Gülcan

Bu röportajda Okan Bayülgen, Halil Özüpek'in sözlerini sık sık kesmektedir. Halil ne zaman Okan'ın sorularını kendi bilgisi ve kültürünce cevaplamaya çalışsa söyledikleri mutlaka Okan'ın kendi fikirlerine, gözlemlerine bağlanmaktadır. Okan, Halil'e burada destekleyici değildir. Bu tavır, bence bir radyo şovunda konuğun hak ettiği alanı gasp etmektedir ve bencilce bir tarzdır.

Okan'ın Halil'e düzenli olarak "Ben bu piyasayı çok iyi bilirim." , "Sen daha gençsin." alt metniyle konuşması bana tek bir kavramı çağrıştırdı: erbilmişlik. Erbilmiş insanlar bir erkek olarak özellikle kadınlara sözleriyle ve iletişimiyle üstünlük taslarlar. Bence erkek erkeğe de erbilmişlik vardır. Bu, beni bir röportaj dinleyicisi olarak ve Halil'in yerine kendimi koyduğum zaman rahatsız etmektedir. Bir eve misafirliğe gittiğinizde ev sahibine iyi bir konuk olmak için çok uğraşsanız bile eğer bir ev sahibi sizi sürekli ezip aşağılarsa kendinizi diken üstünde hissedersiniz.

Konuk, burada Okan'ın türlü türlü laf oyunlarına rağmen sunucuyla oldukça kültürel ve rasyonel konuşmaktadır. Sunucudan yaşça küçüktür ama kıdemli bir müzik sektörü emekçisi olduğu için işin mutfağından geldiğini mütevazılıkla, konuşma aralarında örtük bir bilgi paylaşımıyla belli eder.

Bu röportajda bahsedilen Ankara'nın iklimi ve toplumunun disiplinli yapılanması, Ankaralı Rock müzisyenlerini bence de "Amerikan tarzı parıltılı Pop-Rock" geleneğinden ziyade "İngiliz" ekolüne sound'ça, ekip çalışmasınca yakınlaştırmaktadır. Barış Özcan'ın kendi podcast yayınından "155 - Her Şehrin Bir Müziği Vardır" bölümünün Berlin referansını da tavsiye ediyorum. Berlin de en az Ankara kadar karanlıktır. "Sanatçılar şehirleri, şehirler sanatçıları etkiler."

Halil, aranjeyi ve prodüksiyonu stüdyolara para dökmeden kendi bilgisayarında çözmektedir. Bir işletme mantığıyla bakıldığında piyasadaki büyük yapımcıların para karşılığı onların yaratım özgürlüğünü ellerinden almalarına karşı bir direniştir. En azından stüdyolarda saat / para tarifesi vardır. Kendi evinizde istediğiniz saatlerde çalışabilirsiniz.

Serdar Ortaç'ın temsil ettiği hızlı tüketilen pop ile RockA'nın idealindeki albüm ve tişört alan kemik kitle arasındaki tüketici davranışında: Serdar Ortaç'ın biraz daha rahatlık sağladığı ama RockA'nın bu hedef kitlesinin dinamikleşmesini, sorgulayıcı olmasını ve insanlara bu manada direniş ruhu kazandırdığını düşünüyorum. Serdar Ortaç'ın hızlı tüketilmiş pop'unda müziği sadece dinleyip geçebilirsin. Serdar'ın konserini dinlemeye herkes oturduğu yerden kalkıp gitmez. Gitseler bile konser topluluk kitlesi her statüden insanları birleştirmeye odaklar. Bu statünün de niteliği sanatçıya ve ürettiklerine sadakatte sorgulanabilmektedir. Serdar Ortaç'ın albüm ya da kendi tişörtlerini üretmese bile kolay para kazanabilmesi mümkündür. Ama dinleyicide sadakat bir yere kadardır.