İ.

Böylesine ilginç bir dünyada bir kişi bu kadar uzun bir süre üzgün kalmaya devam edemez, değil mi?

Yarayı açık bırakırsın, acır. Kapatırsın, izi kalır. İp geçmez, iğne dikmez... Bazı insanlar, seni bazı anılarla yaşamak zorunda bırakır.

Mesela ben çok gülerdim, çok konuşur, saatlerce aynı konudan bahsedebilirdim. Ama bir şeyler oldu sonra, gerçi bir şeyler hep oluyordu ama ben geç fark ettim işte, bazı konuları aşamadım, bazı şarkıları susturamadım, bazı cümleleri unutamadım ve kalbimi yaşanmışlıklardan arındıramadım. Birileri uzun uzun bir şeyler anlatıp durdu ama cevap veremedim hiçbirine. Çok sevdim herkesi ama kimsenin sevdiği olamadım. Çok şey sayıkladım, kimse anlamaya çalışmadı. Sonra sustum, hep öyle olur ya zaten.

Artık yeter Ömer... Sana kızgın değilim... Sana kızmayacak kadar seni iyi tanıyorum... Sonra seni seviyorum... Neden sevdiğimi bilmeden seviyorum... Bu sevgiyi her gittiğim yere beraber götüreceğim... Allahaısmarladık... Güzel dudaklarından öperim... Sen de bana kızma... Başka türlü yapamazdım... Allahaısmarladık...

Tesadüf seni önüme çıkarmasaydı, gene aynı şekilde, fakat her şeyden habersiz, yaşayıp gidecektim. Sen bana, dünyada başka türlü bir hayatın da mevcut olduğunu, benim bir de ruhum bulunduğunu öğrettin. Bunu sonuna kadar götüremediysen, kabahat senin değil... Bana hakikaten yaşamak imkânını verdiğin birkaç ay için sana teşekkür ederim. Böyle birkaç ay, birkaç ömür kıymetinde değil midir?..

Gülleri sarı severim, toprağı ıslak,

Kendime yakın gördüğüm şarkılar vardı

Dans etmeyi seviyordum. Piyano sesini seviyordum. Yağmurun yağmasını seviyordum. Kahveyi seviyordum... Bir de onu. Bir de onu seviyordum galiba.

Uyuyalım, insan uyudu mu her şeyi unutur.

Kırık bir kıza umut verirseniz ona her istediğinizi yaptırabilirsiniz. Sonunda paramparça olacağını bile bile koşa koşa peşinizden gelecektir. Ayaklarının altına kırık camlar döşeseniz de, kanata kanata ayaklarını, ilk günkü heyecanıyla gelecektir hem de...

Belki kadar kesin

İlk ve sonsuz aşkımın yüzüne kapandım ve ağladım.

Pencerenin gri aydınlığında, sessizce karşı karşıya dururlarken, hiçbir öpücüğün, hiçbir sarılışın iki insanı şimdi olduklarından daha fazla yakınlaştıramayacağını düşündü. İki insanın paylaşabilecekleri en mahrem duygu aşk ya da arzu değil, acıydı.

Yorgunum, hiçbir şey bilmiyorum. Tek istediğim yüzümü kucağına koymak, başımın üzerinde dolaşan ellerini hissetmek ve sonsuza dek öyle kalmak.

Ruhun direnişi. Büyük bir acı karşısında gösterdiğin direnç, ağlamanın ötesindeki duygu; ruh sızlaması.

Bir başkasının sana dokunmasına izin verirsen ilk önce sana hesabını sorarım. Çünkü istediğin zaman kimsenin sana dokunmasına izin vermeyecek kadar gözünün karardığını biliyorum. Biri sana dokunduğu zaman bunun senin kendi isteğinle olduğunu biliyorum. Ve ben hiç kimsenin sana dokunmasını istemeni istemiyorum. Hatta emrediyorum, tehdit ediyorum, yalvarıyorum ve gerekirse ayaklarına da kapanırım. Duydun mu beni?

"Ben bir insanın elini tutmadan önce bileğine dokunurum. Kalbe giden damarın izlerine." Sesi ruhuma bir nefes gibi işledi. "Parmaklarımı onun hayatına kenetlemeden önce ruhunu dinlerim." Beni yavaşça bırakıp tuttuğu bileğimi yeniden avcunun içine aldı. Bileğimi hafifçe kaldırıp yutkunmama neden olacak şekilde dudaklarına yaklaştırdı. "Tam burasına, hayat veren damarın üzerine, nabzının attığı yere bastırırım dudaklarımı." Hatırladığım kadar ılık ve ruhuma işleyen dudaklarını hafifçe bileğimin üzerine dokundurdu. Tek bir dokunuş. Birkaç kısa saniye süren tek bir dokunuş.