En, en ama eeeen nefret ettiğim stereotiplerden biri sınıfın en önündeki sıralara oturarak ders boyunca sırf hocanın gözüne girmek ve “bakın hocam ben dersi dinliyorum” imajı çizmek için boş boş konuşan, insanın hem vaktini hem sabrını çalan öğrenci tipidir. Başka bir derste öğrendiği, hepimizin bildiği bir şeyi ısıtıp bir diğer derste bir diğer hocanın önüne sunar, oysa ki hepimizin bildiği bir şeyden bahsediyordur ve amacı bize katkı sağlamak değil, bariz bir şekilde hocaya şov yapmaktır. Onlarla hiçbir zaman iyi anlaşamadım. Benim sınıfta anlaşmayı başarabildiğim 2 - 3 kişi vardı zaten, hepsi de benim gibi sinsi pislikti. En arka sıralara oturan ama ders boyunca eşekler gibi not tutan, bunu yaparken bir eli de kakara kikiri kipinde olan ama bi’ kulağı da her daim hocanın sesinde olan minik sinsi pislikler. Yani bizim arka sıralardan “Seviyorsan John Donne, boşan gel koJohn Donne” geyiği de çıkmıştır ama o John Donne sonelerini en iyi de bu geyiği çeviren insanlar çözümlemiştir!
Bir gün bir Shakespeare dersinde sunum yapmıştım. Sunumun sonuna Gandhi’den alıntı falan da eklemişim ki Neslihan Hoca’nın hoşuna gitsin. Hocanın yüzü gülmüş, benim içim rahatlamış, tam sırama oturup “oh be” diyeceğim ki Sevgili Stereotipimiz “bakın hocam ben sunumu da dinledim” imajı uğruna el kaldırıp “I have a question for Selcan” dedi. Gözlerimle “yılannnnn” diye haykırarak suratına baktım Stereotipimizin. Sorusuna “would you like to explain…” diye başladı, sordu, sordu, sordu, sor……. Zaten olduk olası onun o monoton ses tonundan ve bitmek bilmeyen konuşmasından yakınırdık, sordu babam sordu. 4 dakika falan sürdü o soru yani, kağıda döksen 15 satır eder. Ben de bi’ noktadan sonra dinlemeyi bıraktım tabii, sussun diye bekledim. Soruya dair hatırladığım tek şey “would you like to explain” olduğu için sorusunu sonlandırıp yüzüme “koyduk mu” der gibi bakınca ben de Renton gülüşümü takınıp “no, I wouldn’t” diye cevap verdim. “No, I wouldn’t”, hayatımın en sarkastik anının en sarkastik cümlesidir, bütün sınıf alkışlamıştır, Neslihan Hoca sınıfa arkasını dönüp de gülmüştür, birkaç kişi dersin sonunda sıramın önüne gelip “helal olsun ya mehheh” demiştir, her şey bir yana, o stereotip temsilcisinin suratının aldığı acı kırmızı hal o günlerden bu günlere bana hep yetmiştir!
Bir kere de çeviri dersinin stereotipleriyle kavga etmiştim mesela, hatta bu olay çok sevdiğim bir arkadaşım @atasergeynowak‘la tanışmamızın vesilesidir. Şimdi bu salaklar yine en öne inci gibi dizilmişler, hoca ne dese balık sandığının kenarında henüz serbest bırakılmış kedi misali atlıyorlar. Hoca bir ödev vereceğini, çeviri metnini kime verse fotokopiciye bırakabileceğini sordu, bizim sevgi pıtırcıklarımız da “biz biz biz” diye atladı tabii, götün paralel evrene değiyor çünkü hocaya yaranınca. Ben ve birkaç kişi fotokopiye gitmeyi unutmuşuz, sınıfın Facebook duvarına yazdık ki “Metnin fotoğrafını çekebilir misiniz” diye, çünkü sevgi pıtırcıkları onlar, her şeye “biz biz biz” diye atlayan insan bize de yardımcı olur herhalde dedik. Demeseysik! Bunlar bir çemkirdi bize, “Siz ne sorumsuz insanlarsınız, ders yarın siz hala ödev yapmamışsınız, gecenin bir köründe mi aklınıza geliyor ödev, ben sizinle mi uğraşıcam” vs vs vs. Neden çünkü hoca da ekli grupta, hoca uzaktan bu serzenişleri görüp “ay ne akıllı kızlar” diyecek. Ben de hocanın varlığını unutmuşum, “Sanane lan sorumluluk benim değil mi ister hiç yapmam ister dersten bir saat önce yaparım sana mı kaldı mal senin var yaaaaaaaaaaağ…” şeklinde takılıyorum. Ata da ödevi son ana bırakmış bir insan olarak bana destek çıkıyor, ortalığın ağzına sıçıyoruz. Ertesi gün ödevsizce, ödevini güzelce yapmış çalışkan öğrencilerin içerisinde sorumsuz rezil insanlar olarak süt dökmüş kedi gibi kaldık tabii. Hani kendimizi o kadar soyutlamışız ki koca sınıftan kopuk bir şekilde bir köşede arka arkaya oturuyoruz ve sadece birbirimizle muhatap oluyoruz böyle. Halbuki Ata’yı hiç tanımıyorum, o da beni tanımıyor lakin mağduriyetin verdiği gardaşlıkla bir anda 16. yüzyıldan beri panpaymışız gibi takılmaya başladık çünkü Ata da sinsi pislikti.
Sinsi pislikleri çok seviyorum!
Ve gerçekten, “en önün incileri”nden çılgınlar gibi nefret ediyorum. Hani ben durduk yere insanlara kolay kolay nefret bahşetmem ama bir insanın arkasından burun kıvırmam için “bak bu en ön incisi” demeniz yeterlidir. Onlara elimden geldiğince itlik yapmaya çalıştım. Ben sıramı savdım, lütfen onlara elinizden geldiğince itlik yapmaya çalışın, götleri paralel evrenin manzarasını bozuyor çünkü -.-
prguitarman
theartofmadeline
janainaart
titsay
stormborns
germansingergirl
baratheonpilled
dededos
romaincrisis
yousharknotpass
izzy806
