kısa notlar

O gün koşarken bana eşlik etmesi için çok sevdiğim bir podcasti açmıştım. Macera peşinde koşanlardan bahsediyorlardı. Anlatıcılardan biri; Eray Özer, Matt Walker isimli bir maceracının (kendini böyle tanımlıyor) oluşturduğu, bir şeyin macera sayılması için olmazsa olmaz beş unsuru söyle sayıyordu:

1.     Bu şeyi yapabilmek için yüksek çaba ve gayret göstermek

2.     O işe, o an tamamen adanmış olmak

3.     Beklenmedik sonuçlara hazırlıklı olmak

4.     Yaşanabilecek tersliklere karşı tolerans göstermek

5.     Yoldaşlık yapabilmek, takım olabilmek

Bu unsurları kusursuz bir şekilde biraraya getiren şey Özgür Mumcu’ya göre hayatın ta kendisi olsa da, ben bunu dağcılığın bir özeti olarak kabul edeceğim. Seneler önce kısa bir trekking faaliyeti ile başlayan dağcılık hayatım, şimdinin yeni tanımı ‘Soft Mountain Athlete’ seviyesinde kalsa da, beni çoğu kez konfor alanımdan uzaklaştırarak sınırlarımı görmemi sağlamış ve kendimi daha iyi tanımama yardımcı olmuştu.

Basit bir şekilde, kişinin zorlu bir etkinliğe kendisini tamamen kaptırdığında hissettiği yoğun varoluş hissi olarak açıklanabilecek ‘Akış (flow)’ felsefesini ortaya atan Dr. Csikszentmihalyi’e göre, yaşadığımız çağda tüm bu konfor artışı, para ve sınırsız lükse rağmen mutluluk oranları değişmiyordu. Sahip olduğumuz çoğu şeyin pek de bir anlamı yoktu. O zaman insanı gerçekten mutlu eden neydi? Ya da aslında daha önemlisi, ne zaman ve ne yaparken gerçekten varolduğumuzu hissediyorduk?

Journal of Environmental Psychology'nin Haziran 2010 sayısında yayınlanan bir dizi araştırmaya göre doğayla iç içe olmak insanı daha canlı hissettiriyordu. Araştırmalar, bu artan ‘yaşama’ duygusunun, genellikle yapılan fiziksel aktivite veya sosyal etkileşimin enerji verici etkilerinin ötesinde bir durumun var olduğunu gösteriyordu. Bu durum, özellikle dağlarda tüm duyularınızla o anda olmanızı sağlayan (akış), kendi benliğinize doğru tutkulu bir maceraya dönüşüyordu. Öyle ki, dünyanın en iyi kadın dağcıları arasında gösterilen Wanda Rutkiewich bunu şöyle açıklıyordu:

“Dağlar kendimi evimde hissettiğim huzur vahalarımdı. Benim için her şey anlamına geliyorlardı. En mutlu olduğum yer zirvelerdi. Çünkü rüzgarın okşayışı, güneşin ısıttığı kayanın kokusu, zihinsel gerginliğin birden uçup gitmesi ya da bir bardak sıcak çay gibi basit şeyler öylesine büyük sevinç ve mutluluk sunarlar ki insana. Dağlar benim yaşamımın içsel gücü oldu. Tırmanmak gibi bir tutkudan kaçış yok; ölüme giden yol olsa bile. ”

Efsanevi Alman dağcı Reinhold Messner, maceranın bir spor olmadığını, daha çok kişisel ve özel deneyimlerden oluştuğunu söylüyordu. Planlı bir belirsizlik içinde, dağların izin verdiği ölçüde kilometrelerce ilerleyip, yüzlerce metre yükselirken, bir adımını diğerinin önüne atmak gibi basit bir hareket için tüm varlığın ile orada olman gerekiyordu. Tüm gücünü sonuna kadar ortaya koymalı, egolarından sıyrılmalı, arkadaşına yoldaş olmayı ve ona güvenmeyi öğrenmeliydin.

 Dağların kralı olarak anılan Hermann Buhl ise Özgür Mumcu’ya göz kırpıyor; sanki hayatı tanımlıyordu:

“Dağcılık dur durak tanımayan bir takiptir. İnsan tırmanır, tırmanır ama menzile ulaşamaz. Belki de dağcılığın kendine özgü çekiciliği de buradadır. İnsan asla bulunamayacak bir şeyin peşinde koşar durur… Dağcılık bir spordan daha öte bir şeydir. Dağcılık bir tutkudur… Dağlar benim yuvamdır. ”

Bugün Uluslararası Dağlar günü. Şuan modern dünyamızın gidişatına bakıyorum. Konfor alanımızın merkezinde, yaşam ve toplum için gerçekten önemli olan ilkelerden giderek uzaklaştığımızı hissediyorum. Tırmanma ya da dağlarda bulunma eylemini bir spordan öte, bazı değerlere tutunmanın bir yolu olarak görüyorum. Çünkü her şeyi kısa bir süreliğine de olsa bırakıp sadece uzaklaşmak için dağlara doğru yol almak ve oradayken ne yapıyorsan, kiminle berabersen ondan zevk almak, üzerine birazcık kendi bakış açını kattığın bir macera hikayesiyle şehirdeki yuvana dönmek muhteşemdir. Yoga, meditasyon, kilometrelerce koşmak ya da yürümek; buna yardımcı olan her neyse büyülü olan odur.

Wanda’nın da dediği gibi; “Her yolun bir başı, bir de sonu vardır. Dünyanın en yüksek yerlerinde tehlikenin peşine düşenlerin bu davranışı üzerine yorum yapmak ya da yaptıklarının ne anlam ifade ettiğini anlatmalarını beklemek bize düşmez.” Bize düşen dağların güzel havasını ciğerlerimize çekmek ve varolduğunu hissettiğin anların tadını çıkarmaktır. Dağlar her zaman bizim yuvamızdır.*                                              

Pazar günü çok güzel olacaktı. Hareket etmeyi o kadar çok seviyorum ki; plansız, sınırlamadan, bir yerlere yetişmeye çalışmadan saatlerce hareket edebileceğim bir günü yaşamak için sabırsızlanıyorum. Sabah erkenden uyandım. Evden çıkarken kollarım dolu; bir kolumda çantam, bir kolumda yoga matım var. Çantamın içinde gün boyu yetecek kadar atıştırmalık yiyecek, su, terledikten sonra değiştirilecek bir body, Ankara’nın akşamüstü soğuğuna dayanma gücü verecek bir kazak ve daha bir sürü şey; dezenfektan dahil.

Emre ve Nora ile buluşup zamanı geçmiş bir stickerla gizliden ODTU’ye girmeye çalışıyoruz. Sticker’da bir gariplik olduğunu anlıyor güvenlik; arabayı durduruyor, ‘’hocam onu almamız lazım’’ diyor, ‘’şöyle bir kenara çekin.’’ Şoför ben olsam çoktan kenara çekmiş, stickerı ellerimle sökmüş, adalete teslim olmuştum ama Emre bana göre anarşinin kitabını yazıyor. Arkasına bakmadan gazlıyor. Nora’ya bakıyorum; gayet sakin?! Ben arkamızdan kolluk kuvvetleri, inzibat, zabıta ne bulurlarsa göndereceklerine emin gibiyim, sürekli arkaya bakıyorum. Tedirginlik bir yana, hevesim kırıldı. Ne güzel bir gün bizi bekliyordu! Tabii Emre vazgeçmemişti. İnanılmaz ama hiçbir şey olmamış gibi üniversitenin diğer kapısına ulaşmıştık. Ve hiçbir şey olmamış gibi geçmiştik güvenlikten. O şaşkınlık arasında Nora’nın güvenliğe el salladığını hatırlıyorum ve ardından camdan içeri giren temiz hava yüzüme çarparken küçük direnişimizin mutluluğunu yaşıyorum. Çünkü kampüsler bizimdir!

ODTÜ; hep içimde kalmış bir okul. Öğrencilik yıllarımı o kampüsün içinde geçirmeyi çok isterdim ama gençliğim bahçesi bile olmayan hastane duvarları arasında geçti. Devrim Stadyumu’nu sadece devrimci ruhu yüzünden değil biraz da bu nedenle çok seviyorum. Olimpik turuncu pistin içinde yemyeşil çimenler, çimenlerin üstünde ateş çevirenler, sohbet edenler, Amerikan futbolu oynayanlar, yoga yapanlar, sevgililer, sevgili olamayanlar, sigarasını tüttürenler, yiyenler, içenler. Pistte koşanlar, yürüyenler var. Beton basamaklı tribünde aralıklarla insanlar oturuyor; Devrim yazısını okuyabiliyorum. Güneş yerinde her şey yolunda gibi gözüküyor.

Matları serip yoga dersinin başlama saatini beklerken top ve poi çeviriyoruz. Onları elimizden bırakıp aralarda biraz yoga pozu deniyoruz. Uzun süredir durduramadığım bir enerji var içimde. Sonsuza kadar devam edebileceğimi hissediyorum. Günlerce yürüyebilir, saatlerce yoga yapabilir, dağlara tırmanabilir, koşabilir aynı zamanda çalışıp para kazabilirim gibi hissediyorum. Bunları fit kalabilmek için değil, hayatımı devam ettirebilmek için yapıyorum. Dağlara gidemediğim, özgürce hareket edemediğim bir zaman düşünemiyorum. O kadar değerli ki, her gün bunları yapmama izin veren bedenime şükrediyorum. Maalesef sağlığın ne kadar değerli olduğunu sık sık aklıma gelecek kadar büyümüşüm. Her neyse yoga çok güzel geçiyor. Ardından başka bir parkta buluşacak jonglör ekibinin yanına geçmeye karar veriyoruz. Çok içimden gelmiyor nedense ama gidiyorum ben de.

Gittiğimizde hava kararmaya meyilli, farkında değiliz ama yorgunuz. Ve enerjimizin sonsuzluğuna güvenerek büyük bir hata yapıyoruz. Nora ile biraz daha yoga pozu deneyelim diye düşünüyoruz. Üstelik bu kez acroyoga yapmaya karar veriyoruz. Yorgunluk, tecrübesizlik, kararan hava, uygun olmayan eğimli bir zemin güzel pazarı sonuna doğru yaklaştırıyor. Ayaklarımın üstünde durmaya çalışırken dengesini kaybeden Nora’yı düşmenin etkisinden biraz korumak için uzattığım elimi altından kurtaramıyorum. İki kere çıt! sesi duyuyorum. Büyük bir şokla yerimizden doğruluyoruz. Sol el bileğime bakıyoruz beraber. Şekli bozulmuş bileğimi bir de Nora’nın acı ve korku dolu yüzünü görüyorum.

Birden bileğimin kırıldığını farkediyorum. Çok acayip ama ağrım yok. Olana bitene inanamıyorum. O an zihnimde patlayan tek şey artık tırmanamayacağım, yoga yapamayacağım ve özgürce hareket edemeyeceğim oluyor. Hastaneye ulaşana kadar bunları sayıkladığımı hatırlıyorum.

Beni o an kahreden tek şeyin spor yapamayacak olduğunu düşündüğümü ise aradan 3 hafta geçtikten sonra farkettim. 3 hafta önce Pazar sabahı arabayla Odtü’ye doğru giderken, bir gün önce el duruşu dersinden hassaslaşan bileklerimin benim için ne kadar değerli olduğunu düşünmüştüm. Gerçekten de öyleydi ama yapamayacaklarıma odaklanmanın da bir anlamı yoktu. Yapılabileceklerin listesi uzundu ve bunlaran birini seçmek çok daha basitti. Önemli olan iyileşmeye odaklanmaktı.

Kral Leonidas Heykeli’ne ulaştığında Aykut, Spartathlon 2016

Geleneksel maraton mesafesini yani 42 kilometreyi (42.195 m) aşan her mesafeyi tanımlamak için kullanılan ultra maraton veya ultra mesafe terimi, benim de koşu dünyasının içine girdikçe öğrendiğim ancak bir türlü hayallerimin ötesine geçemeyen bir terimdi. Fakat başladığı ilk yıldan bu yana yakından takip ettiğim İznik Ultra Maratonu’nun 50 kilometrelik Dağ Maratonu etabına bu yıl katılıp tabiri uygunsa ‘’bir hayalimi gerçekleştirdim’’ ve benim gibi ilk kez uzun mesafe koşacak olanlar için İznik Ultra parantezinde bir yazı yazmak istedim.

Caner Odabaşoğlu önderliğindeki Türkiye’nin en eski spor organizasyon şirketi MCR Racesetter tarafından ilk kez 2012 yılında olmak üzere bu yıl 5.si düzenlenen İznik Ultra Maratonu, her yıl Bursa’ya yaklaşık 70 km uzaklıktaki İznik ilçesinde gerçekleşen -bana göre- bir koşu şöleni. İsmi Ultramaraton olsa da İznik Ultra Maratonu (130K), Orhangazi Ultra Maratonu (80K), İznik Dağ Maratonu (50K), -bu yıl eklenen- Derbent Patika Koşusu (15K) ve İznik Tarihi Kent Koşusu (5K) olmak üzere çeşitli mesafelerde 5 farklı parkurdan oluşuyor ve 3 gün boyunca gece-gündüz devam ediyor.

10K koştuğum 2013 yılı dışında 2 kez de izleyici/destekleyici olarak gitmiş olduğum bu güzel organizasyonun zorlu bir parkuruna mental olarak hazırlanmak çok kolay olsa da fiziksel olarak hazır hissetmek pek de kolay olmadı. En uzun mesafe olarak 2014 yılında koşulmuş bir 21 kilometre ve 2015 yılını neredeyse koşturmayan bir sakatlığın ardından İznik’te 50 kilometreyi başlayıp bitirmeme hayal demek yanlış olmazdı.

Büyük bir heyecanla ancak aynı zamanda büyük bir tedirginlikle kayıtların açıldığı ilk gün kendimi katılımcı listesinin ilk sıralarında buldum. Haftada kaç kilometre koşmalıydım, nasıl beslenmeliydim, koşucuların yarış sırasında yanında taşıması zorunlu malzemeleri nasıl temin edebilirdim; bunların hiçbiri hakkında emin değildim. Bu düşünceler eşliğinde herhangi bir programa bağlı kalmadan evimin yakınında bulunan bir koşu parkurunda haftanın 3 günü koşmaya başladım. Parkuru bitirebilecek kadar koşmak dışında herhangi bir hedefim yoktu. Açıkçası yarış gününe kadar sakatlanmamanın en büyük amacım olduğuna karar vermiştim.

Saat 07:30 suları, İznik Gölü, 2016

Henüz antrenmanlara yeni başlamışken, bir koşu antrenmanı sırasında daha önce başka bir koşu organizasyonunda tanışmış olduğum Esma ile karşılaştım. O da İznik’te aynı mesafeyi koşacaktı ve o da en az benim kadar heyecanlı ve istekliydi. Biz de bundan böyle antrenmanları beraber devam ettirme kararı aldık. Son 3 ayı -ne kadar yorucu bir hafta geçirmiş olsak da- yaklaşık 1 km’lik bir yürüyüş parkurunda, her haftasonu döne döne yaptığımız uzun koşu antrenmanlarına (en az 18km) hafta içi yapabilirsek kar saydığımız birkaç kısa koşu antrenmanını ekleyerek geçirdik. (Burada mental ve fiziksel olarak güçlü ve inanılmaz pozitif bir partnerle karşılaşmış olmamın süreci ne kadar kolaylaştırdığını eklemem gerek.)

Yarış ayı yaklaştıkça (ben daha önce herhangi bir sırt çantasıyla koşmadığımdan) birkaç uzun koşuyu -malzemelerimizi taşımamız için şart olan- sırt çantasıyla yapmanın yarış günü bizi daha rahat ettireceğine karar verdik. Sırtta bir ağırlıkla koşmak çok garip bir duyguydu ve ona da alışmak gerekiyordu. Küçücük çantaya -ben Inov8 Race Ultra Vest kullandım- zorunlu malzemelerin (yağmurluk, reflektif yelek, yiyecek, el feneri, düdük, su bardağı, vs...)  hepsini sığdırmak bile bir yetenek gerektiriyordu. Tabii bu sırada, yarış günü herhangi bir sürprizle karşılaşmamak için koşu sırasında tüketeceğimiz besinleri de denemeye, bize uygun olanını bulmaya çalıştık. Çünkü bu kişiden kişiye değişebilen bir şeydi; biri tuzlu bir şeyler yemek isterken diğerinin vücudu tatlı bir şeye ihtiyaç duyabiliyordu. Uzun süre aktif kalacağımız ve bu sürede güneşin altında özellikle çok tuz ve su kaybedeceğimiz için bunları yerine koyacak şeyler bulmak önemliydi.

Koşu parkurunun istasyon olarak kullandığımız bankları ve Esma 

Pist veya sert zeminlerde koşmakla doğada ve dağlarda koşmak arasında çok büyük fark olduğunu biliyordum. Zeminin değişkenliği, bitki ve taş gibi doğal engeller, iniş-çıkışlar nedeniyle bu yarışlar için seçilecek ayakkabı konusunda da dikkatli olmak gerektiğinin farkındaydım. Ancak yeni bir ayakkabıya alışma döneminde yaşabileceğim ağrı/sakatlık beni korkuttuğu için antrenmanlarımda kullandığım -firmanın iddiasına göre- hem trail hem yol koşuları için tasarlanmış Saucony Omni 14 ile koşmaya karar verdim. (Çok büyük bir kısmı patika olan bu yarış için özellikle patikalar için tasarlanmış bir ürün kullanmak daha mantıklı olabilir.)

Teknik-taktik tüm hazırlıklar tamamlandıktan ve Ankara-Bursa, Bursa-İznik arası toplam 7-8 saat süren bir otobüs yolculuğundan sonra yarıştan önceki gece İznik’e vardım. Ertesi sabah yarış kitimi (çip, göğüs numarası, vs...) teslim almak ve malzemelerimi kontrol ettirmek için erkenden kalktım. Esma’nın yüzünü görene kadar garip bir stres içindeydim. Ancak fuar alanında organizasyon ekibinin sorunsuz ve çabucak hallettiği kontrolün ardından bu stres yerini heyecana ve neşeye bıraktı. Esma yanımdaydı ve kendimizi iyi hissediyorduk. Diğer koşucularla birlikte bizi ilk istasyonumuza götürecek servisi beklemeye başladık.

Ben ve Esma, servisle startın verileceği Narlıca’ya giderken.

Yaklaşık 30 dakikalıklık yolculuğun ardından Narlıca istasyonuna vardık. Narlıca’nın köy kahvesinde çay içerek 50K parkurunda yarışacak diğer koşucuları taşıyan servisleri ve 10:30′da verilecek start anını bekledik. Uzun süredir görmediğimiz arkadaşlarımızla muhabbet ettik, çantaları ayarladık ve birbirimize başarılar diledik. Hep beraber 10′dan geri saydık ve sonunda uzun bir maceraya adım attık.

Narlıca köy kahvesi. 

Yarışa başlayalı henüz 3-4 dakika olmuşken önümüzde bir kalabalık oluştuğunu gördük. Yavaşladık ve farketmeden kendimizi kalabalık bir sıranın en arkalarında bulduk. Daha sonra anladık ki asfalt yol hemen solundan bir patikaya, bir zeytin bahçesinin içine bağlanıyordu. Bahçe patikası hem dar hem de dik bir şekilde aşağıya doğru ilerliyordu. Toprak yer yer çok kaygandı. Dolayısıyla hızlı gitmek imkansız ve dengeyi sağlamak çok zordu ve herkes bir önündekinin ilerlemesini beklemek zorunda kalmıştı. Esma ve ben de yarışa arka sıralarda başladığımızdan önümüzdeki bu kalabalığın ilerlemesini beklemek ve onların hızlarına uymak zorunda kaldık. Fırsat buldukça ve kimseyi tehlikeye atmadan ilerlemeye, hızlı olmaya çalışsak da ilk 9 km’lik kısmı yaklaşık 2 saat sürede aşabildik ve yarışın başında neye uğradığımızı şaşırmış ve biraz hırpalanmış bir halde Müşküle’ye vardık.

Müşküle istasyonunda mataralarımı suyla içimi sevgiyle dolduran güzel çocuklar. 

Boşalan mataralarımızı tekrar dolduracak kadar kısa bir süre mola verdikten sonra ikinci istasyon Süleymaniye’ye doğru yola çıktık. Güzel patikaların içinde tırmandıkça tırmanmaya devam ederken, yokuşları yürürken kaybettiğimiz zamanı düz bir yol bulduğumuz anda koşarak telafi etmeye çalışıyorduk. Bu sırada saat ilerliyor, güneş etkisini gösteriyor ve zor olan parkuru daha da zorlaştırıyordu.

Süleymaniye istasyonuna vardığımızda 2 saat daha geçmişti. Daha önce uzun süreler tırmanmamı -aynı zamanda sabırlı olmayı gerektiren- birçok dağcılık faaliyetine katılmış olduğum için olsa gerek kendimi -garip bir şekilde- çok iyi hissediyordum. Bir de istasyona vardığımda beni koşu dünyasıyla tanıştıran ve aslında bu güzellikleri tanımama öncü olan, benim için çok değerli Mert ve Başak Gürbüz Derman çiftini de görünce geride bıraktığım 19 kilometreden bir eser kalmamıştı. Ben bir şeyler yerken, istasyonun yanında bulunan çeşmede soğuk bir duş alan -yalan değil- Esma da kendine gelince başladığımız gibi beraberce kilometrelerin geri kalanını koşmak için yola koyulduk.

Derbent’e doğru.

Derbent istasyonuna kadar -bitmeyen yokuşları- tırmanmaya devam ettik. Keyif almakla, yokuşların bitmesi için yalvarmak arasında kaldığım bu kısım parkurun en zorlandığım kısmı oldu. Bitim çizgisine yaklaştığımızı bilsem de tırmanmaktan yorulmuş kaslarımı aklımdan çıkaramıyordum artık. Vücudum tepki göstermeye başlamıştı; sol dizde ve dalakta hafif bir ağrı, neresinde su toplandığını bilmediğim ayaklarımdaki ince sızı...Tüm bu duyguları dengede tutmaya çalışırken dakikalar içerisinde defalarca değişen modum ancak son istasyona yani Derbent’e yaklaştığımda sona erdi.

Son istasyonda olduğumuzun farkında olmanın verdiği rahatlık ve yiyecek masasında bulduğum kuru ekmek! Bir kuru ekmek hiç bu kadar lezzetli olmamıştı! Dalağımızın sürekli ağrıyor olmasının dışında büyük bir sıkıntımız da yoktu. Onu da ağrı şiddetlendikçe Esma’nın yöntemiyle -ayaklara kadar üst gövdeyi sarkıtıp nefes alırken karnı şişirerek- unutmayı, hafifletmeyi başarmıştık. Son kontrolleri yaptıktan ve her istasyonda olduğu gibi bize yardım eden güler yüzlü gönüllü arkadaşlara teşekkür ettikten sonra finale doğru koşmaya başladık.

7. saatin sonununa doğru o gücü nereden bulduk ikimizin de hiçbir fikri yok ama yokuşları hiç koşmadığımız kadar hızlı bir şekilde, kaç kişiyi geride bıraktığımızı sayamadan indik. İtiraf etmek gerekirse 30.kilometreden sonra ikimizin saatinin de pili bitmiş olduğundan kaçıncı kilometrede olduğumuzu sorarak rahatsız ettiğimiz kaç kişi olduğunu da bilmiyorduk. Sadece ara sıra birbirimize bakıp, finishe yaklaşmanın ne kadar inanılmaz bir şey olduğunu belirtecek cümleler kuruyorduk.

Son 300m, Çamlık Hotel önü. Fotoğraf: Ezgi Özek İmrak

Sonuda hayatımın en bitmez 5 kilometresini; son 5 kilometreyi koşmaya başlamıştık. Dümdüz bir yolda koşmanın bu kadar acı vereceğini hiç düşünmemiştim. Önümüze çıkan her yol sapağını şehrin girişine varacak bir yol zannediyor, öyle olmadığını anlayınca hayal kırıklığına uğruyordum. Bu arada saat işliyordu ve 9 saat 30 dakikalık parkur süresinin bitmesine 1 saatten az kalmıştı. Neyseki sonunda surlar arasından şehir görünmüştü. Bizi görenlerin destekleri ve alkışları arasında, heyecanla, senelerdir istediğim bir şeyin az sonra gerçeklecek olmasının verdiği mutlulukla son 300 metreye girdik. Ve 50 kilometrelik yolculuğu tam 9 saat 2 dakika sonunda bitirdik.

Madalyam ve ben. Fotoğraf: Saliha Eroğlu

Yanımızda, batan güneşin süslediği İznik Gölü ve kulaklarımızda aylardır duymayı hayal ettiğimiz bitimi haber veren çan seslerini hayatım boyunca unutabileceğimi düşünmüyorum. Yemyeşil patikaları, bol oksijeni, gölgelerinde dinlendiren ağaçları kısacası bizi tüm güzelliğiyle kabul eden doğayı, yol boyunca alkışlarıyla, gülen yüzleriyle bize destek veren başta çocuklar olmak üzere İznik halkını, iyi hissetmemiz için ellerinden geleni yapan gönüllüleri ve bize bunu yaşama imkanı veren Caner Odabaşoğlu ve ekibini de unutmak mümkün değil.

Başta partnerim Esma’ya, her zaman yanımızda olan -menajerimiz- Saliha’ya, bir gün İznik’i koşacağıma beni inandıran başta Umut olmak üzere tüm arkadaşlarıma, aileme, antrenman dönemim boyunca tecrübelerini ve bilgilerini benden esirgemeyen Cemil’e, maddi-manevi tüm destekleri için canım arkadaşlarım Kerem ve Ceren’e ayrıca teşekkür ederim.

Mutlu olmanın tek yolu kendinizi mutlu edecek bir şeyler bulmaktır. Bizi mutlu edecek en basit şey doğa ile iç içe olmaktır. Bu yazdıklarım dışında, sadece bunun için bile İznik Ultra Maratonu, koşan-koşmayan herkese tavsiyemdir.

22-23 Nisan 2017′de İznik’te tekrar görüşmek üzere,

Sevgiler!

Not: Yazının girişinde bahsettiğim tanım bir vikipedi tanımı olsa da bazı platformlarda 50K gibi mesafeler ultra maraton olarak kabul edilmiyormuş. Başlık tamamen organizasyonun ismine hitaben yazılmıştır. Onun için koştuğum 50K Dağ Maratonu’nu sarp arazilerde, doğal ortamlarda uzun süre yürüyerek veya koşarak yapılan, dayanıklılık gerektiren bir koşu sporu olarak değerlendirebiliriz belki. Ben de tartışan/karar veremeyen mercilerin yalancısıyım.

Bu arada, bahsettiğim Karia yolu, Antik Karia Bölgesi'nin sınırlarını kapsayan bir yürüyüş rotası. Bu kırmızı-beyaz boyalarla işaretlenmiş 800 kilometrelik yol, Marmaris İçmeler'den başlayıp Bozburun ve Datça yarımadası, Gökova Körfezi Milas ve Beş Parmakların etrafını dolaşarak Alinda Antik kentinde son buluyormuş.

Karia Yolu işaretleri

Koşu bittikten sonra Bafa'yı bir tırmanış cenneti haline getiren rehberimizi de yanımıza alıp yola çıktık. Derecelendirme sistemleri çeşitli olmakla beraber, rehberde Fontainbleau boulder (Fb) derece sistemi kullanılmış. Bölgede 2'den başlayıp 8b+'ya kadar 560 boulder problemi var. Biz de ilk deneme için 19 sektörden bize en yakın olanından, Agora sektöründen 5b'lik bir kaya seçtik. Kısa bir yürüyüşten sonra kayamızı bulduk. Belirgin tutamakların olduğu yapay duvardan sonra bir parmağınızın boğumu kadar olmayan çıkıntılardan ibaret kayalara adapte olmak gerekiyor sanırım.

Spor tırmanış için ortalama bir derece (5b) diye düşünüp seçtiğimiz kayayı, 1 saat boyunca deneyip 2 hamleden fazla tırmanamayınca, 4b dereceli başka bir kayayı gözümüze kestirdik (arka fonda; işcisin sen işçi kal çalıyor...) ve boynumuz eğik, köyün yukarısında kalan Su Deposu sektörüne doğru yola koyulduk.

İşin en güzel yanlarından biri sektörlere ulaşmak için yaptığınız yürüyüşler. ''Çaktırmadan trekking'' dedim ben buna. Aslında Kapıkırı Köyü ve çevresi aynı zamanda bir trekking alanı olarak kullanılıyor zaten. Karia Yolu trekking parkurunun son bölümü olmasının dışında, köy içindeki pansiyonların da turistik/tarihi yürüyüş faaliyetleri düzenlediğini öğrendik. Burası bir doğa yürüyüşü için biçilmiş kaftan; dağ, göl, tarih bir arada...

Deniz ticareti açısından çok önemli bir yerde bulunan, Karya şehirlerinden biri olan Herakleia, şimdiki adıyla Kapıkırı'na, zamanında,  günümüzde bile bütün ihtişamı ile ayakta duran şehir duvarları inşa edilmiş. M.Ö. 280'li yıllarda şehri korumak amacıyla, toplam uzunluğu 4 mil olan, göl seviyesinden yaklaşık 500 metre yüksekliğe kadar çıkan bu duvarlar 65 tane kule ile güçlendirilmiş. Şuanda depremler ve toprak kaymaları yüzünden çoğu yıkılmış olsa da kulelerin ve duvarların bir kısmını yürüdüğünüz yollar boyunca görebiliyorsunuz.

Uygarlığın kalıntıları sadece duvarlardan ibaret değil üstelik. Birçok taş mezar, kayalardan yapılmış mağaralar, oyuklar, merdivenler hala ayakta duruyor. Bizi en çok etkileyen, köyün birçok duvarında da gördüğümüz (sembolik olarak çizilmiş), kayaların üzerine çizilmiş insan figürleri oldu. Tüm doğa şartlarına ve insanlığa rağmen hala orada duruyorlar, siz buna şahit oluyorsunuz ya da yanı başında tırmanış yapıyorsunuz. Gerçekten büyüleyici...

Ege Denizi'nin bir parçası olan Bafa koyu, Büyük Menderes alüvyonları ile kapanıp göl haline geldikten sonra deniz ticareti açısından önemini kaybetmiş. Ancak başka bir yönden belki de daha güzel, daha önemli bir yer haline gelmiş; doğal tabiat parkı olarak. 1994 yılında milli tabiat parkı ilan edilen Bafa Gölü Tabiat Parkı, belirtilenlere göre 261 kuş, 22 sürüngen ve 19 memeli türüne ev sahipliği yapıyormuş. Göl ve çevresi, nesli tehlike altında bulunan birçok kuş türüne üreme ortamı sağlıyormuş. Dolayısıyla kuş gözlemciler için de bir cennet burası. Ben birçok pelikan, bir atmaca veya şahin (tam emin değilim) ve ismini bilmediğim birçok kuş türü gördüm.

Sanırım yazının en can sıkıcı kısmı olacak burası ancak yazmak zorundayım ki ekolojik olarak bu kadar önemli bir yerde bile, köyün birden fazla noktasında avlanmak yasaktır tabelası olduğu halde avcılık yapılıyor. Kendi gözlerimizle, köyün yerlilerinin saçmalı tüfeklerle gölün içinde dolaşarak kuş avladıklarını gördük. Her haftasonu bunu alışkanlık haline getirdiklerini öğrenince dehşete düştük. Jandarmayı arayıp konu hakkında bilgi verdik. Sonuç? Bilmiyoruz. Bunu yapanın, vurduğu ve akşamına sofrasına koyduğu kuşun, türünün son örneği olabileceği olasılığı aklına geliyor mudur sizce? Bence hayır. Türkiye ve dünya bu insanlarla dolu ve ne acı ki insanlık varoldukça bu problemler çözülemeyecek.

Neyse, benim söyleyeceklerim bu kadar.

Kapıkırı köyünde 1 gece 2 gün geçirdikten sonra söyleyebileceğim tek şey, eşsiz güzellikte bir yer olduğudur. Mistik bir dünya burası. Büyüleyici...

Giderseniz eğer, size bol koşular, iyi tırmanışlar, hiç görmediğiniz bir kuşu göreceğiniz gözlemler ve tarihin içinde kaybolacağınız yürüyüşler...

    -------------------------------------------------------------------------------------

Not 1: Ankara-Bodrum Milas arası (otobüsle) yaklaşık 10 saat.

           Milas Terminali-Bafa ilçesi/Kapıkırı sapağı (minibüsle) arası 20 dk

           Sapak-Kapıkırı köyü (Ali İhsan Amca'yla) arası 20 dk

Not 2: Dönüşte uçakla döndük. Ali İhsan Amca ve havaalanına giden Milas minibüsü ile havaalanına ulaşıp Ankara'ya uçtuk. Ancak minibüs havaalanına girmiyor. İçeri doğru 3 kilometre kadar yürümeniz gerekiyor, haberiniz olsun. Taksiler de varmış ama biz göremedik akşam saatinde. Böylelikle Ankara'ya ulaşım toplam 4-5 saat tuttu.

Not 3: Köyün içinde birden çok pansiyon var. Biz öneri üzerine Karia Pansiyon'u tercih etmiştik. 5 puan üzerinen değerlendirirsek; temizlik 5 puan, yemekler 5 puan, güler yüz 5 puan, mekan 5 puan, köpekleri Alex 6 puan. Tek sıkıntınız post makinasının bulunmaması olabilir. Yanınızda nakit para bulundurunuz.

Not 4: 8b+'yı uydurdunuz değil mi? Yok öyle bir derece?

Geçen haftalarda haftasonu için Bafa Gölü'ne gittik. Duru, doğal, sessiz, güzeller güzeli ancak iki günün asla yetmeyeceği bir yerdi Bafa Gölü. Tadı damağımıza kaldı. Nasıl bir güzellik olduğunu anlatmadan olmaz diye düşündüm.

Aslında nereden aklımıza düştü de Bafa Gölü'ne gittik? İlk önce oradan başlayayım.

Çok olmadı, bir süre önce spor tırmanış dersleri almaya başladım. Geleneksel tırmanış, kısa kaya tırmanışı, yapay tırmanış gibi, spor tırmanış da birkaç tırmanış türünden biri. Emniyet kemeri ile ipe bağlanıp, seçtiğiniz bir rota üzerinde (farklı zorluk derecelerinde) ortalama 8-10m yükseklikte duvar/kayalara tırmanmaya çalışıyorsunuz. Kulağa çok tehlikeli gelse de önlemleri aldığınızda (ve iyi bir partner seçerseniz) risk açısından herhangi bir futbol müsabakasından farkı yok. Hem kardiovasküler hem de mental güç gerektiren bir spor. Bunların yanında bazı kas gruplarını çalıştırmanız da çok önemli. (aman barfiks, canım barfiks...)

  Bafa Gölü

Biraz önce bahsettiğim kısa kaya tırmanışında (diğer ismiyle bouldering) ise tek ihtiyacınız toz torbası ve birkaç crashpad. Çünkü bu tırmanış tarzında emniyet kemeri, ip gibi emniyet malzemeleri kullanılmıyor. Aslında spor tırmanışı için antreman amacıyla geliştirilmiş olan bouldering dalı kısa süre sonra kendine ayrı bir dünya kurmuş. Şuanda birçok ülkede bouldering şampiyonaları yapılıyor. Her yıl yapılan dünya bouldering şampiyonalarını ise dev salonlarda binlerce seyirci izliyor. Türkiye'de (henüz) bu kadar popüler olmasa da bu işi çok iyi yapan ve öncü olan insanlar var. İşte bizi de Bafa ile tanıştıran o isimlerden biri; Zorbey Aktuyun.

Alpler'de bulunan Eiger Dağı'nın efsanevi Kuzey Yüzü'nü tırmanmış dağcılardan biri olan ve kendisinden 3 yıl önce burayı tırmanmaya çalışan dağcıların ölümüne yol açan kazayı konu alan 'White Spider' kitabının yazarı Heinrich Harrer, dağcıların yaptıkları faaliyetleri yazıya dökmesi ve toplumla paylaşması konusunda, kitabın ön sözünde şöyle diyor: ''I think it's a climber's duty.'' Ve bunun genç dağcılar için bulunmaz bir nimet olacağının da altını çiziyor. Çok şanslıyız ki, Türkiye'de de bu görevi çok iyi üstlenmiş dağcılar var. Birçok dağcının internet üzerinden tecrübelerini yazdığı bloglarından veya ortak paylaşım sitelerinden faaliyetlerini takip edebiliyoruz. Tunç Fındık, Doğan Palut gibi tecrübeli dağcıların rehber kitaplarına bir yenisini daha ekleyip ''Bafa Gölü Boldering'' kitabını yazan, bölgeyi tanımamıza yardımcı olan ve görevini başarıyla yerine getiren dağcılaran biri de Zorbey Aktuyun işte.

85 doğumlu Zorbey Aktuyun, Türkiye Tırmanış Milli Takımı'nın, Türkiye şampiyonlukları ve uluslararası dereceleri olan başarılı sporcusu. 2011′de Fransız PETZL firmasının (dağcılık malzemelerinin önemli markalarından biri) Türkiye Tırmanış sporcusu seçilmiş ve aynı yıl dünyaca ünlü sporcularla birlikte Çin’de düzenlenen PETZL etkinliğinde ülkemizi temsil etmiş bir tırmanışçı.

Daha önce tırmanıcı Mustafa Eren'in yazmayı planladığı sonra Zorbey Aktuyun tarafından tamamlanan Bafa Gölü Bouldering rehber kitabı sayesinde, tırmanış eğitmenimin arkasına takılıp Muğla yolunu tuttum. Benimkisi tırmanışta çok yetenekli olduğumdan değil, okuduğu yorumlardan etkilenen bir doğa sever hareketiydi aslında. Mustafa Eren'in kitabın önsözünde yazdığı gibi bu esrarengiz yerden etkilenmek için tırmanıcı olmaya gerek yoktu.

Uzun sayılacak yolculuk sonrası, cumartesi sabah Bodrum Milas'a ulaştık. Hikayemizin ana mekanı Kapıkırı Köyü'ne direkt giden bir araç olmadığından Milas terminalinden Bafa İlçesi minibüslerine binip sapağında indik. Minibüs şoförü'nün önerisiyle ilçenin kahvehanesinde, köye giden bir süt arabası ya da ekmekçi bekledik, ''amca, bizi de atıver köye!'' demek için. Haftasonu nedeniyle diyor kahvehanenin sahibi, gelen olmayınca, oranın taksiciliğini yapan Ali İhsan Amca, sağolsun, bizi köye kadar götürdü.

Arabanın camından Latmos (Beşparmak) Dağı.

Sapaktan Kapıkırı Köyü'ne gelene kadar geçtiğimiz 10 kilometrelik yolda nasıl bir doğal güzellikle karşılaşacağımızı tahmin edebiliyordum aslında. Ali İhsan Amca'nın Toros'unun camından, kocaman kayaları üstüste koymuşlar da yapmışlar gibi görünen, 1300 metrelik, yakışıklı Beşparmak Dağları, yol boyu mandalina ağaçları, otlanan montofon inekleri, sabahın sisi, tertemiz bir hava, uykudan yeni uyanan evlerin bacasından çıkan duman, kapının önünde yatan köpekler, camı araladığımda dışarıdan gelen ağaçların kokusu ve köye girmeden 1 kilometre önce kendisini gösteren Bafa Gölü...

Kalacağımız Karia Pansiyon'a yerleşip sahibesi Cennet Hanım'ın hazırladığı tamamen doğal ürünlerden oluşan mükemmel kahvaltımızı yaptık. O gün, Ritim'in yazarı, güzel insan Mert Derman'ın benim için hazırladığı (teşekkürü borç bilirim) yarı maraton programını aksatmamak için 7 kilometre koşmam gerekiyordu. Dolayısıyla zaman kaybetmeden taytımı, koşu ayakkabılarımı giyip, çıktım. Kapıkırı Köyü'nden çıkıp Gölyaka Köyü'nü takip eden ve sonradan bir kısmının Karia yolu'na dahil olduğunu anladığım bir rota belirledim. Aynı yol üzerinde pazar günü de 11 kilometre koştum. Bazı yerlerde yokuşlar var ama genel olarak düz, koşulması kolay ve rüya gibi bir yol. Etrafı izlemekten zaman nasıl geçti anlamadım ve kendime göre güzel paceler çıkardım. Ben asfaltı takip ettim ama eminim dayanamayıp patikalara dalan çok olacaktır.

Nike Run programı için ayakkabıya takılan chipi kaybettiğim için başka bir Apple programı olan Runtastic kullandım. Kullanımı çok rahat, çok başarılı bir program. Bu da Runtastic ölçümleri. (11k)

Yazıyı okumadan önce şu videoyu izlemenizi öneririm.

Video'da 2013 Ocak ayında koşulan kısmını izlediğiniz, Caner Odabaşoğlu önderliğindeki MCR Racesetter’ın düzenlediği Geyik Koşuları'nın son etabına maydanoz olmak üzere İstanbul’daydım bu haftasonu.

Aslında ben de 4k koşmaya niyetlenmiştim. Ancak aşil tendonumdan gelen gıcırtı seslerini daha fazla görmezden gelmemeye karar verdim ve koşmadım. Koşmadım ama Belgrad Ormanları'nın temiz havasının ve güzel insanlarla sohbet etmenin tadını çıkardım. Bu yıl Asics'in sponsor olduğu bu güzel koşu organizasyonu üzerinden gördüklerimi bir aktarayım istedim. Ben yarışmadığım için yarışmacı gözüyle değil izleyici, gezici gözüyle yazıyorum. Bir de duyduklarımı, okuduklarımı yazacağım tabii.

Nar, Başak

Geyik Koşuları 2011 yılından bu yana düzenlenen bir patika koşuları zinciri. Yıl içinde belirli tarihlerde 3 etap şeklinde düzenleniyor. Her koşuda da 28k, 14k ve 4k mesafelerinde 3 farklı mesafe var. Bir de bebelerin yarıştığı 200, 300, 400 metrelik Bambi koşuları var. Her yarıştan sonra o yarıştaki performansınıza göre belirlenen bir puanınız oluyor. Senenin sonunda bu puanlar toplanıyor ve dereceniz belirleniyor. Ama birini kaçırdığınızda diğerine katılamama gibi bir durum söz konusu değil. Çünkü puanlama sisteminin performans puanı, derece puanı, devamlılık puanı gibi ayrı parametreleri var. Yani istediğinize katılabilirsiniz. Devamsızlık konusu canınızı sıkmasın. Bir de Geyik, 2011’den beri yapılıyor ama ilk defa bu sene kupa/turnuva olmuş onu da belirteyim. Kuralları daha detaylı öğrenmek isterseniz organizasyonun kendi sitesinde her şey yazıyor.

Gene duyduğum kadarıyla parkur hiç kolay bir parkur değil. Bir kere patikada koşmak asfaltta veya tartan pistte koşmaktan daha yorucu. Onun dışında efsanevi yokuşlar olduğunu videoda da gördünüz. Bunun için, saatinizde normalde aynı mesafeyi koştuğunuz süreden fazla süreler görürseniz üzülmeyin, normal diyorlar.

Kuralları, mesafeleri geçip sadete gelelim. Belgrad Ormanları bir şahaneymiş dostum. Şarabı, kitabı, bisikleti, bereyi, atkıyı alıp, cumartesi pazarı adayacağın bir ortammış.

Modelim: Nar

Zaten ben ağacın, yeşilliğin, güzel havanın, doğanın olduğu her yarışa, her organizasyona varım. Hele İstanbul'da böyle bir güzelliğin bulunabileceğini hiç düşünmezdim. Her fırsatta İstanbul'u kötüleyen, sıkıcı bir Ankaralı olduğumu düşünüyorsunuz. Ama yiğidi öldürüp hakkını yemiyorum. Ankara'da böyle bir yer yok. Maalesef...

''We are the champions'' adlı çalışma. Koşan: Ilgaz. 15km civarı.

Enfes, şahane diyorum ama, edindiğim bilgiye göre orman, 1817'de 12 bin hektarmış. Bugün 5 bin 500 hektar. İstanbul'un en büyük rekreasyon alanı olduğu söyleniyor. Yalnız rekreasyonun canını çıkarıp off-road yarışları, ATV sürüşleri düzenleyenler varmış ki bu da doğal bitki örtüsünün, hayvanların çok zarar görmesi demek oluyor. Biz çok denk gelmedik ama mangalcılarda baya yoğunluktaymış yaz ayları. Ve anladığım kadarıyla 3.köprünün yapılması burayı ciddi şekilde etkileyecekmiş. Yani ağacı seven ormana gitsin de, orman kalırsa... Bu ayrı konu. Geçtim.

Beni burada unutun.

İstanbul'a vardığımız gibi koşacak olanların göğüs numaralarını almak üzere Outrunner mağazasına gittik. Aklımızda ayakkabı almak da vardı tabii, iyi oldu. Hatta ağrı hikayemi, hangi ayakkabıları ne kadar süredir kullandığımı anlatınca sıkıntımın ayakkabılardan kaynaklanabileceğini düşündük. Uzun süredir aynı ayakkabıları, Nike Free'leri kullanıyordum. Zaten desteksiz olarak üretilmiş bu ayakkabıları 4 sene kullanmak çok mantıklı olmadı galiba. Hal böyleyken hangi ayakkabının bana uygun olacağını anlamak için ilk önce bir test uygulandı. (Selçuk'a teşekkürler.) Bu test, koşu bandında koşarken ayak bileklerini arkadan görüntüleyen bir kamera sistemi ve bu görüntüleri analiz eden bir bilgisayar programından oluşuyor. İçe mi dışa mı basıyorsun, parmak ucunda mı topuk basarak mı koşuyorsun görebiliyorsun. Bu sayede senin koşu tarzına uygun bir ayakkabı seçebiliyorsun. Teknoloji gelişmiş hacıoğlan. Sonuç, birkaç denemeden sonra 'Nike LunarEclipse 3' çıktı. Burun topuk farkı 10mm, su geçirmeyen, minimalden çok uzak ama çok da ağır olmayan bir destekli ayakkabı. İleri dönemlerde yorumlarımı yazarım.

Nike Lunareclipse 3 (fotoğrafta çok büyükmüş gibi çıkmış nedense...)

Akşam da Geleneksel Geyik Koşu'su Öncesi Suna'da Makarna Partisi'ne davetli, şanslı insanlardan biriydim. Koşu dünyasının önde gelen isimlerinin arasında, makarna, şarap ardından Alessia'nın kendi elleriyle yaptığı muhteşem pasta... Sevgili Suna'ya tekrar teşekkürler. Çok güzel bir yemekti. Sosların tarifini alabiliyor muyuz?

Ilgaz, Başak, Aykut, Mert, Suna

Koşu sabahı güzel dostum Başak Gürbüz Derman ve Ilgaz'ın tatlılar tatlısı kızı Nar ile 28k yarışına katılan eski maratoncu, yeni triatlet, geleceğin ironman'ı Mert Derman ve Koşturmaca Podcast'ten sevgili Ilgaz'ı start noktasından uğurladıktan sonra ilk önce onlardan yarım saat sonra start alacak 14k'cıları sonra Nar'ın katılacağı Bambi Koşusu'nu bekledik.

Aykut'un cicileri (kırmızılar). Öncesi sonrası yapalım diye çektik. Sonrasını unuttuk. Sonrası da bunun tabanı çamurlanmış hali yalnızca. Hala Aykut'un 14k'yı parmak ucunda koştuğunu düşünüyoruz.

Nar koştuktan ve kendilerine ikram edilen sıcak sütü içtikten sonra biz de yakındaki bir kafeye gidip sobanın yanında çayımızı içtik.

Süt, geyik kurabiye.

Buradan yetkililere sitem edeyim; aslında yetişkinler de sütü sever diye biliyorum ben. Neyse, bir şekilde ısındıktan sonra ormanın içlerine doğru yürüdük. Fotoğraflar çektik, eğlendik, çeşitli Nar komikliklerine maruz kaldık.

''Balıklar'' isimli çalışmamız. Ben Nar'ı çektim; Nar beni çekti.

Hava yağışlı ve çok soğuk değildi. Güzel bir Ekim sabahıydı diyebilirim. Yarış bitmeye yakın bitiş çizgisine gidip bu kez karşılama komitesi olarak çalıştık. Ödül  törenlerini izledik, dans ettik, sohbet ettik. Yani organizasyonun ''geyik'' yapma işini biz üstlendik.

Bambi Koşusu

Mert hem kendi yaş grubunda hem de genel klasmanda 2.oldu. Yani hem geyikli kupa bardağını hem de Ilgaz'ın tasarladığı gümüş boynuzlu geyiği aldı.Her ne kadar sulansam da geyikli kupaya el koyamadım. Baktılar çok ağlıyorum cebime geyikli buff'ı sıkıştırdılar.

Mert'in ödülleri.

Bildiğin sıkıştırdılar.

Müslüman kardeşler (Fotoğraf; Galip Akkaya)

Yarışa katılmamış olmama rağmen çok çok güzel vakit geçirdim anlayacağınız. Sadece organizasyondan değil, arkadaşların da güzelliğinden... Tavsiye ederim. Kendim de tekrar giderim. Ama umarım bu kez yarışmaya...

Murat; ilk 28k yarışında 3.oldu. Axa; Mert'i geçemedi.

 Koşma yavrım yorulursun.

Herkese bol yeşilli, bol oksijenli, bol sohbetli sporlar.

Özel teşekkür: Ilgaz ve güzel ailesine. Bizi misafir ettikleri için.

Turnuva başlamaya yakın, U23 Tekerlekli Sandalye Basketbol Takımı hakkında biraz bilgi edinelim, tanıyalım, neler yaptılar bir görelim istedim. Son yıllarda büyük başarılar elde eden, geleceği parlak bu jenerasyonun haberlerini merkezinden almaya karar verdim. Milli takım yardımcı antrenörü, aynı zamanda Yenimahalle Tekerlekli Sandalye Basketbol A Takımı antrenörü Arda Öztürk'ü, yoğun hazırlık kampının dinlenme arasında yakalayıp birkaç soru yönelttim. O da hiç sıkılmadan yanıtladı.

Berçem: Mevcut genç kadronun yakın zamanda çok başarılı işler yaptığını biliyoruz. En son Asya'nın en prestijli turnuvalarından biri sayılan FAZZA'da, son Avrupa Şampiyonu Almanya'yı yenerek kupayı aldınız. Bu çocuklar başka neler yaptılar?

Arda Öztürk: Evet, Dubai'de çok iyi bir iş çıkardılar. Almanya'yı yenmek gerçekten çok büyük bir başarıydı. Geçen sene yine aynı kadroyla, Londra'da ev sahibi İngiltere'yi yenerek Avrupa 3.sü olduk. Orada, güzel günler geleceğinin sinyallerini almıştık zaten.

  B: 2008 yılında Adana'da bir Avrupa Şampiyonası yapılmıştı değil mi?

A: Evet. O sene finalde İspanya'ya yenilerek 2. olmuştuk. Gene aynı jenerasyon 2009 Dünya Şampiyonası'nı 5'incilikle bitirdi. Ardından İtalya'da bir Avrupa 4'üncülüğü aldık. 2008-2010 yıllarının jenerasyonu farklıydı tabii. Ama sürekli gelişen bir grafik çizdik diye düşünüyorum.

B: Peki yeni kadro nasıl oluştu?

A: 2012'de bir seçme kampı düzenledik. Seçmelere katılan 110 oyuncu arasından 12 kişi seçildi. Bu aşama çok zor oldu. Sürekli istatistikler tutuldu, toplantılar yapıldı. Karar vermek kolay olmadı.  Ama sonunda başarılı bir takım oluşturduğumuzu İngiltere ve Dubai'de çok net gördük. Eminim devamı da gelecek.

B: Ülke olarak, futbol kadar olmasa da basketbol izlemeyi seviyoruz. Ama 'tekerlekli sandalye' kısmından bihaberiz. Dolayısıyla oyuncularımızdan da... Biraz takımımızdan bahseder misiniz? Adana'da kimleri alkışlayacağımızı bilmek çok güzel olur.

A: Hepsi çok çalışkan ve akıllı oyuncular. Mesela kaptanımızdan başlayayım; Mehmet Çetingöz. Son Avrupa Şampiyonası'nın sayı kralı. Aynı zamanda o şampiyonada en değerli oyuncu seçildi. Bu sezon Beşiktaş'ta oynayacak. Balıkesir Belediyesi'nden Uğur Toprak ve Adana Martı Engelliler'den Kemal Kaan Şafak, fundementalı çok yüksek oyuncular. Yenimahalle'den  Ahmet Sarıdağ, Muhterem Aktaş... Tek tek anlatmayayım. İzleyip görün.

B: O zaman merak ederiz; bu başarıların arkasındaki teknik kadroda kimler var?

A: Başantrenörümüz Kardemir Karabük'ten Can Aksu. Yardımcı antrenörler; Tacettin Çıpa ve ben.

  B: Eylül'deki turnuva için, bütün ekip çok istekli ve heyecanlısınız. Peki ne kadar süredir hazırlanıyorsunuz?

A: Hazırlık kamplarına İstanbul'da başladık. Temmuz'da 2 hafta Kıbrıs'taydık. Ağustos ayının başında Adana'ya geçtik zaten. Hazırlık süreci çok sıkı geçiyor anlayacağınız. Tüm ekip, uzun süredir, elimizden geleni yapıyoruz. Son olarak 1-4 Eylül'de, İran, Güney Afrika ve Avustralya'nın katılacağı bir hazırlık turnuvası olacak. Şampiyonadan önce rakip takımları daha iyi analiz edebileceğiz.

B: Sonra da asıl gösteri başlıyor, öyle mi?

A:Taraftarlar da yanımızda olursa neden olmasın?

B: Taraftar demişken, Adana seyircisinin önceki turnuvalara ilgisi nasıldı?

A: Tek kelimeyle canavar gibiler. Türkiye maçlarının hepsinde salon tamamen doluydu. Bizi hiç yalnız bırakmazlar.

B: Bizim size güvenimiz tam. Umarım emeklerinizin karşılığını alırsınız, biz de mutluluğu gönülden paylaşırız. Vakit ayırdığınız için çok teşekkürler. Benim sorularım bitti. Sizin eklemek istediğiniz bir şey var mı?

A: O kadar konuştuk, asıl soruyu unuttun; "Adana'da en iyi kebap nerede yenir?"

  B: Hahaha.. Az kalsın unutuyordum! Adana'da en iyi kebap nerede yenir?

A: Ciğerci Bedo, Kebapçı Adil. Cevap tamamen kişiseldir.

Yakın zamanda Kayseri'de gerçekleşen FIFA U20 Dünya Kupası müsabakalarının ardından Türkiye çok önemli bir organizasyona daha ev sahipliği yapmaya hazırlanıyor. Bu kez turnuvanın adresi; Adana.

Adana daha önce 2008 Gençler ve 2009 Büyükler Avrupa Tekerlekli Sandalye Basketbol Şampiyonaları'na ev sahipliği yapmıştı. Önceki organizasyonlardaki memnuniyetini dile getiren ve bu nedenle tekrar bu şehri tercih ettiklerini belirten Uluslararası Tekerlekli Sandalye Basketbol Federasyonu Başkanı Maureen Orchard, "Darısı 2020 İstanbul Paralimpik Oyunları'na..." diyerek olimpiyatlara da göz kırpmıştı.

5-15 Eylül tarihleri arasında yapılacak Dünya Gençler Tekerlekli Sandalye Basketbol Şampiyonası'na 12 ülke katılacak. 2 grupta oynanacak turnuva öncesi çekilen kura sonunda ülkeler şöyle sıralandı; Grup A; Kanada, Büyük Britanya, Almanya, İran, Meksika, Güney Afrika, Grup B; Avustralya, İtalya, Japonya, İsviçre, Venezuela ve Türkiye.

Turnuva maçları Adana'nın iki büyük salonunda; Yüreğir Spor Salonu ve Adnan Menderes Spor Salonu'nda oynanacak. Adanalı taraftarlar rahat olsun diye yazıyorum; Yüreğir 2500, Menderes 1500 kişi kapasiteli. Bu iki salonda günde toplam 6 maç oynanacak.

İlk dikkati çeken, katılan ülkeler arasında Amerika Birleşik Devletleri'nin bulunmaması. 1973 yılından bu yana düzenlenen dünya şampiyonalarını tam anlamıyla domine etmiş bir ülkenin turnuvaya katılmayacağını bildirmesi herkesi şaşkınlığa uğrattı tabii. Amerika Birleşik Devletleri'nin gerekçesi ise Gezi Parkı olaylarıydı. "Şampiyonaya ancak güvenlik garantisi verilirse geliriz." talebine karşılık Spor Bakanlığı ve Gençlik Spor Genel Müdürlüğü ve Türkiye Bedensel Engelliler Spor Federasyonu tarafından garanti verilemeyince ABD, Adana'ya gelmeme kararı aldı.

Amerika'nın gelmeyeceğinin netleşmesinin ardından Venezuela'ya davet gönderilmişti. Daveti kabul eden Venezuela ile takım sayısı tekrar 12'ye yükseltilmiş kriz de böylece atlatılmıştı. Ancak böyle iddialı bir takımın turnuvaya katılmıyor olması gelecek hakkında düşündürmedi değil. "Darısı 2020'ye..." diyen Orchard çok mu pozitif dersiniz?

Maçlar 7 Eylül Cumartesi günü Yüreğir Spor Salonu'nda  Kanada-Güney Afrika arasında oynanacak müsabaka ile başlayacak. Açılış seramonisinin hemen sonrasında ise Türkiye ilk mücadelesini Venezuela ile verecek. Maçlar canlı olarak internet üzerinden veya TRT'den takip edilebilecek.