Balkan Backpackers

Hahaha, nee dit was niet hoe ik het me voor ogen had gehad nee. Als het goed is functioneert mijn oog over een tijdje weer voor 100%

Ik weet dat we al geblogt hebben over Sarajevo, (voornamelijk de treinrit er naar toe) maar nu we bijna op de trein stappen richting Mostar vond ik het toch tijd voor een nieuwe blog. Ik liep om drie uur s'nachts door een voor mij vreemd gebouw, het was donker, niet alleen buiten maar ook binnen. Met uitzondering van enkele lampen in de lange lege gangen was er geen licht. Ik was niet alleen, maar zo voelde het wel, Sanne en Melissa waren in het hostel, slapende waarschijnlijk. Mijn ogen waren vochtig, ook al was de lucht heel erg droog. Ik liep door, op de vloer een rode regelmatig onderbroken streep. Er stond оци naast de streep, een overblijfsel van Tito's communistisch joegoslavie. Ik vroeg aan mijn metgezel wat het betekende, 'it means oci,' zei hij met lange tussenpozen tussen zijn woorden. 'Oci?' 'yes you know' Hij wees met zijn vinger naar zijn oog. Ik volgde hem dieper het gebouw in, geen andere ziel kwamen we tegen, totdat we op het gegeven moment iets hoorden in een kamertje dat uitmonde op de gang. We liepen er op af. Een vrouw van in de 40 begroette ons, er werd gepraat in het bosnisch, de toon van het het gesprek sloeg om van een vriendelijke begroeting naar een vlug serieus gesprek. Er werden blikken naar mij geworpen, het voelde lichtelijk ongemakkelijk. De vrouw gebaarde naar een stoel, vervolgens naar mij en toen weer naar de stoel. Ik nam plaats op de oncomfortabele kruk, want een stoel kon ik eigenlijk het niet noemen. Voor me stond een apparaat, waarschijnlijk was ook dit afkomstig uit de jaren voor de oorlog. Het bestond uit twee armen die een mechanisme bij elkaar hielden. Ik zag een spiegel, een lamp, een soort microscoop, bedacht ik me. Het was een vreemd apparaat en hij was op mijn ogen gericht. Er kwam iemand binnen, ze begon in het bosnisch tegen mij te praten. (mijn bosnisch komt niet veel verder dan dobar dan, konobar, en vino) ze kreeg mijn incompetentie in haar taal door en ging verder in gebroken engels. 'vhat happened?' Ik deed mijn verhaal, de trein, de tunnel, mijn oog, en de pijn. 'ok, let me chev a look.' Ze nam plaats achter het mechanisme, er ging een lampje aan en een aantal radertjes bewogen. Ik moest mijn kin op een komvormig stuk ijzer leggen en mijn voorhoofd tegen een plank aanduwen. De lamp werd op mijn oog gericht. Ik voelde mijm pupil vernauwen en mijn oog dichtrekken. Het vrouwtje van in de veertig hield mijn oogleden open. Een ogenblik later was het probleem al bekend. 'metallia, u chev metallia in your eye' Metallia,.. Metaal dus. Ik had metaal in mijn oog. 'its ok, ve can remove. U chev to keep your eye the same, dont move.' zei ze terwijl mijn gids en ik blikken wisselden van ongerustheid. Hij gaf me een schouderklop. De assistent trok mijn kin omhoog en mijn ogen open. Druppels gele en doorzichtige vloeistof ploften neer. Mijn oog brande en ik moest mijn kin weer op het stuk metaal leggen. Ondertussen waren er handschoenen aangetrokken en een scalpel en pincet klaargelegd. 'open your eyes and DONT move.' Het was een vreemd gevoel, in je oog worden gepord en gesneden. Geen aanrader. Ik verliet als een piraat met maandverband op zijn oog het ziekenhuis. Met een vervolgafspraak voor de volgende ochtend in mijn broekzak. De totale kosten van mijn drie ziekenhuisbezoeken en medicijnen kwamen neer op 80 bosnische mark, ongeveer veertig euro.

De man was echt super aardig en lang mee gepraat. Zulke figuren zijn juist enorm begaan met de mensen zelf maar hebben het tegen de overheid. Hij vroeg of we ooit rugklachten hadden en toen kraakte hij onze ruggen, heel apart. Carlo is al klaar in het ziekenhuis en oog doet t dus weer. Natuurlijk zijn we voorzichtig :) liefs, Sanne

Gister ochtend om 9:18 was het tijd om de trein naar onze volgende bestemming te nemen, Sarajevo. Een rit van gemiddeld 9 uur maar ja, Balkan treinen kijken niet zo nauw en het kwam al gauw neer op bijna 11 uur. De coupes in de treinen hier zijn vergelijkbaar met die van de Harry Potter trein, kamertjes met zes zitplaatsen en ramen die wagenwijd open konden. Een balkan treinrit is alles behalve normaal. Je komt de raarste figuren tegen en hoort de meest bizarre verhalen terwijl het trein personeel in op de trap van de openstaande treindeur een sigaret zit te roken terwijl wel met behoorlijke snelheid door bergen en tunnels razen. Ons eerste coupe gezelschap bestond uit een dikke vrouw die geen woord Engels sprak en maar in het kroaats tegen ons bleef ratelen. Een klein aantal stations later werd dit aangevuld met een man van midden vijftig die met zijn open staande blouse naar binnen kwam wandelen. Hij sprak behoorlijk goed Engels en vertelde dan ook de meest vreemde verhalen. Hier konden we uiteindelijk uit opmaken dat meneer bij de maffia zit of zat, wellicht zat gezien zijn leeftijd. Dit vertelde Carlo me dan ook pas nadat hij was uitgestapt en onze ruggen had gekraakt om ons niet bezorgd te maken. In de coupe langs ons zat een oude man uit Wales met een oog en geen enkele tand in zijn mond. Hij was dan ook erg moeilijk te verstaan maar wel ontzettend vriendelijk. Toen we eindelijk om half acht aankwamen in Sarajevo wou hij ons op een biertje trakteren wat uiteindelijk een glas limonade is geworden. Bij aankomst op dit station is het wel even schrikken en wennen. Er komt meteen een klein jongetje van hooguit een jaar of vijf naar ons toe op een schoen en een veel te grote roller skate. Hij zegt niks, maar aan zijn opgeheven handje is te zien dat hij geld wil. Nu weten we dat dit geld vaak bij grote organisaties of de maffia terecht komt hebben we ons best gedaan hem te negeren en uiteindelijk rolde hij weg. Daarnaast is het contrast in architectuur ook enorm. Het station van nota bene een hoofdstad ziet er uit alsof het al jaren niet meer in gebruik is en alle omringende gebouwen zitten vol met kogelgaten. Als je een klein stukje verder loopt kom je opeens bij enorm moderne en futuristische winkelcentra waar het krioelt van de mensen. Uiteindelijk zijn we maar op zoek gegaan naar een slaapplek en gezien het openbaar vervoer hier waardeloos is hebben we even WiFi opgezocht en uiteindelijk een heel fijn appartement uitgekozen midden in het centrum. Tot onze schok was het enorm luxe, met een groot ligbad en al, en dat voor twaalf euro de nacht. Hoewel zo'n appartement heel fijn is, is slaap nog fijner, hoewel we dat afgelopen nacht niet veel hebben gehad. In een van de trein tunnels heeft Carlo een aantal metaal splinters in zijn oog opgelopen en is hier dan ook om een uur of een snachts nog mee naar het ziekenhuis gegaan hoewel ze er niet meteen alles uit kregen. Hiervoor is hij nu terug en ondertussen gaan Melissa en ik even alleen op sjouw. Liefs, Sanne

Net in Sarajevo aangekomen en het is heel bizar, veel modern maar ook kapot geschoten oude krotten. Eerste indruk, maar dit zal morgen nog wel uitbreiden of veranderen

Knieën gaan wel, veel pauzeren. Mijn voeten daarin tegen zijn enorm fan geworden van volledig verkrampen tot ze zo hard zijn als steen. Loopt niet fijn.

Dag pap, nieuwe update is geplaatst en zal er wellicht morgen nog een komen. De afgelopen treinrit van tien uur heeft in ieder geval weer voor mooie verhalen gezorgd.

Het is zeg maar ruim veertig graden ja, maar het is te doen, veel drinken en schaduw opzoeken. En in de trein de ramen wagenwijd open gooien en genieten van de wind

A. Zo duur is het niet, als je enigszins algemene kennis hebt over de balkan zou je dat weten. B. Door een jaar lang te sparen en te werken. C. Sukkel.

Het is alweer enkele dagen geleden sinds onze laatste blog post, en we hebben weer veel moois gezien. Vanaf Wenen hebben we de nachttrein genomen richting Ljubljana, een rit van 9 uur waarbij we om 4 uur over moesten stappen. Om het nog beter te maken kregen we ook eens bezoek van drie finse heavy metal vikings. We hebben geen oog dicht gedaan. De eerste trein had een halfuur vertraging waardoor we de overstap bijna miste. Gelukkig had de overstap trein ook veel vertraging. Een mooie introductie aan de balkan. Eenmaal aangekomen in Ljubljana hadden we al meteen een heel ander gevoel dan we hadden in het gepolijste Wenen, Ljubljana was rauw en ongepolijst. Er waren nog een aantal sporen van het na-oorlogse communisme en het voormalig joegoslavie. Vanaf het treinstation naar het centrum loop je ook door straten volledig besmeurd met graffiti. Een aparte ervaring. Maar als je eenmaal door die straten heen bent wordt je verbluft door de schoonheid van het oude centrum. Wat een praal, en niks van dat massale wat we in Wenen gezien hadden. Het voelde eerder als een stadje dan als de hoofdstad van een land. Om deze reden zijn we dan ook niet erg lang in Ljubljana, dezelfde middag hebben we nog de trein naar Zagreb gepakt waar we rond etenstijd aankwamen. Als je Ljubljana al rauw noemt, dan heb je Zagreb nog niet gezien. Iets massaler dan Ljublajana, maar nog steeds weinig gepolijst. Bij aankomst in het treinstation zie je een standbeeld van een voormalige generaal, maar anders dan de regelmaat is, is deze helemaal besmeurd met de welbekende tags. Zagreb is wel een leuke gezellige stad , lezend over zagreb merk je heel veel negatiefs. Dat is echter niet hoe ik het ervaren heb. In Zagreb hebben we ook het Museum of broken relationships bezocht. Een museum vol met persoonljke verhalen ovrr verloren relaties met daarbijbehorende artifacten. Wat een ontzettend mooi museum was dat. Vol intrige heb ik elk verhaal gelezen. Van sommige heb ik gelachen en van anderen kreeg ik kippenvel. Mijn gemoederen gingen van licht naar donker bij elk mooi of slecht verhaal dat ik las, en ik ging met een vreemd gevoel het museum uit. Nu staan we op het punt om de trein naar Sarajevo op te stappen. Epicenter van de Joegoslavische oorlog. Ik ben heel erg benieuwd.. Dovidenja Carlo

Ja inderdaad... Zou nu ongeveer zoals vandaag worden maar wat minder heet. Komen lekker vroeg aan, om zes uur sochtens...

Dag mam, inderdaad wat drukker vandaag een stuk rustiger aan gedaan. Trein was op zich prima, maar kon beter ja. Over een uurtje richting Ljubljana dus benieuwd naar die trein

Dag pap. Vandaag tweede en laatste dagje Wenen erop zitten, a 40 graden, dus zeg dat wel. Vanavond richting Ljubljana waar het iets koeler schijnt te zijn.

De eerste nacht in de trein naar de eerste bestemming, Wenen. Een nacht van weinig slaap, onder andere door het alarm van een motor op de auto slaap trein aan het einde van onze trein dat iedere twee minuten af ging en de oncomfortabel stoelen, waarvan we vlak voor aankomst ontdekten dat je deze plat kon schuiven zodat de hele coupe in onze 'Harry Potter trein' in een groot bed veranderde. Eenmaal aangekomen in de stad direct een camping opgezocht en de te t geïnstalleerd. Hierna meteen de stad in gegaan en boodschappen gedaan voor de rest van de dag. Deze dag hebben we de meeste trekpleisters bezocht zoals de vele paleizen, maar ook het prater pretpark en het globe museum. Avondeten hebben we genuttigd op een Turkse markt buiten de stad, waar we een geweldig gezellige en grappige man troffen waarvan we een broodje kebab kochten en lang hebben zitten praten. Aan het einde van de dag gaf mijn lichaam het toch echt op. Mijn voeten waren volledig opgezwollen en kon dus niet meer lopen, dus hebben ze me maar terug naar de camping gerold in een winkelwagentje, waarna ik als een blok in slaap ben gevallen. Liefs, Sanne

Morgen avond is het dan zo ver, het vertrek voor onze reis die ons een maand lang langs de Balkan landen zal voeren. Stiekem heb ik er helemaal geen zin in, maar dat komt wel. s’Ochtends nog “even” op en neer naar Amsterdam voor een stage gesprek, avond eten en dan rond half 7 nemen we de eerste trein naar Roermond om hier vervolgens de bus naar Dusseldorf te nemen en van daaruit de nachttrein naar onze eerste stop, Wenen, een reis van ongeveer 12 uur. De tas is ingepakt, vandaag nog de laatste spulletjes inslaan en dan nog een nachtje in mijn fijne eigen bedje.