Sıkılırsan güneşten gece oluruz erkenden..

neyi savunursan savun, anlatmaya çalıştığın şeyin tam tersini anlayacak insanlar mutlaka çıkacaktır

Sonra dayanamıyorsun. Her şeyi içine atmaktan yavaş yavaş tükendiğini hissediyorsun. Seni çok iyi anlıyorum diyen herkesin,seni anlamadığını görüyorsun. En yakınından uzaklaşıyorsun. Yapabildiğin en iyi şeyin,yazmak olduğunu görüyorsun. Yazıyorsun. Herkesten saklasan da,gizlesende tükeniyorsun. Hani o dışarıya verdiğin mutluyum imaji var ya,içini yiyip bitiriyor. Biri gelse ve gerçekten de tam anlamıyla yanında olsa,düzeleceksin gibi geliyor. Ama o kadar çok yenilgiye uğradın ki,sevmede,değer vermede,bir yanın hep kimseye güvenme diyor. O yanına yenilmeye başladığın zaman,asıl acıları tatmaya da başlıyorsun. İşte o anlar kalbinin,aklını yendiğin anlar oluyor. Ve benim kalbim aklımı hep yeniyor. Değer vermekte bir sorun yokta,aynı önemi,ilgiyi,sevgiyi,değeri göremeyince başlıyor asıl sorun. Asıl sorunlar,asıl canını yakanlar oluyor. Birde yitirdiklerin var,dönülmez yolda bıraktıkların,geri dönmeyeceğini ezberlediklerin. Hani her şeyde derler ya” hayat devam ediyor” aynen öyle. Ne giden geri geliyor,ne kalanlar değerini biliyor,ne yerin,nede kıymetin değişiyor.Sen sadece günden güne eriyorsun,tükeniyorsun,hissizleşiyorsun. Ama gerçekten de bir aklım bu savaştan üstün çıkarsa,o zaman tam anlamıyla sevdiğim insanlar,tam anlamıyla soğukluğu tadacaklar.

“Bak bunu sakın unutma; her gözünü kapayan uyumaz, her veda eden de gitmiş sayılmaz.”

bir kadını öpecekseniz avuç içinden öpün,daha naif.

kendime bile zor tahammül ettiğim şu günlerde insanlardan tek beklentim, benimle herhangi bir sekilde iletişime geçmemeleri ve beni sabrımla sınamamaları. bu kadar.

Gerçekten sevdiğim çok az insan var. saygı duyduğum daha az insan var. Dünyayı ve insanları tanıdıkça hoşnutsuzluğum daha da artıyor. Her geçen gün insan karakterinin tutarsızlığına; akıllı ve duygulu görünenlere bile güvenilmeyeceğine olan inancım artıyor.

bazı kararlar alırken zor gelir ama aldıktan sonra “oh be” dedirtir. o zaman zordu ama kendimi düşünerek aldığım tüm kararları iyi ki almışım.

Ezel'deki şu repliğin üzerine tanımıyorum: “Ömer iyi çocuktu ama fena bir kusuru vardı. İnsanlara fazla güveniyordu. Sırf seviyor diye onları tanıdığını zannediyordu. Eğer geri dönüp söyleyebilsem söylerdim, Ömer derdim, her ihanet sevgiyle başlar.”

Seni sevmenin hiç eskiyeceğini tahmin etmezdim. Şimdi bana mı yazık oldu bize mi yoksa sana mı bilemiyorum.