Δε θυμάμαι αν στο είχα πει

may the flowers remind us

why the rain was so necessary

Δεν νομίζω πως υπάρχει καλύτερο ή χειρότερο αλλά εκείνο που θέλεις περισσότερο.

Μπορεί σε κάποιον να αφιερώσεις λίγες γραμμές, σε κάποιον κεφάλαια και σε κάποιον λευκές σελίδες για να χορέψετε μαζί στο χαρτί.

Τα συναισθήματα όμως που δημιουργούνται όταν ξεχωρίσεις έναν άνθρωπο και είναι δίπλα σου, μέσα από την οικειότητα, την τριβή και την επιμονή είναι αδύνατο να τα βιώσεις σε ένα βράδυ γιατί χτίστηκαν σε πολλά βράδια και όχι απαραίτητα ευχάριστα.

Το πιο αδύναμο στοιχείο είναι η βαρύτητα που δένει τους ανθρώπους anon, η επανάληψη σε ρόλους, λόγια και συνήθειες που σε κρατά στο έδαφος.

Φταίει το τι κάνεις

όπου και αν πας ο εαυτός σου είναι μέσα σου δε γλυτώνεις

Οι δαίμονες και οι σκέψεις σου,

οι εμμονές και τα νεύρα σου

όλα όσα έχεις δημιουργήσει είναι μέσα σου, δε ξεφεύγεις

Μη τρέχεις δεν αλλάζει κάτι, όλο προτρέχεις

Μη παίζεις κρυφτό, ξέρει που είσαι

Εσύ δεν ήξερες

Τώρα που φυγες και νόμιζες πως όλα θα ναι αλλιώς, έμαθες

Είναι μέσα στο κεφάλι σου, στη ψυχή σου

Σε τρώει, σε τρως και σε διαλύεις

Ναι σίγουρα παίζει ρόλο οι συγκυρίες να ευνοούν, αλλά βλέπεις τώρα νιώθεις αχάριστη γιατί ενώ σε ευνοούν εσύ πάλι πνιγεσαι

Δεν ανοίγεσαι και εκπλήσσεσαι που κάτι δεν αλλάζει

Μα εσύ άλλαξες;

Πλέον χαράζει και συ στέκεσαι στο αγιάζι

Όταν ο ήλιος λάμψει δε φοβάσαι το σκοτάδι σου και τότε επιτρέπεις να νυσταξεις

Εσύ δεν άλλαξες απλά έφυγες

Τάσεις φυγής από μικρή, έτσι έμαθες

Έτσι σου μάθανε, μα που να ξερες

Πως κάποτε φυλακή τον εαυτό σου θα νιωθες

Άσε με να φύγω, τα δεσμά να λύσω, μέσα απτά κάγκελα χωράω να διασχισω

Δε θέλω άλλο γκρίζο, κάπου ανοίγει ο τοίχος

Κάπου ένα παράθυρο με φως θα αντικρίσω

Θέλω να με αγγίξει, τόσο να φωτίσει

Καλύτερα να τυφλωθω από αυτό, παρά να με μαυρίσει

Το σκότος όλο ελπίζει και στο πέλαγος αρμενιζει