Befreakingawesome

She’s got autism and I got sensory processing sensitivity and I must say, it works like a charm

Het is nu zo’n anderhalf jaar geleden, en ik heb in die één en een half jaar altijd gedacht dat ik niet meer verliefd kon worden. Dat ik niemand meer kon vinden waar ik me thuis bij voelde, waar ik me veilig bij voelde en waar ik mijn hersenspinsels mee kon delen. Maar het kon. Het kán. Want zij is er. Ze kan haar niet vervangen, en dat hoeft ook niet, maar ze geeft me hoop. Ze geeft me kriebels, en zin in het leven.

Het is altijd druk in mijn hoofd. Altijd. Alsof er een film versneld wordt afgespeeld. En als het écht druk is, kan ik eigenlijk niks meer doen om het rustig te krijgen. En ik zeg ‘eigenlijk’ met een reden. Want vandaag was er een moment waarop het stil was. En vorige week ook. Zij zit dan naast me. Ze heeft haar vingers verstrengeld in die van mij, en streelt met haar andere hand langzaam mijn arm. We kijken beide naar buiten, en af en toe stiekem naar elkaar. En het is stil. Stil in de kamer en stil in mijn hoofd.