Maria Josephina's Restjes

Het is niet voor altijd of even simpel want we gaan dood (ooit) maar tot de langste rimpel zal ik en moet ik tot in het diepste houden van alles en wil ik ringen, liefst twee gouden

There’s this beast inside all of us. A reckless creature eating and refeeding our hearts with a glazing fuel we call love. Sometimes it hides in the depths of our ignorance and then it only comes out at night, when we carelessly overthink our sorrows. It could pass like a breath, fleeing fast, painfully stomping it’s way through the darkest red. But most of the time it stays for a while, builds a home out of our vessels and veins, connecting scars as a roof. We could try to kill the imprudent individual and while some of us may even attempt to do so others will remain calm and accept the slaughtering of their hearts. It’s the acceptance that tires the most.

Sometimes we make indelible mistakes. In our minds we draw unerasable lines and as we move on, further away from those marks, somehow it always hits us. We always regret. And the point is: at that one single moment everything turns around. You try to run back to the place you come from but when you finally get there, it’s already too late. Right at that very same border the person or people we left already moved on. They say that everybody leaves and it’s true. But in this case it’s not right to cry over it, because you are the one that left first. And there’s a much bigger problem related to the previous one, because whilst drawing that line, that mark, that border, we forget that we’re not only drawing it for the others, but we’re also drawing it for ourselves. In this state of uneasiness and grief we become weak creatures. We could try to cross but there will always be this red traffic light staring and piercingly yelling to let go. We are the fearless who became the fearful. 

(Op haar neus telt hij elk sproetje dat de zon haar heeft gebracht en de rimpels op haar snoetje, hij ziet het wel, ze lacht.) 's Winters zijn haar ogen steeds de lichtjes in zijn nacht ookal heeft hij vaak gelogen zijn huid blijft even zacht. Maar tienduizend astrologen geven de sterren zo haar naam en hij blijft onbewogen, hij staat daar maar te staan. Want iemand anders, ongelogen, zag de sterren en de maan, heeft wél twintig regenbogen, en haar wonden dichtgedaan.

Je zit niet eens zo diep hoor, zoet Ik haal j'er zo vandaan. Je voelt je vast weer eens zo goed, alsof je nooit bent vreemdgegaan.

Het spijt me zo van alle tijd Waarop het veel te hoge zeeniveau Onze veel te korte liefde slijt

Hoe ik 's ochtends op je lippen las Dat weggaan niet meer mogelijk was En als ik toch nog wou gaan lopen Kon je er best niet meer op hopen Dat op momenten waarop het beter gaat Wanneer ik je voorganger eindelijk achterlaat Jouw lakens niet meer schreeuwen En ik die stop met geeuwen Om al je saai gepraat

Jij die zelfs van op zee me komen redden zou  en met je temporele heimwee, ik die hier wacht op jou Als je langs de telefoon met monsters om me vecht Vind ik dat allemaal ongewoon, het klinkt me te onecht Dus zo start ik hier met huilen en veeg ik mijn tranen droog Vraag of ik je nog kan ruilen aan meneer de cardioloog "Neen, juffrouw, dat hoeft niet" want het blijkt dat jij me daar toch echt graag ziet en de cardioloog dat hart van mij eindelijk eens helemaal heel liet.

Vannacht, stom, droomde ik weer Over hoe het met ons gaat Ontwaken doet dan steeds zo’n zeer Wanneer ik besef hoever het staat Ik stop best met de tegenwoordige tijd Want eigenlijk klinkt het “hoe het ging” Er zijn zo’n dingen die ik liever mijd; Ik ben niet meer je lieve-lingsding

En daar zijn de uwe weer.

Heb jij daar soms verdriet  in jouw water-berggebied omdat ik op het strand druipend in het zand om zes uur twintig ongeveer de kustwacht weer attendeer omdat het zonder jou hier voelt alsof ik op land vol kwallen kleef en dat mijn bootje, weer aangespoeld, natuurlijk maar tot aan die verdomde boei daar dreef

Toen dat niet meteen gebeurde werd je zo ontzettend boos omdat je niet begreep dat ik er toch voor koos enkel nog voor me uit te staren  terwijl jij met jou verdriet (“en neen, jij ziet het niet”) zag dat ik al dagen niet wou opklaren dus zo maakte ik dat dotje weer en veegden we je tranen droog zei dat ik dat allemaal wel waardeer maar dat ik wist dat je me bedroog. En ik die nog zo’n hele dag  met mijn voor-me-uitstarend-gedrag naar jouw monologen heb gekeken ach, het moet echt hebben geleken dat ik jou na al jouw hartenbreken nog steeds even graag mag.