Yaralı ellerimden tutup çocukluğuma götüren bir ezgi var sahnede, perdenin konusu hayatım. Oyuncunun elindeyse bir kalem var, çiziyor lakin ters giden bir şey var, ilahi bir el çizdiği yolları siliyor. Beğenmemiş olmalı halbuki ben iyi de çizerim... Hakikaten böyle mi örülüyordu ipliği hayatımın? Böyleyse işlerin yolunda gitmemesine şaşırmamalı ve bir fırça ile suluboya kapmalı. İzlemeye devam ettim, kız sıkılıyordu hatta ara ara pınarları o sakin gülüşüne meydan okuyordu. Karaladı. Ya kağıdı mahvederse? Gözlerim oyuncunun solunu bulduğundaysa binlerce kalem gördüm. Belki de telaşlanmama gerek yoktur ve kağıdı darbelerine yeterince dayanıklıdır. 

Bu ay rüya ayı.