:(:

Nie wierzymy w bajki, przez co tracimy nadzieję

Jedyną rzeczą, która powstrzymuje mnie od zabicia się jest myśl, że moge przeżyć.

Boli zbyt bardzo, mam nadzieję, że dzisiaj uda mi się zakończyć tą męczarnie.

Męczą mnie mysli sam0b0jxze. Nie cały czas, przez pół dnia może być całkiem fajnie mam dobry humor, aż potknę się na ulicy i stwierdzę, że wsumie to jebac wszystko i moje życie to pasmo porażek. Lub odwrotnie wstanę z humorem, że jest wszystko do dupy, a potem nagle zacznie mi się chcieć żyć, bo sobie o czymś przypomnę.

Nie wiem co jest dobre, a co złe, co normalne a co nie. Ciągle podważam mój związek, wystawiam na próby, bo potrzebuje potwierdzenia, że komuś na mnie zależy i że wszystko jest jak powinno. Robię wrogów z ludzi, którzy mnie kochają, a najgorsze jest to, że nie robie tego specjalnie tylko naprawdę w to wierzę i to się zmienia ciągle, przez co ja już sama nie wiem kto jest dobry. Jak ktoś rzeczywiście będzie zatruwał moje życie, to nie jestem w stanie tego dostrzec, bo zrobi dla mnie coś miłego, albo znajdzie się jakiś temat który nas łączy i chuj. Jak ktoś z bliskich mi osób skrytykuje mnie za coś to jestem tak samo wciekła na niego, jak na osobę która rujnuje mi życie i tak tą osobę spostrzegam. Ciężkie to jest bo nie mogę nikomu w 100% zaufać i ciągle czuje się sama.

Szczerze cie nienawidziłam za to, że nie pozwalałeś mi się zabić.

Stoję pomiędzy dwoma ścieżkami. Jedna prowadzi do zwykłego życia z rodziną, zwykłą pracą itp. Druga do prowadzenia fancy życia, ładnego wyglądu i drogich perfum. Jest jeszcze pobocze którym przez chwilę szłam uzależnienia i choroby, które romantyzowalam i wciąż czasami mi się to zdarza. Nie wiem gdzie mam iść, obie drogi wydają się dla mnie nieosiągalne.

Przez większość czasu czuje, że w tym wieku powinnam osiągnąć więcej, mieć inne stabilniejsze, bardziej "dorosłe" życie. Jakby czas zapierdalał, a moje życie rozwijało się zbyt wolno i nie wiem czy zawiodłam sama siebie czy może jestem zbyt egoistyczna.