bonehead

która cię kochała,

nawet kiedy dawałeś mi

tysiąc powodów,

był walką.

ale niezależnie od tego,

czy ją wygrywałam,

czy przegrywałam.

to wszystko dlatego, że niecałe dwa lata temu weszłam w cudowny związek i opisywanie bolesnych przeżyć odeszło w niepamięć.

jednak dwa miesiące temu, ten związek się zakończył. co najśmieszniejsze i najbardziej przykre - cierpienie było i jest nadal zbyt wielkie, aby przelać je na "papier".

jak powiedzieć, aby ktokolwiek zrozumiał?

jak przekazać matce, że jej dziecko nie chce już żyć?

jak kochać, skoro nie jestem pewna, co to znaczy? 

jak kochać, skoro nikt nigdy nie pokazał mi jak to jest? 

jak dać radość, szczęście i spełnienie, kiedy nikt nie powiedział mi jak? 

jak poradzić sobie z tym wszystkim?

jak być odpowiednią, wystarczającą?

się przyciągają.

ale nikt nie powiedział,

że to coś dobrego.

właśnie o to chodzi.

ja zawsze muszę rozumieć kogoś lub coś.

ale nikt nie chce zrozumieć mnie.

i zrozumiałam.

dom to nie miejsce,

to nie cztery ściany,

czy dach nad głowa.

dom to osoba.

równy ci człowiek,

który obdarza miłością,

opieką i wsparciem.

dom to on.

najcudowniejszy

i jedyny.

i to z nim chcę pozostać

już na zawsze.

uśmiechać się

„żegnaj”,

a ja nadal

nie zamknęłam

dla ciebie

drzwi.

miłości od pierwszego wejrzenia

to po prostu coś

takie dziwne

uczucie, gdy nie wiesz do końca

o co chodzi.

ale czujesz ze ta osoba

wiele zmieni,

że już zmieniła,

a przecież spoglądasz na nią

dopiero od sekundy.

to taka myśl,

„to ty. to będziesz ty.”

zdasz sobie sprawę

jak bardzo mi zależało.

ale niestety

będzie już za późno

a ty pożałujesz,

że tak łatwo

dałeś mi odejść.

że nigdy nie będę szczęśliwa.

że się nie podniosę,

nie pozbieram

po tym,

jak rzuciłeś mną o ziemię.

teraz jednak,

patrzę na ciebie z góry.

i zastanawiam się,

co miałam w głowie

i w sercu

że mogłam upaść

(dla ciebie)

tak nisko.

by ktoś w końcu zauważył, 

że tak naprawdę

upadam.