¿diami

Mieszkam z nią od trzech lat i dopiero teraz zaczynam odczuwać tego skutki. Poznałyśmy się szybko i była z nami jeszcze taka jedna. W pierwszym roku było dobrze, przyjaźniłam się z nimi i dobrze się czułam (zazwyczaj). Po pierwszym roku tamtą jedną wyjebałyśmy, a w sumie to ona. Była pewna akcja, ale nawet przed tym ona wykazywała negatywne uczucia do tamtej. Ja zawsze byłam neutralna, bo jestem typem, który nie ocenia zbyt pochopnie ludzi, a nawet jeśli to ich nie wytykam, a raczej zostawiam. Just let them be, right? Ona trochę podeszła do tego agresywniej. Dlatego w drugim roku zostałyśmy we dwie i tutaj zaczęło się komplikować dla mnie. Tamta była trochę takim zapłonem i jak ja nie mam problemu do ekstrawertyków zazwyczaj, chociaż sama jestem raczej introwertykiem, to ona miała problem i narzekała na tamtą często. W końcu dostała swój upragniony *spokój*, co za tym idzie leżała częściej w łóżku i rzadziej wychodziła. Ja jakby na to nie patrzeć lubię wychodzić i to nawet nie dlatego, że coś robię, tylko aby sobie pochodzić i się wyrwać od monotonii siedzenia w jednym miejscu. Byłam już raz w takim miejscu i prawie doprowadziło mnie to do depresji, więc jestem zdania, że ruch jednak jest pozytywny. Ona z każdym dniem zaczęła wychodzić mniej. Zauważyłam.

W ogóle już wcześniej zauważałam różne rzeczy w niej, które wydawały mi się niepoprawne, ale każdy jest inny, więc nic nie mówiłam. Ale gdy zostałyśmy we dwie to zaczęłam to zauważać mocniej, ponieważ zaczęło się robić stabilniej. To znaczy zostałyśmy we dwie, wcześniejsze relacje się rozjebały i oprócz szkoły nic się nie działo. Zaczęło powstawać koło szkoła‐dom. Ale również dało mi to czas, aby lepiej ją poznać. I z tym zaczęły się ujawniać jej wady oraz poglądy. Często zaczęła wyrażać swoje uczucia, w tym nienawiść do ludzi innego pochodzenia, nienawiść do innych narodowości, zauważyłam u niej poglądy nacjonalistyczne. Nienawiść do jednej z partii politycznych, ogólnie częste rozmowy na temat polityki (wybory prezydenta w owym czasie), mocne skrajności wraz z krytyką, duża emocjonalność. Moje poglądy były i są inne, jednak nigdy ich nie wyrażałam zbyt głośno i to może był również mój błąd. Tutaj właśnie zaczął się mój błąd, bo mogłam być po prostu szczera od początku, a zazwyczaj tylko słuchałam, ewentualnie potakiwałam, ponieważ nie jestem osobą, która ma skrajne opinie i nie wyrażam nienawiści względem innych, nie dlatego, że uważam, że jest to niewłaściwe (chociaż też), ale ogólnie z braku potrzeby do wyrażania takich uczuć. Więc takie rozmowy zazwyczaj nie były szczególnie przyjemne dla mnie i dawałam to znać obojętną postawą.

Znałam trochę jej przeszłości, ale wiadomo, nie znałam szczegółów. Wiedziałam jednak, że zmaga się ze stratą i to podwójną. Pierwsza strata bliskiej osoby, która najprawdopodobniej była zapłonem wielu jej obecnych problemów. Druga strata była wtedy całkiem świeża i nadal nie może się z niej dobrze ocknąć. Chodziło o problemy *miłosne*. W dużym skrócie, czuła się niedowartościowana i nie wiedziała, dlaczego osoba, z którą tak dobrze dogadywała się przez długi czas po prostu ją zostawiła jak gdyby nigdy nic i okazała się niewłaściwa. Często o nim myślała, a swój wewnętrzny smutek przekładała na wysmiewanie go. Tzn. dziewczyna zamiast sobie odpuścić i zapomnieć, oglądała (i nadal) reposty, insta itp. chłopa, wyśmiewając go jednocześnie. Jak dla mnie krzyczy to bólem i tęsknotą. Sama wiem dobrze jak to jest, gdy ktoś kto spędził z tobą dużo czasu cię zostawia, jednak im więcej się zagłębiasz w to uczucie i myślisz o nim, tym gorzej będziesz się czuć.

Był czas, w którym odurzyłam się substancją rekreacyjnie (nie pierwszy raz i nie ostatni), tym razem faza trochę za mocno weszła i ona była świadkiem mojego nietrzeźwego stanu. Również mój błąd, ponieważ mogłam ją powiadomić najpierw o tym, że w ogóle będę cokolwiek brać, a jednak tego nie zrobiłam. Trochę ją tym więc nastraszyłam i mówiła mi po tym, abym nigdy więcej już tak nie robiła. Oczywiście robiłam. Mój błąd znowu polegał na tym, że mogłam jej to powiedzieć w oczy i wytłumaczyć, a nie odstawiać to na dalszy plan i dawać jej myśleć, że na prawdę nie robię już takich rzeczy. Jednak myślę również, że ona powinna też pomyśleć o sobie i w ogóle pogląd jaki ma społeczeństwo na inne substancje niż alkohol jest strasznie wykrzywiony. Otóż ona często mówiła mi jakby to ona się nie najebała, jak by chciała się najebać alko do nieprzytomności itp. i nie mówiła tego wprost, ale przecież oczywistym jest to faktem, że chciałaby takim zabiegiem po prostu uciec od problemów i zapić swoje smutki. Więc dlaczego ona może się napierdalać, a ja już nie mogę się odurzyć? Na to samo wychodzi, a nawet uważam, że moje lepsze.

Co ciekawe jak byłam naćpana to jej powiedziałam, że jest dla mnie strasznie smutną osobą, ale nawet pod wpływem nie mogłam więcej powiedzieć xd nawet naćpana nie umiem mówić o uczuciach. Potem na trzeźwo się mnie pytała jeszcze o to, ale jak na haju nie poszło to na trzeźwo tym bardziej.

W końcu doszło do tego, że siedzi cały czas w pokoju, nie wychodzi chyba, że naprawdę musi. Cały czas mówi o tym samym. Jak nienawidzi kogoś tam, jak nie chce chodzić do szkoły. Cały czas mówi o tym jak bardzo nie chce tu być i chciałaby do domu. Cały czas narzeka. I wiecie może to właśnie moje zadanie aby jej jakoś w tym pomóc, ale sama nie umiem, a przez to, że sama byłam kiedyś w takim stanie i sama z tego wyszłam to myślę, że ona da też radę. Chodzi o to, że zaczęłam się również czuć źle w jej obecności, ponieważ ona swoją negatywną energią zaraża też mnie (i to nie pierdolenie tylko serio tak jest). Jak jesteś z kimś kto tylko narzeka przez cały czas przez długi okres czasu, to nie tylko siada to na bani tej osobie która to mówi (bo może wpaść w depresję), ale również osobie, która to słucha. Również już nie rozmawiamy ze sobą, bo ona zazwyczaj śpi albo nwm. Chciałam z nią porozmawiać, ale nie mogę się zdać na odwagę. Wiem, że dużo to tez moja wina, bo gdybym była szczera od początku początku teraz nie musiałabym trzymać w sobie tych uczuć, które mam do jej ciągłego narzekania, z którym wcześniej jeszcze wytrzymywałam, bo było dobrze, ale już nie jest. Również mogłabym jej jakoś pomóc, ale nie wiem jak. Albo wiem, ale nie umiem tego wdrożyć w życie.