lunars

Hiçbir yere ait olamamak. Ya bir eksik ya bir fazla ama hep bir yabancı; en tanıdık simaların yanında dahi. Bir adım yakınken bile kilometrelerce uzak. Sığamıyorum hiçbir yere. Ne zaman işte tamam ben burada olmalıyım fazlalık değilim desem, o kadar yabancılaşıyorum. Ait olamıyorum. Anlatamam.

insanlar sıkıyor

birini kaybetmenin acısı hiç geçmiyor. duruyorsun böyle, düşünüyorsun eski anıları. tek tek aklına geliyor yaşadıklarınız.. sarılmalarınız, sohbetleriniz, güldüğünüz, vakit geçirdiğiniz anlar... hepsi geride kalmış bir daha yaşanamayacak anılar. boşluğa baka baka her an düşünüyorsun, eksikliğini hissediyorsun. bir kere daha görseydim, dokunsaydım, konuşsaydım diyorsun ama mümkün değil.. sadece istemekle keşkelerle kalıyorsun...

öyle yorgunum ki

bazen çok konuşmak istiyorum, sonra diyorum ne gereği var. benim için başlamadan bitiyor bütün konuşmalar.

her şeyi tek başına halletmiş olma güçlüğü insanı bazen bir bankta hüngür hüngür ağlatıyor. ardından, bir kedinin başını okşarken bile mahzun bakıyorsun etrafa. çok güçlü olmak da yenilmektir bazen. insan bazen, en dik yokuşları aşıp bir düzlükte yere yıkılabilir. olabilir.

içimde simsiyah bir okyanusun portresi

Işıklarım git gide sönüyor ve ben onları tekrardan yakamıyorum.