İpin incelmesini bekleme. Biri bir yanlış yaptı mı, onunla aranda ki bütün bağları kopartıp at. Yok düzelir, yok yola gelir geç bunları. Bu gözler aynı hatayı tekrar yapmayanı daha görmedi.

en çok kendimden korkarım; çünkü kimse beni benden koruyamaz.

ece hayatım boyunca görüp görebileceğim en güzel insandı, umarım mutludur ve ait olduğu cennetten beni görüyordur. ece’yle aynı mahallede büyüdük, o mahallenin, güzel kızı ben ona vurgun serserisi. çocukluk aşkıydı bizimki, utanmaktan yüzüne bile bakamaz, ismi geçtiğinde yanaklarım pembeleşirdi. kimse anlamasın diye de hep şımarık ve ukalaca konuşurdum onunla. ece’yle birlikte büyüdük, birlikte düştük-kalktık. her şey çok güzeldi, gerçekten çok güzeldi, bir masalı yaşıyorduk sanki. ergenliğin verdiği özgüvenle de, bir mayıs günü mahalle parkına çağırdım onu, yere baka baka anlattım ona olan hislerimi, o da beni seviyormuş meğer, onun da kalbi bana atıyormuş. ellerini tutamamıştım bile serçe parmaklarımızı geçirmiştik birbirine. tam 5 yıl, birlikte geçirdik. gece aynı anda çektik perdeleri, daha dakikalar önce görmüşken birbirimizi yine de hayal kurarak uyuduk. 5. yılın sonlarına doğru ece’nin hasta olduğunu öğrendik. ilik kanseri dedi doktorlar, felaket gibi geldi bana. aylarca tedavi gördü, sürekli hastaneye gidip geldi, fakat baş edemedi, narin bedeni üstesinden gelemedi, daha ağır tedavi görmeye başladı. kemoterapiymiş adı, günden güne zayıfladı, günden güne soldu. acıdan inleyerek uyuduğu geceler vardı, aylardır beynimden silinmeyen sesi. ilik nakli bekleyenler listesinde adı vardı, son bir umut onu bekledik, son şans dedik demesine de, iliğin bulunduğu gün, ece’m gözlerini yumdu hayata. elimde birlikte geçen yıllar, odamın karşısındaki boş penceresi, şiirlerini yazdığı defterleri ve kemoterapiden dolayı dökülen bir tutam saçı kaldı. hayalleri vardı, kitap yazacaktı, kimsesiz çocuklara yardım edecekti, 19 yaşında, sevgi dolu kalbi ve hayalleriyle göçtü gitti. onun anısına buradayım, sürekli bir şeyler yazardı bu sitede, yazdıklarını topladım, defterlerini düzenledim. yayın eviyle anlaştım. yazdıkları basılacak, elde edilen gelir kimsesiz çocuklar vakfına bağışlanacak. basımın gerçekleştiği gün, ece’ye haber vermek ve kavuşmak için, ardından gideceğim.

Bana eskiden şöyle bir cümle kurulmuştu: “Sana seni hiç üzmeyeceğimin sözünü veremem insanız illa kusurumuz olur ama şunun sözünü verebilirim: Ben bizi riske atacak bir şeyi asla yapmam.”

Oha çok havalı

Seni severken kendim oluyorum, kendim oldukça da daha çok seviyorum. Bu bir insanın başına gelebilecek en güzel  döngü.

her ihtimale karşı insanları ikişer ikişer unutmaya çalışıyorum ,  birini unutamazsam diğerini unuturum belki diye.

“Size bir şey diyeyim mi neyiniz gelirse gelsin, insanın kafasının attığı noktada silemeyeceği kimse yok. Bence karşınızdakinin sabrını nasılsa seviliyorum rahatlığıyla sınamayın.”

Gece yağan yağmurun sesiyle bile kıyaslanamayacak kadar güzel bir ses tonu vardı