δεύτερο πρόσωπο

και κάπως έτσι συναντιόμαστε σε έναν βαθύ θυμό πνιγόμαστε και κλαίμε τα νέα μας

Μ’ ένα μειδίαμα θρηνώ του Κόσμου την κηδεία με μια αηδία για το κοινό και μια εγγενή ακηδία.

Δεν είχε όνομα ούτε και γιόρταζε δεν είχε ύπνο δεν είχε όνειρο δεν είχε φίλους δεν είχε σκύλους τον πίνανε τα καφενεία πικρό και σκέτο.

Χρήστο, τώρα που βάζεις τη στολή μην γίνεις Παναγιώτης.

να μην ξεχάσω τα γενέθλιά σου χάρηκα που σ’ άκουσα και μη χαθούμε δέκα χρόνια τώρα

αυτούς που ξέχασα αυτούς θυμάμαι

πόση θάλασσα αναλογεί σε κάθε άνθρωπο τι πόνος επιστρέφει στον κόσμο όταν πεθαίνουμε

μ’ αυτά και μ’ εκείνα σε θυμήθηκα μέρα που είναι σήμερα μέρα που είναι κάθε μέρα

Δεν έχω νέα. Έχω μόνο γενναία Σαββατόβραδα.

Θυμάμαι τότε πως θα ζούσαμε καλά μα δεν θυμάμαι πότε ήταν τότε.

I είπα ο άνθρωπος θάλασσα και πυκνό σκοτάδι σε πνίγει μέσα του II είδα τον άνθρωπο και ντράπηκα III κι είπα απάνθρωπα όλα τα ανθρώπινα και πιο ανθρώπινος ο θάνατος

από χέρι σε χέρι η ψυχή μπες βγες στο τέλος ξεψυχάει

Πεθύμησα την ώρα που σου θύμισα πως θα ‘μαι ο άνθρωπός σου.

Τον Δεκέμβρη δεν ξέρω ξαφνικά τι με πιάνει τριγυρνώ μες στο σπίτι μ’ ένα μαύρο παλτό μ’ ένα πένθος για κάτι που έχει πεθάνει κι όμως πρέπει να μάθω να ζήσω μ’ αυτό.

Αν δεν σε έβρισκα θα σε εφεύρισκα.