escape yourself

Μέτρο φθοράς. Μονάδα μέτρησης ζωής. Στην ίδια γραμμή εκκίνησης και πάντα να κινείται αντίστροφα και πάντα να ναι μπροστά σου. Αέναος αγώνας δίχως νικητή με γραμμή τερματισμού το θάνατο. Πάντα θα ναι μπροστά, πάντα θα γυρνάει και θα σε φτύνει δίχως αναστολές, πάντα θα κάθεται στο στέρνο σου τα βράδια και θα ξεροκαταπίνεις δειλά λίγο πριν κοιμηθείς. Αιώνιος νταβαντζής, φέρνει πάντα στο λυκοφως της αυγής αναμνήσεις για πουτάνες, μοναξιά και θλίψη λέγονται. Πάντα κινείται αντίστροφα και πάντα κοιτάς την πλάτη του. Πάντα νομίζεις ότι σου περισσεύει και πάντα μένεις λειψός. Πάντα ότι σου φέρνει. Σε πετάει απ τη μήτρα σε 9 μήνες και αρχίζει και σε σκοτώνει αναίμακτα και σιωπηλά λεπτό με το λεπτό .Πάντα το πρόβλημα ήταν πως νομίζαμε ότι είχαμε. Αλλά ποτέ δεν είχαμε.

ποιο Θεό σου προσμωνείς?

Creation on Genesis

Περασμένα μεσάνυχτα.Ο χρόνος έχει διασταλλεί για εμάς τους δύο.Παράλυση.Σε νοιώθω πάνω μου.Μπήγεις τα νύχια σου μέσα μου.Κουνιέσαι ρυθμικά πάνω μου και ανασαίνεις στ αυτί μου. Δεν μπορώ να σε δώ μ ανοιχτά μάτια μόνο να σε νοιώσω γύρω μου.Φοβάμαι να φανερωθείς.Δεν θα δω ποτέ ποιά είσαι.Μείνε πάνω μου.Κόβεις σάρκα απο το σεξουαλικό μου υποσυνείδητο και μου τη φτύνεις στο συνειδητό. Με πηδάς αλυσοδεμένο με ψυχώσεις και παρορμήσεις.Περνάς τα χέρια σου στο λαιμό μου και στραγγαλίζεις κάθε λάγνα αναπνοή μου.Δεν είσαι αληθινή(?)Όταν σταματήσει αυτός ο κυκεώνας μελατονίνης θα χουν όλα τελειώσει.Μαζί και το υπέροχο μας πήδημα. Όμως θα χουν μείνει τέσσερις τοίχοι και ένα κουφάρι θαμμένο στη ρουτίνα της ασέξουαλ πραγματικότητας.

Οξυγόνο.Ενας διπλός ομοιοπολικός δεσμός.Αμοιβαία συνεισφορά ηλεκτρονίων 2 ατόμων γιατί ευνοείται.Γίνονται ένα. Γίνεται μόριο.Στην τέλεια αναλογία για ζωή. Λίγο παραπάνω και θα σου δηλητηρίαζε το αίμα.Θα πνιγόσουν.Δεν ειναι. Γι αυτό αναπνέεις. Λίγο παραπάνω και με το που άναβες τσιγάρο θα καιγόσουν ολόκληρος.Δεν είναι ομως. Τυχαιότητα.Συγκρούσεις μορίων σε θερμοκρασία δωματίου..Αν δεν ήταν τυχαία όλα τα μόρια του οξυγόνου κατανεμημένα και πήγαιναν όλα πάνω η κάτω δεν θα ανέπνεες. Δεν πάνε όμως.Γι αυτό αναπνέεις.Όχι μόνο εσύ.Δεν θα θελες να δείς την όψη ενός λουλουδιού χωρίς την παρουσία οξυγόνου.Δεν έχει χρώμα, δεν έχει οσμή, δεν έχει γεύση.Τέσσερις τείχοι και μια τηλεόραση περνάνε τα χέρια τους στο λαιμό μου και με στραγγαλίζουν καθημερινά.Μ αφήνουν ίσα ίσα στο τέλος μια ανάσα για να θυμάμαι ότι ακόμα είμαι εδώ...με δυσκολία.

Αυγουστιάτικη νύχτα.Η ηρεμία της εξοχης και ο ήχος των τζιτζικιών προμηνύουν ένα ευχάριστο και ήσυχο βράδυ μέσα στον ιδρώτα που προκαλει η υψηλή θερμοκρασία της εποχής.Οι παλμοί πέφτουν, εικονές έρχονται απο το παρελθόν μπροστά σου εικόνες απο το μέλλον είναι ήδη εκεί.Πέφτεις στο κρεβάτι.Μάταιες οι φωνές και τα δάκρυα.Φωνη βοώντος εν τη ερήμω.Ερχονται οι δαίμονες.Οι αρχαιότεροι εχθροί που έχεις να αντιμετωπίσεις απο τη στιγμή που ξεγλιστράς απο τη μήτρα.Δύο.Ένα γέννος θηλυκού ένα γένος αρσενικού.Μοναξιά και Θάνατος.Και το μπάσταρδο τέκνο τους.Ο έρωτας.Πόσες νύχτες απομένουν για να επέλθει η απάθεια σε κάθε επιθυμία? Πόσο ακόμα θα προσπαθείς να αντιμετωπίσεις έναν μάταιο υλιστικό κόσμο με ιδεαλιστικές θεωρήσεις? Το πνεύμα σου είναι η ελπίδα σου σε ένα σώμα που θα φθαρεί με φυσικούς νόμους της εξέλιξης.Συμφιλίωση με τους δαίμονες και το τέκνο τους.Θα σταματήσουν να σου τρώνε τη σάρκα και το όποιο πνεύμα θεωρείς ότι υπάρχει.Πάντα θα υπάρχουν πάντα θα είναι εκεί και στο τέλος θα νικήσουν μα όσο γρηγορότερα συμφιλιωθείς με την έκβαση αυτή τόσο γρηγορότερα θα βρείς και το πνεύμα σου.

Τοίχοι.Σε απόσταση αναπνοής.Είναι στη θέση τους αλλα νοιώθεις οτι μετακινούνται σαν συμπληγάδες πέτρες και έτοιμες να συνθλίψουν σάρκα και πνέυμα.Τα παράθυρα και τα παντζούρια κλειστά.Καμια φορά αερίζεις το χώρο και για να σου δωσει λιγο ζωη το φως του ηλιου.Έξω νοιώθεις οτι αναβλήζει η Αρρώστια.Σε κάθε δρόμο σε κάθε στενό, πάνω σου,πάνω σ όλους, παντού στην υδρόγειο Αρρώστια.Φωνές.Έντονο και αγχώδες περπάτημα.Είσαι έξω αλλά αυτοί οι τοίχοι νοιώθεις οτι σ ακολουθούν,οτι τους πέρνεις μαζί σου.Αντισηπτικά.Σε κάθε άγγιγμα ‘‘Νίπτω τας χείρας’’.Που και που σκέφτεσαι να το πιεις κι ας ξέρεις οτι η κατάληξη δεν θα ναι ευχάριστη.Ίσως μια γερή τζούρα αιθυλικής αλκόολης να προσφέρει ευχαρίστηση.και αυτο θα κάνεις. Γάντια και Μάσκες.Προετοιμάζεται ο χώρος για την επέμβαση.Θυμίζει χειρουργείο σε κελί φυλακής.Μα δεσμοφύλακας και χειρούργος απόντες...

Θα έρθει εκείνη η μέρα που δεν θα σε ξαναδώ. Εκείνη η μέρα που θα ρυθμίσω αντίστροφα το χρονόμετρο μου για να σε βλέπω για πάντα σε άλλους κόσμους σε άλλους γαλαξίες με ομορφότερα αστέρια απο δαύτο.με τα πιο ωραία λουλούδια να κοσμούν κάθε κυράς μπαλκόνι.Με πανσέληνους να κάνουν τη νύχτα μέρα με αυγερινούς και πούλιες να ζωγραφίζουν τα πιο ωραία χαμόγελα σε δυστυχισμένα πρόσωπα.Και αστέρια.Πολλά αστέρια.Πιο πολλά απ όσα αντικρυζες θλιμμένη εδώ. Όποιος χάσει πρώτος τη μάχη με τον πιο αδίστακτο φονιά. Το χρόνο. Αυτόν που τρέχεις πάντα στην ίδια ευθεία μαζί του και ποτέ δεν μπορείς να προσπεράσεις.Αυτόν που τσακίζει τη σάρκα στο πέρασμα του και σου αφήνει σαν την τελευταία πόρνη την ανάμνηση για φιλοδώρημα. Όποιος χάσει αυτός θα περιμένει.τι μας έμεινε ακόμη άλλωστε για ένα τελευταίο αντίο? όσο ζήσαμε κι άλλο τόσο...

Imagine a world with no gravity You and me in another galaxy Floating around in ecstasy Treat me like your fantasy Treat me like your fantasy

#atypicalmechanicalman #greekquotes #beforethedawn #paranoia #lovepoetry #thinkoutofyourmind 

Εδώ που η μέρα σου δίνει ελπίδες και η νύχτα στις παίρνει, εδώ που που ο αέρας σκορπιζει τις πληγές σου, που ο ήλιος σου καίει τη σάρκα και σου δίνει ζωή, εδώ που σε στολιζουν όταν έρχεσαι και όταν φεύγεις, εδώ που αμφιβαλλεις για κάθε υπαρκτο και ανύπαρκτο, εδώ που ο χρόνος παγώνει σε αυθαίρετες και ακαθοριστες στιγμες, εδώ που ονειρεύεσαι απωθημένα. Θα ξαναγυριζες?

Είσαι εσύ σε κάθε όνειρο, σε κάθε φιλί, σε κάθε πρόσωπο που αποχαιρετώ και λυγίζω, είσαι εσύ που σκοτώνω και με σκοτώνεις σε κάθε μας αντίο, είσαι εσύ το μόνο πρόσωπο που βλέπω στο σκοτάδι, εσύ σε κάθε χαμόγελο και κάθε δάκρυ σε κάθε ηλιοβασίλεμα και σε κάθε ανατολή , σε κάθε πανσέληνο. Μια διαβολική κατάρα που θέλει να μην είμαστε μαζί και να μην μπορούμε χώρια. Το ξέρω μέσα στην ομίχλη που με τριγυρίζει θα σαι εσύ που θα με βγάλεις και τότε ότι αντίο έχουμε πεί δεν θά ναι παρά ενα κακό ονειρο..