#allidesire

(Op haar neus telt hij elk sproetje dat de zon haar heeft gebracht en de rimpels op haar snoetje, hij ziet het wel, ze lacht.) 's Winters zijn haar ogen steeds de lichtjes in zijn nacht ookal heeft hij vaak gelogen zijn huid blijft even zacht. Maar tienduizend astrologen geven de sterren zo haar naam en hij blijft onbewogen, hij staat daar maar te staan. Want iemand anders, ongelogen, zag de sterren en de maan, heeft wél twintig regenbogen, en haar wonden dichtgedaan.

Je zit niet eens zo diep hoor, zoet Ik haal j'er zo vandaan. Je voelt je vast weer eens zo goed, alsof je nooit bent vreemdgegaan.

Het spijt me zo van alle tijd Waarop het veel te hoge zeeniveau Onze veel te korte liefde slijt

Hoe ik 's ochtends op je lippen las Dat weggaan niet meer mogelijk was En als ik toch nog wou gaan lopen Kon je er best niet meer op hopen Dat op momenten waarop het beter gaat Wanneer ik je voorganger eindelijk achterlaat Jouw lakens niet meer schreeuwen En ik die stop met geeuwen Om al je saai gepraat

Jij die zelfs van op zee me komen redden zou  en met je temporele heimwee, ik die hier wacht op jou Als je langs de telefoon met monsters om me vecht Vind ik dat allemaal ongewoon, het klinkt me te onecht Dus zo start ik hier met huilen en veeg ik mijn tranen droog Vraag of ik je nog kan ruilen aan meneer de cardioloog "Neen, juffrouw, dat hoeft niet" want het blijkt dat jij me daar toch echt graag ziet en de cardioloog dat hart van mij eindelijk eens helemaal heel liet.

Ik kan even goed naakt voor u gaan staan. Mijn hart pellen als een appelsien en vervolgens op mijn tong leggen, maar eigenlijk is dat wat ik altijd al deed. Ik heb mezelf duizenden keren binnenstebuiten gekeerd tot op het moment waarop ik weer gewoon met mijn huid aan de buitenkant stond, bloot vel vanbinnen, zoals het hoort. Een harde bolster met een zacht hol weefsel dat het bloed door een circulerend systeem pompt. Zilte tranen hebben zich een weg door mijn lijf gezocht, ze hebben patronen in mijn vel gebrand. Tranen die niet naar buiten kunnen zetten zich vast op het hart, zeggen ze. Ze vormen een dikke korst en leggen het systeem stil. Net als bij het kalk in een wasmachine.

omdat het zonder jou hier voelt alsof ik op land vol kwallen kleef en dat mijn bootje, weer aangespoeld, natuurlijk maar tot aan die verdomde boei daar dreef

En daar zijn de uwe weer.