Bade Altınışık

O gece.. O şehirde.. O adam..

Kactigin tek gercek hislerin olunca kendini bir okyanusun ortasında bulursun. Etrafın o kadar dolu iken sen ortasında olduğun denize sadece bir damla gibi bakarsin. Bakarsin da.. O deniz seni en büyük firtinasi ile kiyiya sürüklediginde, ne okyanusun ortasında olduguna deger verirsin ne de islandigina. Önemli olanın derinlerde oldugunu fark eder misin peki? Ya da derinliklerin kactigin hislerin oldugunu gorur musun? Soylesene, kac kez bilmedigin bir kiyiya vurdun kac kez bilmedigin bir limana savruldun? Ve şimdi.. Şimdi belki görürsün, her fırtına senin bir serzenisin her liman senin bir korkun. He vurdugun kıyı, her savruldugun liman, senin kendi derinligin. Sonunda, en sonunda okyanus ne kadar hircin olursa olsun, dalgalar sadece seni kendi özüne geri götürür. Ve belki de bilmedigin kiyilar sana ait olmayan dalgalar senden birer iz tasiyordur. Ve o izi buldugun an, orada en güvende oldugun yeri bulursun: kendi derinliğini.

merhaba neden burdan yazıyorum bilmiyorum belki de olumsuz bir cevap alırım korkusundan her neyse ben seni tanımıyorum sende beni ama yazdıklarını okurken sanki günlüğümü okuyor gibi oluyorum bir arkadaş istersen seve seve burdayım çünkü senin ihtiyacın var mı bilmiyorum ama benim bi arkadaşa ihtiyacım var ay bu arada erkek falan değilim no pipi yanlis anlasilmasin

Eğer beni gerçekten tanımış olsaydın,

Kaybettiklerinin ardından bakarsın,

Dalgalarının kıyıma çarpması dileğiyle,