yeşilinci

Bir karmaşanın içinde kayboluyorum, bulunduğum yerden geçiyorum yeniden. Kaçtıklarım hatırlatıyor kendini; 'sen kim, unutmak kim' der gibi...

Hatıralar hâlâ dün gibi gözümün önünde. Ben kaçtıkça kovalanmışım, fark etmeden takip edilmişim.

karanlık sardı geceyi

güneş yerini aya bıraktı, gitti

ardında kocaman karanlıkla

güneşin batmasıyla daha da yalnızdım

baksaydın gözüme

görürdün anlatamadıklarımı

sessizliğimden kopan çığlığı

gözlerim gözlerinde

beklemişim

bana çıkan yolları

bulmanı

arasıydın, sorduğun cevapları doğru yerde. bakabilseydin gözlerimin içine,

görürdün tüm gerçeği.

sen gerçeklere korkak oldun.

kendin seçtin yanlışlarla oluşan,

kalbime en uzak ,

sana yakın noktayı..

çabasızlığın seni

doğru yollarını temizlemek beni

yordu

sen seçtiğin yanlış yolda

Açmadı kimselere kapının sürgünlerini

Kapalı bir hücrede camdan bakıyor gözleri

Yalnızca ay ışığı var

Rengarenk çiçekler soluyor

kelebekler ölüyor

Güneş doğmak için sırasını bekliyor

Lakin ayın ömrü uzun

Artık güneş ışığını alıyor aydan

ben omzumdaki yükleri taşıyamıyorum artık

Yağan yağmur altında banktayım

Rüzgar savurdukça ben dağılıyorum

Tükenmiş yapraklar dökülüyor usulca

Her yaprak,kalbimden bir parça koparıyor

Üzerime çöken sessizlik boş sokakta yankılanıyor

İçimde susturduğum ne varsa,

geceyle birlikte bağırıyor artık.

Sözlerim değil,

sessizliğim deliyor duvarları.

Her şey normalken bile

ben fazlaydım herkese.

Bir gözyaşı gibi saklandım

Artık bir sigaram kaldı dudaklarımda, adının yarattığı boşluğun yerini aldı. Gözlerimde kalan ışıltı da kahvenin dumanına karışan sigaranın dumanıyla karardı. Kahvenin acı tadı içime yayıldı, zehir gibi usul usul işledi damarlarıma, ardından kalan yalanların gerçekleriyle harmanlanıp sokuldu koynuma. En acısı da yalanlarına sağır, güzel anılarımıza açtım.

Söylenmeyen kelimeler gibi yığıldı içime her şey,

Ne ağlayabildim ne anlatabildim.

Umutlarımı tek tek gömdüm gecelere,

Bir ışık aramadım artık karanlıkta,

Çünkü öğrendim…

Her ışığın bir gölgesi vardı ardında.

Yoruldum demedim, ama sustum.

İçimde büyüyen sessizlik, gecelerin diliydi.

Yalnızlık mı?

Hayır.

Bu, yalnız kalmaktan öte bir şeydi:

Aynı ay ışığında birbirini bulamayan iki insan gibi

Kalabalıklarda kendimi,

Kendimle kalınca herkesi kaybettim.

Ve şimdi,

Ne beklemek kaldı içimde,

Ne de dönmek bir yere.

Sadece…

Sadece bir adım ileri atacak kadar

Gülüşler içinde kaybolduğum çok oldu,

Ama en çok sustuğumda anladım kendimi.

Yanımdaymış gibi duran herkes

Benden bir parça alıp gittiler gizlice.

Ben eksilerek öğrendim büyümeyi,

Sustuğum her kelimeyle boğuldum.

Yalnızlık…

Karanlık bir odada yankılanan kendi sesim gibi.

Bazen fısıltı, bazen çığlık…

Ama hep bana ait.

Herkes geçip giderken yanımdan,

Ben duvarlarla göz göze geldim.

Sadece gözyaşlarım kaldı bana sadık,

Bir de yazdığım şiirler… onlar hiç terk etmedi beni.

Alıştım belki,

Ama kabullenmedim.

Çünkü yalnızlık ne kadar tanıdık olsa da,

Onu ilk gördüğümde bir yaz sabahıydı

şimdi ise ağaçlar, yapraklara hasret

gidilen yollarda hep bir engel

seni yokluğun beri yüzüm gülmedi

sen zannedersin ki biter bu sevdam

seni gördüğüm ilk gün hatırımda hala

o sabah daha güzeldi güneşin ışıltısı,

yemyeşil ağaçlarda kuşlar ve rüzgarın uğultusu

aklımdan çıkmaz senli günlerim

hala dün gibi, düşlerim.

sesizliğin ardından gelen fırtınaydı gözlerin

bir rüzgar gibi esip geçişini izledim

senden kalmadı hiç bir iz