her gün kendini yine sevdirir sonra beni yine öldürürdün. bana kalpsiz diyorlar, seni hiç tanımadılar.

“bu saatten sonra sana, olmadığın bir fotoğrafta, kaybettiğin her şeyi görmek yakışır.”

Gece yaktığın sigaranın dumanı ciğerlerini dağlıyor, izmarit yerine sen düşüyorsun. Parça parça düşüyorsun ha. Hepten kopsa da ipim diyorsun, hiç kopar mı, kopmuyor. Gıkını çıkaramıyorsun. Gıkını çıkaramamanın can alabileceğini tam o an öğreniyorsun ama elinden bir şey gelmiyor. Sen bir ölüsün. Hadi lan oradan, öldüğünü anlar mı insan diye başlayan tüm cümlelerini yutuyorsun. Kusmak istiyorsun. Geçmişini, geleceğini, bugününü kusmak istiyorsun. Kendini kusmak istiyorsun, kendini. Yapamıyorsun. Gıkını çıkaramıyorsun. Bu sustuklarının sana urgan ipinin düğümleri olarak geri döneceğini biliyorsun. Bilmekten öteye gidemiyorsun. Yaş yirmi üç diyorsun, yirmi üç kere geçmişine tükürüyorsun. Gıkını çıkaramadıklarının acısını kendinden çıkarıyorsun. Yirmi üç kere bozuyorsun ağzını, küfürler ediyorsun. Ettiğin küfrün günahına değmiyor hiçbir şey, biliyorsun. Ama bilmekten öteye hiç gidemiyorsun.

ne kağıt kalemsiz olmayı bilir ne de ben sensiz kalmayı