🦖

ben devrimlerinin içinde silahsız gezenim.

yani kaan, senin çiçeklerime basman asıl mevzu değildi. asıl mevzu benim seni zamanında o çiçekleri sularken görmüş olmamdı. anlıyor musun.

stefan zweig bir kitabında diyor ki; ’ben her ayrıntıyı tutkuyla hatırlıyorum, senden söz edildiğini ilk defa duyduğum, seni ilk defa gördüğüm günü, hayır, hatta saati bile bugünmüş gibi hatırlıyorum, ve nasıl hatırlamayayım ki, benim için dünya ilk o zaman başlamıştı.’

sessiz bir iç çekiş: bulmayacak mısın hiç beni?

senin kalbine girene de helal olsun ben kendimi bildim bileli kapında ağlıyorum

"şimdi yine bir perdenin arkasında duruyorsun. bakmamak için değil, görmemek için çabalıyorsun."

İçimde buruk kalan bir heyecan, karanlık zamanımı harcadığım; harcadıkça kalmadığım.