bu yeryüzünün tüm arka bahçelerinden kurtarıyorsun beni

Sana olan güvenimi sokak sokak aradım yine de bulamadım.

artık hiç yıkılmayacakmış gibi inşaa ediyorum duvarlarımı

‪+ düzeltemezsek birlikte dağılırdık. bak ben seninle parçalanmaya bile vardım. ‬

Yürüdüğün yolları ezbere biliyorum.

‘bir kavuşmak kırk hasreti alnından vurur.’

Bağrımı sana açtım, evin bil.

sizin bahçeniz bana kesinlikle orman olamaz, orman sandığınız bahçenizi alevlere boğar ve ardından sigaramı yakarım.

şimdiyse bir yokuşun en başına oturmuşum, anlamlandı yok oluşum.

dün gece sana çok ihtiyacım vardı o zaman gelmediysen bir daha hiç gelme

affedebildim. istemeden kırdığınızı söylerken bile devam ettiğiniz darbelerinizi affettim. eliniz değse düzeltebileceğiniz şeyleri bir tekmeyle mahvetişinizi kendime kabul ettirebildim.

“annen bile uyuyordu, senin her sancına ben kıvranmadım mı?”

geri dönemediğin o sikik gün bile parçalanmış ciğerine bir neden

zihnimin içinde bir kaos var ama ben susmuş duvarları izliyorum.

“Benden öğrenecek çok şeyin var sen hakkında.”

O kötü insanlardan öğrendiğim iyi şarkılar kaldı geriye.