama sonra diyorum ki, bu yaptığın iyilikler karşı taraftan bağımsız ve beklentisiz değil mi, ama zaten beklediğim şey karşılığı değil ki, görülmesi

Mesela misafirleri gelecek dolabında hazır bulunsun diye tatlı yaptım, sonra arkamdan denilmiş ki, niye bu kadar tatlı yaptı bozulup çöp olacak hepsi denilmiş. Ey kalbim şu bir hafta da ne kadar sarsıldın sen. Seni duydum, sessiz sessiz kırılırken duydum, senin titrediğini duydum

Sonra bir namazlık ferahlık, beni işiten Allah'a hamdolsun demek, çünkü ben dahi bazen işitemem kendimi, çünkü söylemem ki, söyleyemem, kalbim yarılır çatırdar da kendime bak bu şundan dolayı oldu diyemem, çünkü münezzeh değilim hiçbir noksan sıfattan, çarpıtırsam, yanlı bakarsam, kin güderdem, kırarsam, ya bunlar olursa diye korkarım, ama durduğumda namaza, bütün noksan sıfatlardan münezzeh olanın seni işitiyor olmasına hamd etmek o yangına su serper, bilirim ki herkes kendi kalbinin ekmeğini yer

Daha anlatacak çok şey var, ama sadece şunu söyleyeyim, hayatımda ilk defa araba kullandım, ve öyle hoşuma gitti ki, hız yapmak istedim, yollar önümde aksın, dağlar yanımda uzansın istedim, ama ayağım debriyaja tam yetişemiyor bile, koltuğun ucunda oturdum, ve arabayı hiç istop ettirmedim, ben rüyamda çok araba kullandım, hep güzel yerlere gittim, bence ondan dolayı arabayı kullanırken zorlanmadım