Aşk Birdenbire

Sevgi bırakmaktır. Kendini ve ötekini kendi olmaya bırakmak...

Tatlı bir hülyadır zaman. Geride birkaç fotoğraf külü...

Yerine oturmayan cümleler kurmayı sevmiyorum. Karşılığı olmayan vaatler gibi geliyor bana...

Hayat anlam arayışıdır bana göre, insan arayışı değil...

Hayat bazen küçük ıskalamalardan ibaret. Yakalamayı başaramadığımız anlar ve gitmesine izin verdiğimiz mutluluk fırsatları...

Kimsenin anlatmaya değer hikayesi yok. Herkes kendini anlatıyor, her şey gösteriş. Çabuk unutuyorlar, zaten insan unutan bir şeydir. Ben seni hiç unutmuyorum. Bana dinlemeye değer şeyleri hep sen söylerdin.

Üsküdar’dayız, ılık bir temmuz akşamı. Sen en güzel elbiselerini giymişsin, yüzünde en güzel gülümseme. Kıyıda bir banka oturmuşuz, karşıyı seyrediyoruz. Hiçbir şey olmak zorunda değil, olmamak zorunda da. Bir yerlere yetişmek zorunda da değiliz. Vapur, otobüs saatleri yok, evler yok, insanlar yok, tahammül yok; yalnız sen varsın. Sen ve anılardaki gülümsemen…” 1998 Ağustos.

B. Ergin Borobey | Aşk Birdenbire

En güzel şarkılar çalarken bile artık hayalinde kimse yoksa, dünya herkesin evlerine çekildiği boş bir sokaktır...

B. Ergin Borobey | Aşk Birdenbire

Birini sevmekten çok ona manzara olmak...

B. Ergin Borobey | Aşk Birdenbire

Evet, sessizlik güzeldir. Ama ben kalbimi yormayacak sessizlikleri seviyorum...

İnsanın seçtikleriyle yaşaması kolay. Fakat payına düşene razı olması zor. Ben razıyım, o savaşları verdim, bitirdim. Dalgınlığı sürüyor hâlâ.

“Yaşamadığın şeylerin sana ne hissettireceğini bilemezsin Hakan.” dedi Mübin abi. Bunu duyunca durgunlaştım, niye bilmiyorum. Öyle ya, yeniden doğulmaz, yeniden yaşanmaz yaşananlar.

Üzüntüsüz bir sesle “Bir dal çıtırtısıydı varlığı.” dedi. “Kısmet değilmiş.” dedim. Öyle dedi Mübin abi “Öyle.” Birbirine kenetlediği ellerinden birini kirli sakallarına götürdü, bir iki kaşıdı “Herkes mutluluğu arıyor, ama genelde bulduğunu değil, aradığını seviyor.” diye ekledi.

Sonra pikabın düğmesine basıp bir şarkı açtı. Melodileri kulaklarımızda gezinirken birden bir ses duyduk;

“Bulmakta değil, aramakta geçiyor adının güzelliği."

Bu Ersin’di...

Herkes birbirini kırarak anlıyor yaşadığını. Kimsenin yüzünde bulut yok, yağmur yok, güneş yok. Hatır bitti, tahammül bitti, kapı zilleri bitti, sevinçler bitti...

Gülümseyince güzelleşen kalabalık bir mahalle var yüzünde...

“Sevgisizlik insanı yoruyor, sevmek de yoruyor. Ben sevgiyi tatmadan önce birinde dinlenmek sanıyordum. Karşılık aldığımız her duygu sevgi değilmiş. Öğrendim…”