Tükendim

Her insan bazen kendini yalnız hisseder. Bence bu duygu yaşadığımız yıllarda gittikçe artmakta. İnsanlar yalnızlığını sosyal medyada gezinerek yok ettiğini düşünüyor. Artık yemek yerken bile youtubeden bir şeyler izleyerek yiyoruz ama dışarı çıkıp yemek yiyebileceğimiz bir kişi bile yok hayatımızda. Reel dostlukların yerini sanal arkadaşlıklar aldı. Bana kalırsa sanal arkadaşlıklarımı her zaman daha fazla sevmişimdir. Okuldaki arkadaşlıklarımız ya da farklı türlü hayatın bizimle yüzyüze tanışmasını istediği kişiler; hep düşünürüm acaba cidden beni seviyor mu? Yoksa yüzyüze bakmak zorundayız, aynı çatı altındayız. Yalnız kalmamak için mi bu samimiyet? Hiçbir zamanda istediğim cevabı kendime vermem. Sanal arkadaşlıklar öyle değil işte. Karşıdaki kişinin seni sevdiğinden emin olabiliyorsun çünkü seni hayatından çıkarması tek bir tuşa bakarken o senin bütün derdini,hayatını dinliyor. Tabii demiyorum ki çok güvenin sonuçta sanal karşındaki insanın elli yaşında bir adam olmadığının garantisini vermiyor sana sonuçta beyaz gülün bile gölgesi siyah. Ben her zaman buralarda olacağım, elimden geldiği kadarıyla. İstediğiniz konuda yazabilirsiniz. Herkesin dertleşmeye ihtiyacı olduğunda birisini bulamayabiliyor.. iyi geceler...