Behnan Tuğrab

"Zaman içre bir yolcu misali insan. Kalbine sorsan acziyetinin farkına varamamış, benliğine sorsan yetmez bir zaman içinde yolcu. Neyi kaybetmiş ki onun peşine koşar durur mekan mekan insan? İşte boğazımıza düğümlenen gerisi gelmeyen bir soru daha. Daha ne kadar birikecek bu sorular? Ne kadar kaçabilecek kendisinden? Ne kadar görmezden gelebileceğiz? Sorular... Sorular...

Aslında insana pek acelecidir demişti Rabbimiz. İnsan demek ki acele ederek pek geç kalmış oluyor bir çok şeye. İşte insanın bu dünyada ki yolculuğundan maksat sadece bulmak değilmiş. Belki de yolculuktur onun sırlarını ortaya çıkaracak. Fakat pek aceleceyiz. Yol gözümüzde yok gibi davranıyoruz. Bu sefer de hedeflerimiz yerinden sapıyor uhrevi noktayı düşünümez oluyor insan. Geç kalmalar onu daha da acele ettiriyor. Ve insan mekana, zamana, kulluğa ve en çok da kendisine geç kalıyor. Kendisini bulamamış insan neyler malı, mülkü, kainatı...

Ve Rabbimiz o yüzden ilk ayetlerden insanın kendi içre yolculuğuna dikkat çekerek şöyle başlıyor:

"Yaratan Rabbinin adıyla oku!

O, insanı alaktan yarattı.

"... İnsanlar öldürüldü sürekli bu çağda..."

"... İnsanlar öldürüldü sürekli bu çağda..."