ınstagram; hfulyacetinkaya

bizim çocuklar hep sessiz ölür. ne insanlık ayağa kalkar, ne de hak hukuk.*

Küçük bir çocukken, odamın penceresinden gökyüzünü seyre dalar, yıldızların ışığında Rabbimle konuşurdum.. Bütün günün iç döküşü olurdu bu; neşem, kederim, kırılganlığım, insanları şikayetim.. o zamanki çocuk yüreğimle, kocaman en güçlü olan Allah'ı en çok gökyüzüne yakıştırırdım, sanırım bundandı gökyüzüne sevdam.. odamdaki pencere benim yaradana açılan kapımdı bazen, bazen de avuç içlerim… şimdi yine pencereden bakarken aynı kırılgan çocuğum ben…

kitabını okuyun mutlaka çok güzel

selamunaleyküm hayırlı haftalar düşmanlarınızın anasını ağlatmak için sağlam bir kahvaltı yapmayı unutmayın

bugün allah rızası için kimseyi öldürmeyeceğim

benden sonra tekrar et: herkesi aynı anda mutlu edemem ve kendim için yaşıyorum

illa ki bir şeyler düzelecek, sen bozulmamaya bak.