Bazı İnsan

İnsanın bakmaması gereken bir derinlik gibi.

O derinliği gördüğümü ve bana ne olduysa o olduğunu düşünmenizi isterim.

Kahramanlar ve kahrolanlar arasında geçiyorum her şeyin biraz ucuza gittiği bu tüccar dünyadan.

Yâ Rahman içindeyim bu reddettiğim dünyanın! Bunca neşe ve kıyıcı tedirginlik karşısında zavallı hissederim.

Yâ Rahman söylenecek bir şey kalmadı, diyemiyorum.

Senin sırrının sana bile diyemiyorum.

Ne yapalım, insanım. Bırakmıyor peşimi küçük iğrenç numaralar. Henüz söylenmemiş binlerce yalan ve kısmen söylenmiş bazı gerçeklerle parçalanıyor dilimdekiler. İyi şairler, iyi vatanlar, iyi düzenler arasından kimseye iz bırakmamış sıradan bir gün gibi geçiyorum.

Yâ Rahman! Her şey için yaşamaktan ve hiçbir şey için ölmekten Sana sığınıyorum!

bu sahne

bu mahalle

kim bilir

belki sırf bu yüzden

aslında inançlı biriyimdir

bilirsin inanırım senin kurduğun ve benim kahrolduğum bu oyuna

bu kadar üzgünlüğün bir sebebi olmalı değil mi

somut ve yüze çarpan yüzde ve kalpte iz bırakan bir sebep

unutursan beni hatırlatacak kimse çıkmaz mesela

canımı yakıyor geçmekte oluşumuz veya

ya sebep yoksa ya hiçbir şeyin sebebi değilsem

Sana vurmak isterken, sana çarptılar.

Sende tökezlediler.

Sana takıldılar.

Seni yaralayacakken sende kanadılar.

Her gök patlayacağı günü elbet bilir.

Senin göğünde bir sofra kurdurdular.

Seni bırakıp gitmenin ihtimali ölmenin yarısına denk geliyor, hiçbir matematikçinin izah edemeyeceği bir gerçek bu. Anlatsam anlamayacağına inancım var.

Korkma sevgilim, sırra kadem basmayı göze alacak kadar yürekli değilim. 

Gidenlerin imreneceği bir bekleyiş ortasındayım.

Beklemek hiçbir zaman durmak değildir.

kimseye iyilik vaat etmeyen bir haber gibi gelip

aslında vasat hikayeler bırakan bir kırandır dönüşüm.