Barış Aydemir

Kimsenin birbirine acımadığı, birinin ötekine yardım etmeyi aklından dahi geçirmediği soğuk ve umutsuz bir dünyada yaşıyoruz. Yalnızlıktan korktuğumuz ama sürekli yalnız kalmaya çalıştığımız, yalnızlığımızın yetmediği ve bitmediği bir çağdayız..

Uzun uzun dertleşmek isteyenleri iletiye bekliyorum. Aklınıza takılan sorular falan varsa anonim de olabilirsiniz. Hatta şey, herkes bu postu gördüğü bloğa bir soru sorsun. Malum vakit yaz, renklensin bloglar.

Birinin yalan söylediğini hissetmek kadar hiç bir şey tiksindirmedi beni bu hayatta.

eskiden hayatıma aldığım her insana bi anlam yüklerdim, ama insanlardan bi şeyler beklemeyi bırakalı uzun zaman oldu şimdi eski bi kâğıt parçası gibi buluşturup atıyorum hepsini. zihnim kirli bi su gibi bulanık, içinde olanları seçemiyorum

Nasıl istersen öyle olsun dedim ama ben vicdanın var sanıyordum.

Senin dünyaya bakan pencerelerin kirliyse benim çiçeklerim sana çamur görünür.

Sen sevginin bile kurtaramayacağı kadar kötü bir insanmışsın.Ben bunu fark etmemek için çok uğraşmıştım.

Yaş ilerledikçe kimseyle uğraşasın gelmiyor kendini yetiştirememiş insanlardan uzaklaşıyosun,seni hasta edecek insanları iyileştirmeyi bırakıyorsun

İnsanlar kişilikleri kadar güzel veya çirkin gözüksünler isterdim.

iki taraftan biri ölmediği sürece asla affedilmeyecek olan şeyler var.

İnsanın en büyük hatası sevmek değil, sevmeye layık olmayan birinden sevilmeyi beklemektir.

Kapanan bütün kapılara teşekkür ederim şu açılanın güzelliğine bak.