Snow Flower

Türkiye'nin Orta Doğu ülkesi olarak tanınması hoşunuza mı gidiyor?

İnsanları canilere karşı korumak için neden illa milletvekili yakını olmasını bekliyorsunuz?

Suriyeli'nin biri tokat yiyince ayağa kaldırdığınız yargı, 23 defa suç duyurusunda bulunan kadını neden umursamıyor?

Cumhurbaşkanına hakaret edenleri şafak operasyonuyla evinden paketlerken, sevgilisini boğarak öldürenleri, eşini satırla katledenleri, yakalatmak için onlarca kez fırsatınız varken neden mevlam kayıra sokağa salıveriyorsunuz?

Ceza indirimi, af, kader mahkumluğu gibi osuruktan kavramları tartışırken, neden mağdurları iplemiyorsunuz?

IMPORTANT WRITING REMINDER #1:

Always save your documents, because before you know it, something will happen and you might lose everything you wrote.

IMPORTANT WRITING REMINDER #2:

You won't remember that story idea tomorrow. Write it down.

IMPORTANT WRITING REMINDER #3:

It's very likely that the ''placeholder'' name you give your characters won't be ''just another placeholder'' name. You will grow attached.

IMPORTANT WRITING REMINDER #4:

Benim kahramanlarım, hayallerini hiçbir şeye satmayan kişilerdir.

Arif: Sevişirdik.

Müzeyyen: Başka?

Arif: Sabahları beraber uyanırdık. Ben senden önce kalkardım. Senin uyuyuşunu izlerdim, sonra sen uyanırdın. Bana gülümserdin.

Müzeyyen: Sonra?

Arif: Sonra, sabahları çayı tek şekerli içtiğini, günün diğer saatlerinde şekersiz içtiğini biliyor olurdum, o ilk şekeri ben atardım çayına, zarifçe eritişini izlerdim.

Müzeyyen: Sonra?

Arif: Sonra, en çok boynundan öpülmeyi sevdiğini biliyor olurdum.

Müzeyyen: Güzelmiş.

Arif: Sonra dışarı çıkardık. Dışarda yağmur yağıyor olurdu. Biz şemsiyeyi almazdık. Sırılsıklam olurduk. Sonra sen bana sokulurdun ama saçağın altına hiç girmezdik. Sonra sen üşütürdün. Ayakların buz gibi olurdu. Ben sana en sevdiğin o mavi çoraplarını getirirdim. Sonra bayramları babaannenin mezarını ziyaret etmeye giderdik.

Müzeyyen: Gider miydik gerçekten?

Arif: Hıhı. Giderdik. Hayatta en sevdiğin kadın için ağlayışını izlerdim senin. Hiçbir şey yapmazdım, gözyaşlarını silmezdim, seni teselli etmezdim. Orada öylece ağlayışını izlerdim senin. Başka insanların mezarlarının arasında dolaşarak, hayatın ne kadar şahane bir şey olduğunu düşünürdüm. Sonra… Sonra hiçbir şey yapmazdık. Öylece otururduk. Çok bilinmeyenli bu sorunun yanıtını arardık. Hayat bizi yalancı çıkarana dek, bulduğumuz cevapları doğru sanırdık.