Lo que cuentan las estrellas

στην ησυχία και στη σκιά

Πότε, μου λες, θα μπορώ να στηριχθώ στα λόγια σου;

Το ερώτημα μου προκαλεί γέλιο και χλεύη,

Κι εσύ, με την άκρως κυνική σου νοοτροπία,

Που κάνεις παράσημο τους φόβους και τα όνειρά μου,

Νομίζεις, πως είναι αυτή η ζωή που μας ταιριάζει.

Η κοινωνία αυτή, μια δομή ευάλωτη και σκοτεινή,

Με νόμους και κανόνες που πνίγουν την ανθρωπιά,

Οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν πια από AIDS πάνω στον έρωτα,

Πεθαίνουν μόνοι τους σε κραυγή βοήθειας,

Μέσα σε ρετιράκια χωρίς κάγκελα,

Και σκέφτονται, φοβούνται, μήπως τους σπάσουν στο ξύλο όταν δεν το αντέχουν άλλο,

Όταν τους βάφουν με αίμα τα χέρια.

Κι εμείς, προσανατολισμένοι και κλειστοί στα πρότυπα των μεγάλων,

Ο καθένας με το διαχωριστικό του και το φρικιαστικό πλέον άκουσμα της αναμονής,

στο τηλεφωνικό που πρέπει να σε βρίζουν και να σε μειώνουν ακριβώς μέχρι τις 6.

Όταν πάω διακοπές Ιταλία να ηρεμήσω δύο 48ωρα. Θα κοιτάξω να με ηρεμήσω με τα λόγια σου, γιατί δεν θα θέλω να ξέρω.

Αλλά γυρνώ και πάλι,

Και προς έκπληξη μου προχωρώ κατάστικτη, βγαίνω στην ανακατωσούρα και στον κρότο,

Προσπαθώ όσο γίνεται πιο συχνά,

Η καλύτερη φασέα.

Αφού η ιστορία μας έχει φτύσει αμάσητους.

Εσύ τώρα κοίτα τα μπόνους και τα πακέτα εκδρομών,

Μα όταν γελάω με τα αστεία σου

Πως στα αλήθεια νομίζεις ότι σε αυτό το κομμάτι μου ενέδωσα;

Απλά σαν γυναίκα έμαθα να μένω ασφαλής.

"Να μαζεύομαι'

Δεν θέλω να ακούσω από εσένα τι θα μπορούσε να.

Στην πραγματικότητα δεν κυνηγάς, μα ούτε κι ονειρεύεσαι. Πέφτεις αναίσθητος αφού βγάζεις τα αθλητικά και έχεις εθισμό στο να δείχνεις πόσο καλύτερα τα κάνεις όλα.

Πόσα πολλά κατάφερες.

Δεν ήθελα να στηριχτώ στα λόγια σου.

Μόνο κάτι μέσα μου αγριεύτεται με την πείνα,

και τον θάνατο.

In confusing times,

My hopes are lost in the mess,

Falling into silence, like indelible stains on paper.

At life’s crossroads, nobody could reach my soul,

Maybe because I always lag behind.

Do you know the thought that fills my mind,

When I think of the inevitable?

I want to become color and erase my ego forever,

The red peculiarities of my thoughts.

In reality, this city has no red lights. Why I am stuck?

Simply,

I was always red at heart, with a gray character,

Never leaning to any side.

But this time, instead of giving in, I stopped my thoughts.

Γνώριζες καλά. Όποτε όλα μαζεύονταν λίγο φουρτουνιασμένα άλλαζες εναν τόνο και ξεχνιώσουν.

Ήσουν και ευχαριστημένος με αυτά που είχες γαμώτο και εμένα δεν μου έμαθες ποτέ πως να το κάνω .

Ναι εντάξει, κάποιες στιγμές η καρδιά σου υπήρξε ατσαλάκωτη όσο αφορά το τέλος και ειν ωραίο που μόνο εγώ ξέρω και άντε δύο κλειστοί ακομα.

Εγώ όμως,

Μόνο καθόμουν και περίμενα πάντα με θυμό στον ηλεκτρικό και σε όλες τις αναμονές.

Στην αναμονή για το διάλεμμα για τσιγάρο.

Στην αναμονή για να πάρω ανάσα μετά τα απανωτά τηλεφωνήματα στην δουλειά.

Κάπως μόνο έμαθα να ζώ με την μιζέρια μου να της πιάνω το χέρι σαν μικρό παιδί και να της λέω, έλα σήκω, πάμε τώρα.

Και τελευταία έχει αρχίσει και με ακούει, συμμαζεύεται η άτιμη, με αφήνει στην ησύχια μου.

Μα πάντα μου έπερνε τόσο χρόνο και κάνουν τόσο κρότο οι αποτυχίες μου.

Κι εμένα.

Το μόνο πράγμα που με επαναφέρει πίσω είναι τα βιβλία, το κρύο ή η κωλοζέστη

και ο ήχος των νομισμάτων όταν αφαιρούμαι.

Και εκεί, σε αυτό το πόστο,

κάπως έτσι ξεμάθαινα όλες τις γλώσσες που ξέρω.

Η φατική επικοινωνία ήταν στην αλήθεια η μόνη επικοινωνία που ήθελα να διατηρήσω.

Να διατηρούνται ανοιχτά τα κανάλια και να αγαπιόμαστε ελεύθερα και χωρίς δισταγμούς.

Τα της επικοινωνίας μεταξύ του εμού και εσού.

Να μην νιώθει κανείς μοναξιά.

Για αυτό καμιά φορά ξεχνούσα το ακουστικό ανοιχτό ή την κάμερα.

Μην με παρεξηγείς.

Κάπου κάπου χάνομουν κι εγώ, όμως

στα αλήθεια δεν ήθελα ποτέ κάτι άλλο να μεταφέρω.

Παρά μόνο το χάδι, το βλέμμα και το γέλιο μου.

Μα όλες οι άλλες γλώσσες του κόσμου φθείρονται, οι άνθρωποι φθείρονται.

Όμως ακόμη και αν αυτά συνεχίζουν το τραγουδι τους κάποια στιγμή σταματούν κάπου, λίγο για να ακούσουν.

Στην αμηχανία που θέλεις να πιστέψεις.

Σαν να αφουγκράζονται την οργή σου και με διαφορετικό ρυθμό πλέκουν πια τα τραγούδια τους.

Όταν πάλι νιώθεις ότι φωνάζεις μέσα στο πλήθος, υπάρχουν πολλές φωνές.

Εκεί , ενω τα μάτια σου επικοινωνούν με τους ανθρώπους, όταν πια βιώνεις την κουφαμάρα τους καυτή; σαν πυρετό, κλείνει με θόρυβο το στόμα για καιρό.

καλύτερα ακου τα τζιτζίκια ,

καλύτερα βγες το καλοκαίρι στον ήλιο και τραγούδα της λησμονιάς τραγούδι.

Είναι πλάσματα του ήλιου,

Όχι του απόκοσμου που περπατάς.

Περπατά στον ήλιο

Άστο για λίγο το σκοτάδι σου,

χωρίς όμως να αφήνει σημάδια στο δέρμα.

Θέλω να με δεί, παντελώς ατημέλητη

και να κάνω τον γύρο του σπιτιού του

χωρίς να με νοιάζει.

Να περπατάω λίγο πιο πέρα

και να τον ριμάξει ή αδιάφορια μου.

Όπως γίνεται χρόνια τώρα με τα χέρια,

που ανοίγουν και κλείνουν ελαφρά την πόρτα του σπιτιού μου. Και έπειτα την κλείνουν για καιρό.

Εκείνους που την ψάχνουν μόνο όταν είναι ανάγκη.

Χωρίς να νοιάζονται,

και χωρίς να θέλουν να δουν τι τρέχει με τα μέσα μου

Αν έφτασα

Και αν ποτέ κλείστηκα απ' έξω.

Από εμένα.

Ίσως έτσι όλα αυτά να μην άφηναν σημάδια.

Ίσως έτσι να είχα επίγνωση της προέκτασης του σώματος,

που υπάρχει αλήθεια και πως να το προστατεύσω από εκείνους που δεν θέλουν να ξέρουν.

Να μην έδινα τα κλειδιά παντού

και να μην χρειαζόταν να πω καλημέρα σε όλους.

και να μην μίκραινα την ύπαρξη μου για να αντέξει εκείνος και όσοι ακόμα θα σταθούν μπροστά στην εξώπορτα.

Είσαι ενα μεγάλο άνοιγμα και μια καταπακτή που εκει κρύβονται ολες οι απολαύσεις του κόσμου.

Το μικρό μου Αλέφ.

Μην με αφήνεις στο περιθώριο.

δεν θέλω απλά να είμαι παρατηρητής του φαινομένου σου.

Θέλω να ενσαρκώνω το δέος σου, να επεμβαίνω πανυγηρικά στην ιστορία σου.

όπως μια κοτρόνα στην κοίτη του ποταμού, όπως μια κοτρόνα μέσα μου.

Την καρδιά μου τη ζώνουν χιλιάδες ασφαλτωμένοι δρόμοι που περνάνε από πάνω της για να φτάσουν στο κάθε φορά αλλιώτικο "εκείνο" που ορίζει η ζωή. Μα είναι τόσο ζωντανή και τρυφερή στα χέρια μου, σαν δροσερό δέντρο.

Δεν γίνεται όλοι οι δρόμοι να είναι κατασκευασμένοι για να με οδηγούν σε άλλους ανθρώπους και πράγματα, και να μην υπάρχει ένας δρόμος που να με οδηγεί πίσω σε μένα. Νυχτώνει. Και πρέπει πάλι με κάτι να σκεπαστώ.

Αυτή την φορά όχι με τσιμέντο.

Πόσο μπορώ να αντέξω χωρίς να πανικοβληθώ;

Το ίδιο παλιό μονοπάτι με μπόλικη βία. Κοντά σε εκείνο που κάποτε σε άφησα εγω από αυτόν τον φόβο. Αφού πρώτα με στόλισες με μαργαρίτες και με βεβαίωσες για την αγάπη σου. Και παρόλο τα παράδοξα σου χαμόγελα και τα πληγωμένα σου γέλια εγω ένιωσα ξανα την ανάγκη να πιστέψω στην την διαδρομή σου. Και έλεγα ίσως αφού την ξέρουμε και οι δυο τωρα ίσως να φτάναμε γρηγορότερα στο κέντρο με την λίμνη.

Εκεί έφαγα ξύλο

Όποτε όλο το παραμύθι ξεφούσκωσε ,

Και κοιτούσα πως να το αρνηθώ με οποιοδήποτε μελοδραματισμό μου έμενε.

και παρόλο που πολλές φορές είτε με τρόμαζες; πίσω από αγριεμένες πλάκες και ενω μου έριχνες λάσπη, τάχατες απο χιούμορ που δεν καταλάβαινα, εγω έκλεινα τα μάτια στην νύχτα και συνέχιζα να πιστεύω σε εσένα.

H λίμνη τελικά υπήρχε πιο πριν, σε μια δική μου φαντασίωση για να μην παραδεχτώ.

Γιατί δεν ήξερα ότι αυτού του είδους η κακοποίηση μπορεί να υπάρξει σε σχέση. Ούτε πως έχει καστανά μάτια.

Προσπάθησα να σου το αναφέρω,

Εσύ τότε τρόμαξες και με πέταξες στο κενό. Τουλάχιστον ήταν η πρώτη φορά που δεν προσποιήθηκες. Δεν καταλαβα ποτέ πότε έφυγες. Δεν θυμάμαι καν πως μύριζε η μπλούζα σου .Τώρα θα ορκιζόμουν πως μύριζε θάνατο.