nursena

Ey kalbim, sevgili kalbim.

Seni alıp, sarıp, sarmalayıp, saklayıp

Sana bir çocuk gibi bir çocuğu sever gibi öğretmek isterdim aşkı

Yorgun düşüşlerinden öpmek

Güzün açmış çiçeklerin buğusuyla koklamak seni.

Ey içimin gözyaşları içine akan nehri Berguzar.

Ey kalbim, sevgili kalbim.

Ciğerlerinde sakladığın gece mavisi gökyüzünde uçmak isterdim

Hayatı seninle en baştan tanımak

Seni alıp, koruyup, kollayıp, karşısına dikilip kabuslarının

Seni bir çocuğa bir çocuk kadar ağlar gibi anlatmak isterdim aşkı

Kızgın yanlarından dinmek hayata

Kızgın yanlarını bir buket nergisle dindirerek.

Ey içimin susmak bilmeyen şairi Berguzar.

Ey kalbim, sevgili kalbim.

Sana anlatıp, seni anlayıp, seninle anlaşılmanın dingin kıyılarında

En baştan öğretmek isterdim konuşmayı ve en nihayetinde hakkını vererek susmayı.

Ey kalbim, sevgili kalbim.

Hala ağrıyan gençlik yaralarından öpüyorum.

Berguzar beni terk etme.

Her kırıldığında kaçıp gitme göğüs kafesimden.

Nefesimi en olmadık yerde kesme

Bulutlar dans etmesin gözpınarlarımda

Ve sağanaklar boşaltmasın yanaklarıma

Berguzar bana zulmetme.

Kollarımın dizimin dermanını kesme

Yazacak kelimelerimi de götürme kanatlarında

Sevmenin kuralsız kuralları var

Aldanma gururun hudutsuz fırtınalarına

Berguzar kendine küsme.

Şimşekler teslim almasın şehirlerini

İzin verme

Berguzar

Sen bazen bir çiçeksin, çok gülünce çiçek bahçesi, çok ağlayınca bir vaha çölün ortasında

Ara sıra kibirli bir nergis, armağan edilmiş göğüs kafesimin derinliklerine

Berguzar, lütfen solup gitme

Sen bazen kırlangıçlar, şiirlerden öğrendiğim hikayesini

Bazen gözleri kör olmuş kırlangıçlar, gitmeler saklı kanatlarında

Tekrar ediyorum kendimi

Berguzar beni terk etme.

Soruyorlar kuytu bir köşe bulunca insanlar

Ruhumu kıstırarak bir kenara

"Kim bu Berguzar, adı her daim dudaklarında".

Berguzar benim kalbim.

Berguzar bir şairin , tanınmayan bir şairin

Yazamadığı, boğazında düğümlü kalan

Ve okuyunca yarım duran şiirlerinin başrolü

Berguzar tek dinleyen onu kabuslu yarı gerçek rüyalarında

Bu sabah.. Bir yağmur yağdı yeryüzüne. Ben o yağmurla bir şair oldum.

Temizlesin istedim bu yağmur beni, dünyanın kirinden. Tekrar çocuk gözlerimle bakabileyim hayata. Bildiğim her şeyi unutup berrak bir zihinle keşfetmek istedim dünyayı. Bir taşın altında bir çiçek yetişmiş, taşa inat. Onunla adını hiç duymamış gibi tanışmak istedim. Ya da.. Öylece durayım yağmurun altında. Zaman geçsin, mekan gitsin ayaklarımın altından. Ben yalnızca kalbime bir şiir yazabileyim.

Bu sabah bir yağmur yağdı. Hiçbiriniz bilmediniz adını. Ben öğrendim. Koştum biraz onunla bir denizin kıyısında. Birkaç kelime topladım. Biraz hasbihal ettik. Siz de tanıyın diye onu biraz da ceplerime doldurdum. Hissetmediniz siz, ben kendi hislerimi ona emanet ettim. Eve elim boş döndüm sandınız. Oysa bakın yanaklarımda hala izi var dudaklarının. Ben o yağmurla dost oldum.

Geç kaldığım tüm çiçeklerimden özür dilerim ve erteleyerek önünden geçtiğim tüm çiçekçilerden.

Yazmayı tahayyül edip yanyana getirdikten sonra bazı sokaklarda ayrı ayrı ve bir başlarına unuttuğum sözcüklerden de özür dilerim. Oysa aynı cümleyi süsleyişleri bir okuyuş lezzeti verebilirdi zihnime.

Yine de şu sıralar diyorum ki; belki de olmayan da bir güzellik getirebilir hayatıma. Ertelemeler, geç kalmalar, unutuşlar... Onları sarıp sarmalayabilirim belki. Çünkü belki onlar yeni bir yola gebedir, benim daha önce adını hiç duymadığım.

Kalbimi söküp yerinden ve seyrederken onu avcumda.. "Bak burası eksik kalmış" diyip eski hatıralardan kestiğim kumaşlarla yamamaya çalışırken.. Belki, diyorum şimdi. Belki de kalbimin bir planı vardır. İçinde yeşeren yeni bir çiçekle onarmak gibi kendini.

Size soralım o zaman nasıl yaşanır hayat? Nasıl gülünür, nasıl konuşulur, nelere üzülebilir insan? Farklılıkları kabul etmeyi neden bilmiyorsunuz? Sivrim yanlarım var tabi ki herkes gibi benim de neden anlamaya çalışmıyorsunuz? Korkabilirim, üzülebilirim, hiç komik olmayan bir şakaya saatlerce gülebilirim, inancımı kurallarına göre yaşayabilir ve ben de hata yapabilirim. Bakışınızı neden genişletmiyorsunuz?

Ama öyle bir yazmak değil. Ne kağıt ne kalem elimde. Bahsettiğim; yalnızken, yürürken bir akşam vakti bir sokakta, mırıldanarak yazdığım şiirler.

İşte böyle yazmaların zamanıdır yağmurlu baharlar.

Çok özlüyorum ve özlemek kalbimde bir kıymık gibi. Yağmurlu baharların mırıldanarak yazdığım, hem eve vardığımda çoğunu da unuttuğum şiirlerini özlüyorum Berguzar. "Senin asıl cevherin bunlar" derdin onlara. Kendime dürüst olmanın erişilemez zenginliğiyle şehre meydan okumayı özlüyorum. Üstelik bu kıymık öldürmüyor, üstelik sancılı bir hayatı yaşatıyor bana.

Bir dostum bir zamanlar bir soru sormuştu;

Melankoliden çıkıp neşeli kelimeler yazdığında ortaya nasıl bir şey çıkar acaba? Cevabı gecikmiş sorulardan biri bu da. Şimdi söylüyorum o zaman ona. Bu satırları yine ilk onun okuyacağını bilerek.

Haydi seç Nursena, dedim. Ve senden başkasına gidemedim yine Berguzar.

Sanırım ben, sana yenilmekle meşhurum ey kalbim.

Ve sana yazarken gözlerimi böyle çocuk gibi dolduran şey, böyle hızlı hızlı vuruşun göğsümün kafesine. Çocuksu bir sevinçle karşılaman beni. Ve sanki karşımda annem var gibi dinlemen.

Sanırım bazı şeyleri çok özlediğimden böyleyim Berguzar. Dünyayı tanıyıp büyüdüğüm bir dönemdeyken tahammül edemediğim bir şeyler var ondan böyleyim.

Bazı akşamlar gökyüzü karanlık. Perdeleri erken çekip ışıkları yakıyorum. Bazı akşamlar gökyüzü öyle aydınlık. Akşam ezanı okunuyor oysa hala bir pembelik semada. Seyrederken mest oluyorum. Ve ikisi de hayat diyip kabulleniyorum.

Ama bazı akşamlar ve devamında geceler ve kavuşamadığım sabahlar var; onlar hep gri. İşte bu grilik boğuyor beni. Belirsizlik de diyorlar ismine. Ben görünce bazen ağlıyorum. Barıştım sanıyorum. Oysa bir yanılsamayla geçince geçmiş bir sokaktan çıkmazlığına oturup ağlıyorum.

Hayatı öğreniyorum Berguzar. Kırılmayı, kırmayı, toplamayı ve kırıkları kalbime batanları çıkartmayı. Hayat dediğimiz bu yolculuğun her gün başka bir ismini öğreniyorum. Kalbimde bazen sızı, bazen kocaman bir kahkaha.

Bir farklılık arıyorum Berguzar.

Halbuki bu çağın masalları şöyle bitiyor meydanlarda; herkes değerli, herkes biricik ve dahi güzel herkes. Öyleyse eğer; neden bu herkesi aynılaştıran değişim rüzgarları.

Bir farklılık arıyorum Berguzar.

Büyük adımlarla büyük yerlere götüren bir farklılık da değil aslında. Kendin olabilmenin sadeliğinde yaşayan, kendini sevmenin ve tanımanın kokusuyla mest eden, küçük kelimeli bir büyük devrim arıyorum.

'Bi şey' diyorum çünkü ne olduğunun adını bulamadım henüz. Geceleri beni uyutmayan bu işte; yaralı kalbimin ince sızısı. Hani bazen olur ya; anlatmaya çalıştıkça saçmalarsın da bi türlü dökemezsin derdini kelimelere. Hani net bir şekilde söyleyeceğim derken dolambaçlı bir yolda bulursun kendini.

İçim karmaşık ondan böyle heralde.

Aslında sızlandığımdan da değil Berguzar. Bu karanlık tünelin çıkışını arıyorum. Biliyorum bu karanlık ve bu tünel ve bu bıçak bana bi şey öğretecek. Kıymetli bi şey muhakkak. Çünkü sanki oyuluyor kalbim. Yeni bir şekil alıyor desem daha doğru olacak.

Sanırım biraz nergis kokusunu, biraz ailemi ve biraz şiirleri özledim Berguzar.

Anladım, insan aheste aheste yürürken zaten dikkatliymiş de bir sevinç yanılsamasıyla hudutsuz koşarken birden çarparmış bir duvara.

Çiçekli bir defterim vardı ve o deftere yazmayı planladıklarım. Şimdi o kuruyan çiçeklerin arasında intihar notlarım. Kimse bana gökyüzü pembe demedi. Ben de öyle tahayyül etmedim zaten. Ama şöyle uçuk bir hayalim vardı itiraf edeyim; Bir gün bir kuş gelir, kanadının o tarifsiz renklerini dağıtırsa semaya, gök hiç görmediğim bir güzellikle açabilir.