Şimdiye kadar başarısızlıklar, yoldaşınız olmuşsa da boş verin. Hiç ayağınız takılıpta düşmediniz mi? Ne yaptınız düşünce? Tabii ki kalkıp yolunuza devam ettiniz. Önemli olan, tekrar yürümeye başlamak değil mi? Yoksa Kafka'nın dediği gibi; "Yaşam, daha başında kaybedilmiş bir savaştır." diyerek ölümümü bekliyorsunuz?











