Your Highness

I never imagine na mararanasan ko 'to. Yes, eversince may fear ako. And I keep on asking, "What if?" Di ko lang akalain na mamamanifest ko pala sya. Kahit hindi ko naman sya minanifest. Iniisip ko lang. Magkaiba ba yun?

Pero shet yung sakit. Yung lungkot. Inggit. At pagku-question ko, BAKIT? Saan pa kami kulang? Kung kulang man, feeling ko makakaya naman namin Lord. Flexible, adaptable, and strong naman po kami. Alam nyo naman po yun. 😭

Ang hirap umasa kada buwan.

Ang deep nung pain. Nung thought na hindi ko makokontrol at hindi ko magagawan ng paraan yung gusto ko, kahit ipilit ko. Bukod tanging si Lord lang ang makakapagbigay at makakakontrol ng lahat. 🥺😭

Bakit nagpakita sya pero hindi ganung kalakas?!?!!

BUNTIS NA KOOO!

Kung paano mabawasan ang sakit?

Paano magkunwaring hindi nasasaktan?

Kung paano hindi umasa buwan-buwan?

Kung paano baliwalain ang lahat?

2 taon na...

Pero sa isip ko, hindi pa rin. Hindi kasi mapakali isip ko. Siguro darating siya kapag hindi ko na iniisip at hinayaan ko lang.

Kaya minsan iniisip ko baka di ko deserve lahat ng achievements na nakuha ko. At baka may balik at bawi sa akin ang mundo.

Bago pa man ako ikasal ito na talaga yung kinakatakot ko. Kaya grabe rin yung pagdadasal ko na sana "capable" ako/kami. Sana bigyan kami.

Ilang buwan na rin ang nakalipas. Akala ko ganung kadali. Akala ko, ilang buwan magkakaroon na. Hindi pala.

Wala pa namang isang taon. Masyado lang talaga kong naiinip at pilit na ikinukumpara ang sarili sa iba. Bakit sila ang bilis? Bakit sa amin, ang tagal?

Sa ilang buwang paghihintay ko, marami rin akong napag isip-isip. Baka hindi pa tamang oras para sa amin. Atsaka, naniniwala rin ako na kung para sa akin/amin, ibibigay Niya talaga. Kahit gaano pa kahirap at kahit sa anong paraan pa yan.

Sa ngayon, baka kailangan ko pa ng oras para iimprove ang sarili at ang bubuuin naming pamilya. Sisikapin ko/namin na pag dumating ka na, ready na kami. Bibigay namin ang the best namin para sayo. Sisipagan pa naming magdasal, at para sa mga susunod na panahon alam kong didinggin na Niya.

Alam kong makukuha ko rin, kasi patuloy kong ipagdarsal.

Di naman need ng pera par gawing makabuluhan ang birthday ko.

Masaya na ko sa letters, videos, or kahit romantic set up lang sa bahay. Palag palag na yun! Haha!

O kaya kantahan niya lang ako ng "happy birthday" eksaktong 12mn. Hehe.

Ang lala ng pagka immature ng asawa ko. Habang tumatagal mas lalo kong nararamdaman at nakikita yun sa kanya.

Like, uunahin niya yung kapakanan niya kesa sa akin o sa aming dalawa. Hindi sya marunong mag compromise. Minsan nagugulat na lang din sya sa sarili niya na ganun na pala inaasta niya. Alam ko na hindi niya intensyon yun pero lumalabas naturally.

Meron din siyang anger issues, pag may concerns ako sa bahay, (na dapat hindi ko na sinasabi dapat alam nya yun) nagagalit siya. Sinasabi ko naman nang maayos sa kanya. Tumataas agad ang boses, tapos gagawin niya bigla na parang masama pa ang loob. Na parang ako lang magbebenefit dun sa gagawin niya. Pero bahay naman NAMIN to.

Sobra na rin minsan yung pagkasama ng ugali niya. Minsan nagugulat na lang ako sa mga salitang lumalabas sa bibig niya. Hindi naman siya ganun dati.

Napasubo lang ako, feeling ko kasi mabubuntis ako right away.

Hindi pala ganoong kadali. :(

Pinapalampas natin ang mga bagay na dapat pag-usapan.

Tutulog na ulit ng masama ang loob? Haha!

Grabe yung iginalit niya. May paghampas pa ng unan.

Anong oras na raw, kanina pa sya kumukuha ng tulog. E katatapos lang naman niyang mag ML. Wala pang 30mins na binaba niya yung phone.

Hays. Tutulog na namang ganito.